BÖLÜM 38
Karanlık diyarın yankısı yavaş yavaş sönüp gitmişti. Elara gözlerini açtığında yeniden Nemoris’in ormanında, nemli toprağın üzerinde yatıyordu. Nefesi hızlı, kalbi çılgınca atıyordu. Etraf sessizdi ama ormanın içinde tuhaf bir huzursuzluk hissediliyordu. Kuşlar ötmüyor, yapraklar bile kıpırdamıyordu. Mühür hâlâ sıcak, tenine işlenmiş gibi yanıyordu. Ellerini boğazına götürdü, mühür sanki kalp atışına uyum sağlıyordu. Bu artık bir iz değil, yaşayan bir şeydi. Arkasından bir gölge süzüldü. Lucien sessizce ona yaklaştı, gözleri endişe doluydu. “Nerelerdeydin?” dedi kısık bir sesle. “Bir gün boyunca seni bulamadım.” Elara güçlükle doğruldu. “Oradaydım... onun yanında.” Lucien’in yüzü gerildi. “Raphien mi?” Elara başını salladı. “Beni düşmüşlerin diyarına götürdü. Orayı... gördüm, Lucien. O
- Writer
