Gece, Nemoris’in üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü. Gökyüzünde ay puslu bir çemberin içinde asılı duruyor, yıldızlar sanki uzak bir savaşın sessiz tanıkları gibi titrek ışıklarını gönderiyordu. Elara, gölün kıyısında tek başına otururken suyun üzerinde kendi yansımasına baktı. Gözlerinde tanımakta zorlandığı bir yabancı vardı. Artık sadece sıradan bir lise öğrencisi değildi. Kaderi çok daha eski bir hikâyenin içine yazılmıştı ve o hikâye, kanla mühürlenmişti.
Bir süre sessiz kaldı, ardından elini suya daldırıp soğuk yüzeyde halkalar oluşturdu. Her halka, zihninde açılan yeni bir soruya benziyordu. Lucien’in söyledikleri, Raphien’in bakışları, annesinin gizlediği gerçekler… Hepsi, Elara’yı adım adım kaçınılmaz bir sona sürüklüyordu.
Tam o sırada karanlığın içinden bir figür belirdi. Rap
