Gece sessiz görünüyordu ama Nemoris’in üzerine çöken sessizlik, bir huzurun değil, yaklaşan bir fırtınanın habercisiydi. Elara göl kıyısından dönerken ormanın içinde yankılanan rüzgâr uğuldamaya devam ediyor, dallar sanki görünmeyen bir el tarafından itilirmiş gibi hışırdıyordu. Her adımında boğazındaki mühürden yayılan sıcaklık biraz daha azalsa da içindeki yankılar hâlâ sönmemişti.
Lucien sessizdi. Yanında yürüyordu ama bu sessizlik, koruyucu bir melek ile kaderine doğru yürüyen bir kız arasındaki çizgiyi daha da kalınlaştırıyordu.
Elara dudaklarını ısırarak sordu.
"O neydi Lucien? O varlık… sadece bir gölge miydi?"
Lucien başını eğmeden, gözlerini karanlık patikalardan ayırmadan cevap verdi.
"Hayır. O bir gölge değil. O, mühürlerden sızan ilk bekçiydi. Karanlık tamamen uyanmadı ama
