Gece Nemoris’in üzerine bir lanet gibi çökmüştü. Gökyüzü yıldızsızdı, rüzgâr ormandaki ağaçların arasından uğuldayarak geçiyor, sanki binlerce fısıltı aynı anda konuşuyordu. Elara, kasabanın dışına uzanan eski taş patikada yürürken elindeki mührün ışıltısı neredeyse tamamen sönmüştü. Oysa içindeki fırtına, o küçük ışığın bile dayanamayacağı kadar büyüktü. Her adımda Raphien’in sözleri yankılanıyordu zihninde: “Karanlık seni çağırıyor, Elara. Ama cevap verip vermemek senin elinde.”Mühür bir süredir sessizdi, ama Elara hissediyordu—onun içinde bir şey uyanıyordu. Sadece karanlık değil, aynı zamanda bir hafıza. Avcı soyunun derinlerinde mühürlenmiş bir çağrı gibi. Bu çağrı geceleri rüyalarına sızıyor, geçmişin yankılarını yeniden canlandırıyordu. Raphien’in geçmişi artık ona ait bir yük gibiy
