Love, Heila (Tagalog)

Chapter 16

Valentine's Day.

The transition from the slow, intense silence of Thursday afternoon into the early hours of Friday brought a sudden, bright shift to the storefront of shop. The heavy, suffocating air from yesterday had completely vanished, replaced by the crisp, golden clarity of a pristine provincial morning. Outside, the main street was just beginning to stir, but inside, the continuous hum of our old air conditioner kept the entire main room pleasantly cool, trapping the rich, refreshing fragrance of fresh water, damp moss, and new floral shipments.

I stood behind the counter, trying my absolute best to keep my hands completely occupied by organizing the fresh inventory sheets. Yet, my eyes kept unconsciously drifting toward the narrow corridor leading to the small kitchen at the back of the shop. Every time I remembered how Rehan’s large, warm hand had wrapped around my thin wrist yesterday—how his dark, intense eyes had locked onto mine with that raw, paralyzing wave of hidden vulnerability—my heart would do a chaotic, erratic thud against my ribs.

Letche talaga, I thought, a warm blush creeping up my cheeks as I aggressively tapped the wooden pen against the desk. Para akong high school student na hindi makatulog dahil sa isang hawak lang.

Before my chaotic thoughts could pull me any deeper into panic, the familiar, cheerful ting of the brass bell echoed through the quiet room.

Narito na ulit siya... si Marion Devan. Parang kakakuha lang niya kaninang umaga nung mga tulips for Leticia na supposedly ay hapon pa, tapos narito na siya ulit.

He looked incredibly refreshed, perfectly stepping right back into his pristine, 'green flag' corporate gentleman appearance. Today, he was wearing a crisp, sky blue button-down shirt with the long sleeves neatly rolled up to his forearms, paired with tailored dark trousers and expensive, polished leather shoes that clicked smartly against our old floor tiles. His dark hair was perfectly styled, not a single strand out of place. He looked so effortlessly decent and handsome, carrying himself with the kind of easy, natural grace that only came from a secure, comfortable life.

As he walked closer to the main counter, I noticed that his right hand was holding a beautifully packaged, rectangular pastry box.

He greeted me with a genuine, brilliant smile, his deep voice carrying a very manly, soothing resonance that always felt incredibly polite. Daig pa ang kumakanta siya sa sobrang restrado at gaan sa pandinig.

“Good morning, Heila!” Marion said warmly, setting the box down gently on the counter. "I'm here again. Coffee break.

“Good morning, Marion Devan,” bati ko pabalik, instantly smiling as a wave of familiar comfort washed over me. “Parang mali yata ang shop na pinuntahan mo for coffee? Kumusta kayo ni Leticia?" natatawa kong sabi.

“Well, I won’t be here anymore kung break na kami ni Leticia. Nagustuhan niya arrangements mo,” nangingiti niyang sabi, letting out a soft, relaxed laugh that showed just how secure he was in his relationship. “Luckily, we are still strong.”

“Glad to hear that,” sagot ko, true relief shining in my voice.

Mas lumapad ang ngiti niya sa naging tugon ko, completely oblivious to the sudden, silent shadow that materialized from the side aisle. Rehan had just walked out from the storage corner, carrying a heavy wooden crate of trimmers. He passed right by Marion’s side, his broad shoulder almost brushing the corporate guy's expensive shirt, before returning to his work at the secondary table without saying a single word. Rehan didn't look up, but his jawline was set in a firm, rigid line.

Watching Marion talk about his relationship with so much pure, unshakeable trust made a strange mixture of feelings swirl in my chest. I felt jealous yet incredibly happy for them. For a 24-year-old girl with a strict no-boyfriend-since-birth status, seeing a love like theirs was like looking at a rare masterpiece. Marion Devan is such a worthy guy.

"Where's Hijomi?" tanong maya-maya ni Marion.

"Ah, nag-leave muna. Family matters daw. Sabi ko sa kanya, pwede naman siya bumalik anytime. Kasama ko din naman dito si Rehan."

Tumango naman siya after. “Ang traffic sa main highway. Inabot ako ng dalawang oras on my way here,” parang batang nagsusumbong na sabi pa niya, rolling his eyes playfully as he leaned his hips against the edge of the display counter. “I swear, I can’t go to any other flower shop unless ikaw ang makikita kong mag-a-arrange ng mga bulaklak.”

Mahina akong natawa sa pagmamaktol niya. “Were you tempted to order at other shops along the bypass road kapag gano'n?”

“I admit, yes. Less hassle sana, lalo na tuwing rush hour,” mabilis ang naging pagsagot niya, but he immediately shook his head and waved his hand, breaking into a loud laugh. Aniya pa, “But I told you, special occassions, dito talaga ako pupunta sa'yo.”

“Anyway, I got something for you,” ani pa ni Marion Devan, his eyes sparkling with friendly warmth as he pushed the rectangular box closer to my hands. “A little gift.”

Kinuha ko iyong kahon at binuksan ko iyon nang bahagya. Doon ko napansing mga premium, assorted donuts ang laman niyon, makukulay at bagong gawa. Mas umarko ang aking mga labi dahil doon, ang puso ko ay agad na natuwa. Paborito ko iyong kainin sa tuwing wala akong ginagawa o tuwing meryenda sa hapon habang nagbabasa ng mga resibo.

“Para saan ito?” tanong ko, looking up at him with wide, curious eyes. “I mean, thank you pero... biglaan naman yata 'to?”

Tiningnan ko siya na may kasamang paghihintay ng kaniyang sagot. Ngayon lang niya ito ginawa sa buong tatlong taon na nagpapakita siya rito, isang bagay na hindi ko inaasahan sa katulad niyang may nobya na at napaka-ingat sa mga ikinikilos niya.

Well, usually, boys with long-term girlfriends would not make any kind gesture or bring random food gifts towards other single girls like this, just to avoid any misunderstandings.

“You’re a true friend to me, Heila” Marion explained softly, his expression entirely innocent and sincere. “It’s just a little thank you gift for always making my girlfriend the best, most elegant arrangements of flowers. Please accept it. Huwag mo nang tanggihan.”

Oo nga pala, we’re friends. At ilang beses na niyang ipinaalala.

Marion Devan could really make me smile with his effortless charm. Hindi dahil gusto ko siya sa romantikong paraan o may pagtingin ako sa kaniya, pero dahil sa pambihirang kabaitan niya at sa pagiging one-man-woman niya na napakahirap na para sa isang lalaking nasa modernong relasyon ngayon.

I deeply admired him for being the best guy he could possibly be to his girl, completely unlike those unfaithful, chaotic husbands and wives I always saw arguing in the provincial market earlier this morning.

“Fine,” may pagsukong sambit ko, holding the box securely against my apron. “Salamat sa pasalubong, Marion.”

Natawa siya nang mahina, halatang natuwa na tinanggap ko ang regalo niya. “Pasensya ka na at ngayon lang kita nabigyan ng pasalubong kahit matagal na akong kustomer dito.”

“Thank you. I’ll definitely enjoy this later!”

Itinabi ko muna iyong kahon sa ilalim ng cash register. Kakainin ko iyon mamaya kapag meryenda na, at pumasok agad sa isip ko na susubukan kong alukin at ibahagi iyon kay Rehan para naman mabawasan ang pagiging suplado niya ngayon.

I remember, Marion Devan was my very first actual customer when I took over in handling this flower shop after Mama passed away. Napakamasiyahin niya, madaldal, at makuwento sa buhay. Unang kita niya pa lang sa akin noon na natatarantang mag-isa sa counter, hindi niya ako iniwan hanggang hindi niya nakukuha ang loob ko at natutulungang pakalmahin ang loob ko. Close talaga sila ni Mama noon kaya agad niya akong kinaibigan para gabayan din. Kada punta niya rito ay may baon siya palaging mahabang kuwento tungkol sa trabaho niya.

“And I'm planning to order a dozen of red roses para mamaya sa dinner date namin ni Leticia,” Marion Devan said, bringing the conversation back to business.

Iba talaga ang isang Marion Devan. Alaga sa bulaklak ang girlfriend.

“Sure,” natutuwa kong sagot. “Napakaswerte naman talaga ni Leticia.”

He handed me the payment and smiled. "You know the address."

“Oo naman. Don't worry. I'll get right to it.”

At sinimulan ko nang ayusin ang mga sariwang pulang rosas sa center worktable, maingat na pinuputulan ang mga ibabang dahon habang siya naman ay lumakad at naupo sa isang bakanteng kahoy na upuan sa tapat ng window display. Inilibot niya ang kaniyang paningin sa bawat sulok ng shop, tila pinapakinggan ang kakaibang katahimikan sa loob. Kahit ako ay bahagyang napalingon din sa paligid dahil bigla ko namang hindi makita si Rehan sa secondary table. Pumasok yata sa likod.

“Aren’t you leaving yet?” mayamaya’y tanong ko kay Marion Devan habang inaayos ko ang spiral arrangement ng mga rosas.

Usually, he would leave right after paying and chatting a little with me dahil sa sobrang higpit ng corporate schedule niya sa opisina, pero ngayon ay kumportable siyang naupo roon, nakasandal ang likod at nakakrus ang mga binti na parang wala nang ibang iniisip sa mundo maliban sa bulaklak na ipade-deliver niya sa bahay ni Leticia mamayang gabi.

Bumalik ang tingin niya sa akin, isang mapaglarong ngisi ang sumungaw sa kaniyang mukha. Aniya, “I’m a boss now, Heila. I can do whatever I want with my time.”

Umarko naman ang isa kong kilay sa kaniyang pagmamayabang. Sabi ko, “Alam kong nagbibiro ka lang. Paniguradong tambak ang emails mo ngayon.”

Agad siyang tumawa nang malakas, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa tahimik na shop. Buking na siya agad kaya nangingiting napailing na lang ako habang pinuputulan ng matatalas na tinik iyong mga rosas na pulang-pula.

“I’m just kidding,” sabi niya sabay tayo sa kinauupuan at lumapit muli sa counter, tinitingnan ang mga flower racks sa gilid. “Teka, Heila... magkano ba iyong isang rosas na dilaw doon sa dulo?”

Tumingin ako sa aking likuran, sinusundan ang direksyon ng kaniyang hintuturo, at nakita ko ang itinuturo niyang nag-iisang bulaklak sa glass vase. Dilaw na rosas iyon, napakatingkad ng kulay, at may magarbong, makapal na laso na nakatali sa tangkay. Nangiti ako nang bahagya dahil kahit simple lang ang pagkakaayos niyon ay gustong-gusto ko naman ang kombinasyon ng kulay nito.

“350,” sagot ko, ibinabalik ang pansin sa bouquet ni Leticia. “Bakit mo tinatanong? Para ba kay Leticia ulit?”

“I’ll buy one.”

Kahit nagtataka sa biglaang desisyon niya ay binitawan ko muna ang hawak ko at maingat na ipinaghanda siya niyon. Nang maiabot ko ang dilaw na rosas at mabayaran niya ang eksaktong halaga, ngumiti siya nang pagkalapad-lapad, ang kaniyang mga mata ay tila may tinatagong biro.

“Para kanino naman iyan?” usisa ko, hindi mapigilan ang kuryosidad habang pinapanood siyang hawakan ang solong bulaklak.

“Sa iyo.”

“Sa akin?” Parehong napataas ang aking mga kilay sa sobrang gulat, ang aking kamay ay natigilan sa hangin.

Naunsyami ang pag-aabot ni Marion Devan ng bulaklak sa akin. Ilang segundo lang kasi ang lumipas matapos niyang sabihin ang mga salitang iyon nang bigla kaming makarinig ng isang malakas na kalabog na nanggaling sa may maliit na kusina ng shop.

BLAG!

Nasa pinto niyon si Rehan. Nakatayo siya nang tuwid, ang kaniyang matangkad na frame ay tila nagpabigat sa hangin, at napatitig siya sa aming dalawa nang maibagsak niya ang kaniyang asul na metal tumbler na nakapatong sa gilid ng estante. Natabig siguro niya nang papalabas siya, o sadyang nabitawan niya sa hindi malamang dahilan.

“I’m sorry if I disturbed the both of you,” tipid at malamig na walang ganang sabi ni Rehan, ang kaniyang boses ay mas malalim at mas seryoso kumpara sa normal.

He slowly bent down, his long fingers picking up the blue tumbler from the floor, but his dark, deep-set eyes never left Marion's hand that was still holding the yellow rose out toward me.

Humilig ang ulo ni Marion Devan, nanliliit din ang kaniyang mga mata habang pinagmamasdan ang bawat kilos ni Rehan. Sinisilip niya ang mukha nito, sinusuri ang bawat anggulo ng matatalas nitong features at ang mamahaling aura na tila hindi angkop sa isang simpleng florist assistant.

Natuod naman si Rehan doon sa may pintuan ng kusina, tahimik na hawak ang kaniyang tumbler, ang kaniyang buong katawan ay tila naging yelo sa sobrang paninigas habang nakatitig sa amin.

“Really... Ngayon ko lang napagtanto, Heila,” kumento ni Marion Devan sabay lingon sa akin, ang kaniyang boses ay bumaba sa isang makahulugang tono habang itinuturo nang bahagya si Rehan gamit ang kaniyang paningin. “For the past three years, I have never seen you with any other guy here in your shop except me and Hijomi. But looking at him... I bet he’s not just a regular staff here. There's something else entirely. I smell something highly unusual.”

Makahulugan at puno ng panunukso ang naging tingin niya sa akin, may kasamang malokong ngiti. Never pa kasi akong nagkaka-boyfriend sa buong buhay ko, at mukhang alam ko na kung ano ang ibig niyang sabihin at kung saan patungo ang kaniyang malawak na imahinasyon.

Bumalik ang tingin ni Marion Devan kay Rehan na patuloy na nakatayo nang walang kibo, at hindi ko na alam kung anong klase ng konklusyon ang tumatakbo sa utak ng corporate boss na ito ngayon.

Dagdag pa ni Marion, mas lalong nilalakihan ang kaniyang boses, “He looks like some decent guy and a prominent boss of some kind. Wow! Ngayon ko lang napansin nang malapitan. That posture isn't for a delivery man, Heila.”

"OA mo naman, Marion," kinakabahan kong sabi, my voice pitching higher as I felt a sudden drop of sweat slide down my temple. I quickly reached out to grab the yellow rose from his hand just to stop him from holding it out. "Isang buwan na siya mahigit dito, ngayon ka lang nag-comment. Huwag mo nga siyang pag-isipan ng kung ano-ano."

Marion leaned in closer, his voice dropping into a conspiratorial whisper that still carried perfectly across the small room. "Exactly. Hindi ba siya anliligaw sa iyo?"

“A-ano?” Napalunok ako nang malalim sa biglaang tanong niya, ang aking puso ay nagsimula nang magwala sa loob ng aking dibdib sa sobrang hiya at kaba. “Hin—hindi, Marion! Ano ba 'yang—”

I was automatically cut off from my frantic explanation when Rehan spoke from across the room. His cold, clinical voice cut through the air like a sharp scalpel, completely freezing the entire conversation.

Sabi niya, “I made you pancakes in the kitchen, Heila. You can eat after entertaining your... customer.”

Agad siyang tumalikod pabalik ng kusina nang hindi man lang naghihintay ng aking sagot. Iyong mga huling tingin na ipinatong ni Rehan sa akin bago siya umalis ay nagbigay ng matinding kaba sa aking buong pagkatao. Para akong nagpa-palpitate sa gitna ng shop. Mas tumalim at mas nagdilim kasi ang mga mata niya kanina, tila may malalim na galit o matinding selos na pilit nitong itinatago sa likod ng kaniyang seryosong mukha. Hindi ko alam pero para akong biglang nabulunan sa sarili kong laway at hindi na nakapagsalita pa agad upang bawiin ang sitwasyon.

Mayamaya’y narinig ko na lang na mahinang tumawa si Marion Devan habang nakatingin sa direksyon ng iniwang pinto ni Rehan. Isang malawak at tila tagumpay na ngisi ang gumuhit sa kaniyang mukha.

“I really, honestly bet that he’s not just a staff here and he’s not really working for you, Heila. He called you by your name so comfortably... and those pancakes?” sambit niya, shaking his head in absolute amusement as he looked back at my burning red face. "I think he likes you. No, scratch that—he definitely likes you."

Ano bang nakain nitong si Marion ngayong umaga at parang ang daldal-daldal niya?

Ang hirap din pala kapag ang isang matalinong corporate manager ay naging madaldal at nakialam sa buhay pag-ibig ng iba. Sobrang init na ng mukha ko sa kahihiyan. Napasapo na lang ako sa aking sariling noo sa sobrang desperasyon bago ko mabilis na hinila sa kuwelyo ng kaniyang sky blue shirt si Marion Devan para patigilin siya sa kaniyang mga pinagsasabi.