&&
Akşamüstü, Mardin ovası kızıl bir denize dönmüştü; güneş, konağın taş duvarlarında ağır ağır eriyor, her köşeyi ateş rengine boyuyordu. Abbaraların gölgeleri uzamış, içeriden yükselen ezan sesi avlunun kubbesinde yankılanıp havada asılı kalmıştı.
Nigar Hanım, geniş taş terasın köşesine yerleştirilmiş eski ceviz sedirde oturuyordu. Gümüş çay bardağını avucunda çevirirken beyaz başörtüsü hafifçe geriye kaymış, gümüş tellerinin arasından birkaç inatçı siyah tutam görünüyordu. O eller… hem silah tutmuş, hem dua etmiş, hem de dört çocuk büyütmüştü; hâlâ dimdikti.
Kapı ağır bir gıcırtıyla aralandı.
Nigar’ın en güvendiği adamlarından Asım içeri adım attı. Sessiz, sarsılmaz, yıllardır onun sağ kolu… Ne söylediğini, ne sustuğunu bilen adamlardandı. Yavaş adımlarla yaklaşıp Nigar’ın önünde s
