แอบรัก

เฝ้ามอง

Part กวิน

ผมนั่งมองร่างบางตรงหน้าที่ตอนนี้หลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกที่ดูเหมือนจะสม่ำเสมอ ผมโน้มใบหน้าเข้าไปหาร่างบางตรงหน้า กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอลอยมาแตะจมูกของผม ปากบางเป็นกระจับนั่นทำให้ผมอยากครอบครอง ภาพตรงหน้าทำให้ผมยิ้มไม่หยุด อยากให้เวลาตอนนี้มันหยุดอยู่แค่ตรงนี้ ผมจะได้นั่งมองเธอนานๆ

" หลับจริงๆสินะ " ผมพูดออกมาเบาๆ พร้อมกับปรับเพิ่มแอร์ในรถเพราะเธอน่าจะหนาวดูจากตอนนี้ที่เธอเอามือกอดหน้าอกอยู่ ขนาดใส่เสื้อแขนยาวของผมอยู่นะนี่

ผมขับรถออกมาจากร้านแล้วขับไปตามถนนเรื่อยๆ ผมคิดว่าไอ้นิวมันคงยังไม่เสร็จธุระของมันจึงไม่ขับรถพาเธอไปส่งที่คอนโดของเธอ อีกอย่างผมเองก็อยากอยู่ใกล้ๆ อยากนั่งมองเธออย่างนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ วันนี้ได้โอกาสแล้วผมจะไม่ปล่อยไปเด็ดขาด

" ถ้าเราสองคนคิดเหมือนกันก็คงดีสินะ "

ผมขับรถพาเธอมาจอดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งใกล้กับคอนโดของเธอ ในหัวของผมตอนนี้คิดกลับไปกลับมาระหว่างการสารภาพบอกรักเธอไปเลยหรือจะแอบเก็บเธอไว้อยู่ในใจแบบนี้ แบบไหนจะดีสำหรับผมกันนะ......

" อื้ออออ....." ในระหว่างที่กำลังคิดอยู่ คนข้างๆคงจะรู้สึกตัวแล้วล่ะเพราะรถหยุดวิ่งมาได้สักพักแล้ว

" อ้าววิน ถึงแล้วเหรอ.... เอ๊ะ .....ที่ไหนอ่ะ " เธอลืมตาขึ้นเมื่อเห็นผมจ้องมองใบหน้าของเธอ ทำให้เธอเองเบือนหน้าหนีผม

" สวนใกล้ๆคอนโดพิชนี่แหละ "

" อ้าวไม่ไปส่งพิชที่คอนโดเลยล่ะ "

" แน่ใจเหรอว่าจะกลับไปตอนนี้ เกิดเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นสองคนนั้นทำอะไรกันอยู่ล่ะ แต่เอ...รึว่าอยากเห็น " ผมว่าพลางยกยิ้มที่มุมปากของตน

" บ้า..ใครจะอยากเห็นกันเล่า "

" อะไร แค่พูดนิดเดียวหน้าแดง หูแดงเลยเหรอ เห็นจริงๆจะทำไงเนี้ย "

" หยุดๆๆ ...เปลี่ยนเรื่องพูด ๆ" พูดเสร็จเธอก็หันหน้าหนีผมไปทางหน้าต่าง เวลาเขินยิ่งน่ารักว่ะ

" คืนนี้ชมพูกับไอ้นิวคงจะสารภาพรักกันทั้งคืน พิชง่วงมั้ยจะนอนต่อก็ได้นะ เดี๋ยววินนั่งเฝ้า "

" แล้ววินไม่ง่วงเหรอ ... ถ้าเรานอนก็เอาเปรียบวินแย่สิ ให้มาส่งไม่พอเลี้ยงข้าวอีก แล้วนี่ยังจะมาอดหลับอดนอนกับเราอีก " ไม่เพียงแค่ใบหน้าของเธอที่ติดอยู่ในใจของผม ความเป็นตัวเธอ ความห่วงใยผู้อื่นรอบข้างของเธอ มันทำให้ผมประทับใจ

" ไม่เป็นไร ถ้าเป็นพิชเราเต็มใจเสมอ "

" แหนะ..หว่านเสน่ห์ใส่เราอีกละ ไม่ยักรู้ว่ากวินปากหวาน ... แล้วนี่จะเอาสาวคนที่เราเจอวันนั้นไปไว้ไหนจ๊ะ " งานเข้าแล้วไงไอ้วิน ...ผมคิดในใจ ก็ผมเองที่พลาดวันนั้นที่เธอเจอผมกันแพนเค้กที่หน้าร้านกาแฟ จะทำไงดีล่ะทีนี้ แก้ตัวไงดีวะ

" เพื่อนกัน พอดี..... " ผมกำลังจะบอกเธอ

" เช้าๆ พิชชอบมาวิ่งที่สวนนี้นะ ช่วงก่อนงานกีฬาหน่ะ ตื่นตีห้ามาวิ่งทุกวันเลย วิ่งเสร็จก็จะซื้อน้ำเต้าหู้กลับไปกินกับชมพูด้วย อร่อยอย่าบอกใครเลยแหละ " เธอเปลี่ยนเรื่อง ในขณะที่ผมเองก็อยากบอกเธอ

" พิชเคยมีแฟนมั้ย " ผมถาม

" เอ่อออ... ไม่เคยหรอก ....นี่วินรู้มั้ยวันที่เราแข่งวิ่งหน่ะเราเกือบจะแพ้แล้วนะ เพราะอะไรรู้มั้ย ตอนนั้นวิ่งอยู่ดีๆก็ดันเหยียบก้อนหิน เจ็บมากเลยนะ แต่ก็ฝืนเพราะอยากชนะหน่ะ " เธอเปลี่ยนเรื่องอีกแล้วครับ

อ่าาา...เอาไงดี เดินหน้าต่อรึรอก่อนดีวะ อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน

" เฮ้อออ.." ผมถอนหายใจออกมาดังๆ

" เป็นไรอ่ะ ง่วงนอนเหรอ...นอนมั้ยล่ะ เดี๋ยวเราเฝ้าเอง "

" เปล่า " ผมตอบกลับไปสั้นๆ

" เอางี้ เล่นเกมกันมั้ย " เธอว่า

" เกม ? "

" อึ้ม เกมนี่ไง สนุกนะจะบอก " ว่าพลางเธอก็หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วกดเข้าไปในแอปเกมเกมหนึ่ง

" 123 เกมเด็กเหรอ " ผมถาม

" ผู้ใหญ่ก็เล่นได้ เล่นกันได้หลายคน แล้วแต่เราเลือก เล่นคนเดียว สองคน สามคน ได้หมดเลย มา.... เราให้วินเลือกอยากเล่นเกมไหน กดเลย " ท่าทางเธอจะเล่นบ่อยเกมนี้ พูดซะคล่องเชียว

" อะ เอาอันนี้ " ผมกดลงที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอ

" วิ่งแข่งเหรอ ...มาาาา เอาละนะ นึง ซ่อง ซั่ม " เธอนับแล้วกดเริ่มเกมในเจอ

:

:

:

" โห....วินชนะอีกแล้วอ้าาา "

" ก็มันง่าย วินบอกแล้วเกมเด็กๆ "

" มาๆ เปลี่ยนเกม " เธอกดเปลี่ยนเกมใหม่เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่ที่ผมรู้แน่ๆคือตอนนี้ผมก็ได้เห็นอีกมุมหนึ่งของเธอ มุมเด็กๆ มุมที่บ่งบอกว่าเธอเองเป็นคนสดใสร่าเริง

Part พิชชา

04.45 น.

" ไม่เป็นไร ถ้าเป็นพิชเราเต็มใจเสมอ " คำพูดที่เขาพูดก่อนหน้านี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวของฉัน มาเล่นกับหัวใจฉันอย่างงี้ได้ยังไง ทำแบบนี้ฉันก็แย่หน่ะสิ

" หยุดพิชชา หยุด หยุดคิดได้แล้ว " ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ

เราสองคนใช้เวลานั่งเล่นเกมอยู่ในรถเป็นเวลาเกือบสี่ชั่วโมง ซึ่งมันนานมากแต่ฉันเองกลับรู้สึกว่าแป๊บเดียว นี่ก็ใกล้จะเช้าแล้ว ปกติฉันจะตื่นมาวิ่งที่สวนสาธารณะแห่งนี้เป็นประจำ ยิ่งช่วงใกล้แข่งวิ่งฉันจะใช้เวลาในการซ้อมนานหน่อย วิ่งเสร็จก็จะซื้อน้ำเต้าหู้กลับไปกินกับชมพูที่คอนโด น้ำเต้าหู้ที่ลงแกขาย...อร่อยมาก ยิ่งใส่เครื่องด้วยยิ่งอร่อย

" มาแล้วน้ำเต้าหู้ มาแล้วครับ นี่อ่ะ " เขาที่เป็นคนอาสาไปซื้อน้ำเต้าหู้ เดินกลับมาพร้อมน้ำเต้าหู้ 2 แก้ว ฉันจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับให้เขา

ปึก..." ขอบคุณค่ะ " ฉันเอ่ยพลางรับแก้วน้ำเต้าหู้จากเขา

" ลุงแกมีแก้วให้ด้วยเหรอ " ฉันถามเพราะปกติลุงแกจะใส่ถุงให้กับคนซื้อ

" มี แกบอกเอาไว้ให้คนที่อยากกินเลย ช้อนก็มีนะ " เขาว่าพลางส่งช้อนมาให้ฉัน

" อืมมม อย่างดีอ่ะ " ฉันว่าพลางใช้ช้อนตักถั่วเหลืองเข้าปาก

" พิชชอบกินเหรอ " เขาถาม

" ชอบ ชอบมาก แม่พากินตั้งแต่เด็กอ่ะ แต่แม่บอกกินน้ำเต้าหู้ต้องกินใส่เครื่องด้วย อย่างถั่วเหลือง ลูกเดือย เม็ดแมงลักนี่ ยิ่งดี "

" แสดงว่าชอบมากจริงๆ " เขาว่าพลางส่งสายตาล้อเลียนฉัน

" กินเสร็จแล้วกลับเลยมั้ย " ฉันถาม

" ก็ได้นะ สองคนนั้นน่าจะเสร็จกันแล้ว " เขาว่าพลางยกแขนมองนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง

" วินคงเหนื่อยแย่แล้ว ยังไม่ได้นอนเลย "

" ไม่เป็นไร วินบอกแล้วไง ....ว่า " ก่อนที่เขาจะพูดอะไรที่มากไปกว่านี้

" เราไปนั่งกินที่เก้าอี้ตัวนั้นกันดีมั้ย " ฉันรีบพูดขึ้นเพื่อไม่ให้เขาได้พูดต่อ ฉันต้องห้ามใจตัวเองไม่ให้หลงใหลไปกับคำพูดของเขา เกิดเขาพูดเล่นๆ แล้วฉันเก็บไปฝันหวานเข้าข้างตัวเอง คิดนั่นคิดนี่ไปไกล สุดท้ายไม่สมหวังฉันจะทำยังไง

" ชมพูบอกพวกเขาหน่ะ ..... เจ้าชู้ ไม่จริงจังกับใครหรอก คนเจ้าชู้ก็คงจะพูดแบบนี้สินะ "

หลังจากที่เราสองคนกินน้ำเต้าหู้เสร็จ เขาก็ขับรถพาฉันกลับมาส่งที่คอนโด ระหว่างที่กินน้ำเต้าหู้จนกระทั่งนั่งรถมาถึงคอนโด ฉันชวนเขาคุยหลายเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นฉันเองที่พูดซะมากกว่าเพราะตั้งแต่ที่เขาเดินออกมาจากรถและนั่งลงเก้าอี้ที่สวน เขาก็พูดน้อยลง ถามเขาก็ตอบเป็นคำๆ บางทีมีส่งสายตาเศร้าๆมาให้ฉันด้วย ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองควรทำยังไง .... เฮ้อออ

:

:

แต่ยังไงซะ...เราสองคนก็น่าจะได้เจอกันอยู่บ่อยๆ ดูไปก่อนละกัน หากสิ่งที่เขากำลังจะบอกมันตรงกับใจของฉัน ก็คงจะไม่สายที่ฉันจะรับเอาความรู้สึกนั้นมา จริงๆความรักสำหรับฉันไม่ใช่การครอบครอง ขอแค่ให้ฉันได้เฝ้ามอง .... มองดูคนที่ตัวเองรักมีความสุข ฉันเองก็คิดว่าน่าจะเพียงพอแล้ว