Lavin Karabey
“İyi misin?” diye sordu Yaman.
“İyiyim,” dedim. Yüzümde hafif bir tebessüm belirdi. “Ama belimi biraz daha sıkı tutsan, nefes alamayabilirim.”
Sözlerimi duyar duymaz Yaman ellerini belimden çekti. Aramızdaki sıcak temas bir anda kesildi. Ben de merdiven trabzanına tutunarak ayağa kalktım. Yaman peşimden geldi. Kapının yanındaki ışığı yaktığımda, az önceki karanlıktan eser kalmamıştı. Ama içimdeki karmaşa hâlâ aynıydı.
“Anahtar biraz farklı,” dedim. “Babam kapıyı iki yerden kilitlemiş. O yüzden geldim. Yalnız olsan açamazdın. Başka bir şey düşünme diye söylüyorum.” Anahtarı kilide sokup çevirdim, ardından ikinci kilidi de açtım.
“Sorun değil,” dedi Yaman. “Ben zaten başka bir şey düşünmedim.” Kapıyı açtığımda karanlık bir girişle karşılaştık. Telefonumu yanıma almadığım i
