Yaman Karaman
Babam ben daha odadan çıkar çıkmaz bayılmıştı.
“Baba!” diye isyan eder gibi bağırarak yanına koştum. Kalbim göğsümü parçalayacak gibi heyecanlıydı. Elleri buz kesmiş, yüzü bembeyazdı.
“Babama ne oldu? Abi, babama ne oldu?”
Aziz abim sinirle bana döndü. Gözleri öfkeyle parlıyordu.
“Sana onu üzme dedim, Yaman. Şimdi de babama ne mi oldu diye mi soruyorsun?”
Sözleri içime bıçak gibi saplandı ama cevap veremedim.
“Aziz, sırası değil şimdi. Yamana öfkelenmen yersiz.” Marin yengem abime sertçe çıkıştıktan sonra bana döndü.
“Yaman, sen hemen ambulansı ara. Ben babamın tansiyonunu ölçüyorum.”
Titreyen ellerimle telefonu çıkardım. İlyas'ın bana yeni almış olduğu telefon ve dediğini aynen yaptım. İlk aramamın hastane olacağını hiç tahmin etmezdim. Dakikalar geçmek bilmedi. O s
