CHAPTER 32
Shasha's POV Walang mapaglagyan ang sakit na nararamdaman ko ngayon. May ipagtatapat na sana ako kay Lexter, pero naputol naman kaagad. Sa totoo lang, hindi ko pa rin matanggap, na may sakit ako -- isang pambihirang klaseng sakit. Dinamdam ko iyon ng sobra. Iniyak ko ng sobra kay mama, dahil bakit ako, bakit sa dami ng tao ay ako pa ang nakaranas ng sakit na iyon. Bata pa lang ay madalas na akong makaramdam ng pagkasikip sa dibdib at kung minsan ay hirap huminga. Akala ko ay dahil lang sa labis na stress lalo noong mga pinagdaanan namin ni Lexter sa mama niya, pati noong na aksidente siya at hindi niya ako maalala. Pinagwalang bahala ko lang, dahil inisip ko na baka fatigue lang ito at dahil lang sa tindi nang isipin. Wala rin akong kakayahang magpa-check-up dahil una mahirap lang ka
- Writer
