“อาการเธอเป็นยังไงบ้างครับหมอ”
“แค่ตกใจมากไปหน่อย นอนพักสักครู่จะดีขึ้น ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ถ้าไม่สบายใจต่อไปให้เธอพักผ่อนมากๆ”
“ขอบคุณครับ”
อี้หานนั่งลงจับกุมมือที่ค่อนข้างหยาบ แต่ไม่ถึงกับด้านไว้หลวมๆ เขานั่งเงียบเฝ้าเธอที่หลับสนิทบนเตียงผู้ป่วย ในใจคิดไปร้อยแปดพันเก้า และรู้สึกกังวลแต่ไม่ถึงกับคิดไม่ตก
“เธอยังไม่ฟื้นอีกหรือ”
“แล้วคุณเห็นเธอเป็นยังไง”
“เฮ้ไม่เอาน่าสหาย! ฉันไม่คิดว่าเธอจะขวัญอ่อนขนาดนั้น และฉันยังไม่ชนเธอจริง”
“มันอาจสนุกกับลูกนายพันนายพลอย่างคุณ เชื่อว่าหากมีคนทำแบบนี้กับคุณบ้างคงหัวเราะไม่ออก”
“นายดุดันอย่างที่เขาลือ แต่กลับใส่ใจอ่อนโยนกับเธอมาก ไม่คิดว่าทำแบบนี้จะเป็นการเผยจุดอ่อนออกมาหรือ”
“ผมเป็นเกษตรกรไม่ใช่นักรบ จะจุดอ่อนก็ดี จุดแข็งก็ช่าง ใครอยากใส่ใจผมจำเป็นต้องสน?”
“นายโจว ในอนาคตเกษตรกรที่นายภูมิใจจะนับว่าเป็นอะไร ไม่สู้เข้าร่วมเพื่อชาติในตอนนี้จะได้ร
