เพื่อนในเกมออนไลน์ที่อันตราย

วันที่ 30 พฤษภาคมค.ศ**** เรื่องราวของฉันที่ไม่เคยลืมมัน วันนี้เป็นวันที่เหงาและน่าเบื่อฉันรู้สึกเบื่อกับมันฉันจะเล่นเกมที่ฉันเล่นกันบ่อยๆเผื่อจะหาเพื่อนได้สักคนนึงฉันขอตั้งชื่อตัวเองว่า"ลาเต้"ก็แล้วกัน ฉันในตอนนั้นได้สร้างด่านที่ให้คนมาเล่นได้และฉันก็รออยู่นานจน.... “มีคนเข้ามาแล้ว" หญิงสาวผมสีม่วงเหมือนกับหุ่นยนต์เป็น สกินของเกมที่มีมานานมาเธอเปิดประตูออกมาเพื่อมาเช็คสำรวจ เธอออกมาเห็นฉันแต่เธอไม่ได้พิมพ์หรือไม่ได้พูดอะไรแล้วเธอก็เดินสำรวจไปฉันเลยเป็นคนที่เริ่มต้นในการสนทนา ‘สวัสดีค่ะ’ ฉันทักทายด้วยคำเริ่มต้นเธอตอบกลับมา ‘สวัสดีจ้า’ เราเริ่มคุยกันนิดหน่อยฉันขอแอดชื่อเธอและไปเล่นในด่านของฉันเองเธอตอบตกลงทุกอย่าง สกินของเธอเป็นผู้หญิงและฉันก็เดาว่าเธอเป็นผู้หญิง เธอย้ายเข้ามาแล้วเธอยอมมาเล่นกับฉันในด่านส่วนตัวเริ่มต้นฉันก็ค่อยๆให้ของเธอทีละอย่างแล้วก็เริ่มเล่นไปเรื่อยๆสร้างบ้านขุดเหมืองหาอะไรต่างๆแต่มีบางอย่างที่ฉันสงสัยเกี่ยวกับเธอหลายๆครั้งเธอจะชอบหยุดนิ่งและไม่ขยับตัวถึงฉันจะถามอะไรเธอบ่อยๆ เธอก็ตอบนะแต่เธอไม่ขยับเลยมีอยู่เหตุการณ์นึงที่ฉันลงไปในถ้ำแล้วเธออยู่ข้างบนตอนแรกเธอก็อยู่ในถ้ำเป็นคนขุดเหมืองแต่เธอขึ้นไปทำอะไรก็ไม่รู้ ฉันมาทำบันไดแล้วฉันก็ขุดเหมืองเป็นเพื่อนเธอในช่วงแรก เธอขึ้นไปข้างบนแล้วสักพักฉันก็จะขึ้นไปสิ่งที่ฉันเห็นคือเธอกำลังยืนอยู่ตรงบันไดและมองลงมาละไม่ขยับตอนแรกฉันแอบหลอนว่าเธอมองฉันอยู่หรือเปล่าและฉันก็เลยถามเธอว่า ‘มีอะไรหรอ' เธอมองอะไรของเธอกันฉันแอบหลอนนิดๆแล้วสิ เธอตอบกลับมาแต่ตัวละครของเธอก็ไม่ขยับเช่นเดิม ‘เปล่าแค่ดูเธอน่ะว่าทำอะไร’ ฉันพยายามที่จะไม่คิดอะไรมากมายและฉันก็เลยชวนเธอให้สร้างบ้านด้วยกันตอนแรกเธอก็ช่วยฉันนะแต่พอฉันสร้างเสร็จแล้วเธอก็ไปสร้างบ้านของตัวเองแล้วฉันก็ถามเธอไป ‘ไม่อยู่บ้าเดียวกันหรอ’ แต่ฉันเห็นเธอไม่ขยับตัวละครเช่นเดิมแต่เธอก็ตอบกลับมานะว่า...‘ไม่ล่ะฉันชอบอยู่คนเดียว’ ฉันก็รู้สึกแปลกๆนะแต่ก็เธอก็คงชอบอยู่คนเดียว หลายๆครั้งที่ฉันเห็นเธอหยุดนิ่งตลอดเวลาแต่ฉันก็คิดว่าเธอคงมีเหตุผล อยู่ดีๆเธอก็ถามฉันว่า ‘เรายังไม่รู้จักชื่ออายุกันเลยนะ’ มันก็ไม่แปลกอะไรก็จริงนะฉันก็เลยบอกทั้งอายุและชื่อของฉันไปเธอก็ตอบกลับมา แต่ว่าอายุเธอน้อยมากเลยอายุน้อยกว่าฉันคิดไว้อีก มีบางอย่างที่ฉันรู้สึกแปลกๆคำพูดและการกระทำของเธอดูไม่เหมือนเด็กเลยสักนิด ฉันเริ่มเบื่อขึ้นเรื่อยๆฉันก็เลยชวนเธอไปอีกด่านนึง เธอก็ตอบตกลงแบบปกติ ฉันก็ได้เข้าในด่านที่ฉันสร้างไว้นาน เธอเข้ามาในตอนแรกเธอก็นิ่งเหมือนเดิม ฉันก็เลยชวนเธอให้สร้างคาเฟ่ด้วยกันเธอก็ตอบตกลงนะก็เธอก็ช่วยฉันตามปกติแต่ก็มีหลายๆครั้งที่เธอหยุดนิ่งเหมือนเดิมและหลายๆครั้งที่เธอมองมาที่ฉัน และหลายๆครั้งคำพูดที่เธอพูดออกมามันก็แปลกๆเช่น...เธอน่าสนใจดีจัง,ฉันอยากรู้จักกับเธอมากกว่านี้,บ้านเธออยู่ที่ไหนหรอ,เธอเชื่อเรื่องที่ฉันพูดออกไปหรือเปล่า,บางทีฉันก็รู้สึกว่าร่างกายของฉันมันมีอะไรบางอย่าง... และมีบางทีที่เธอหยุดนิ่งแล้วเธอเปิดไมค์สิ่งที่ฉันได้ยินฉันรู้สึกแปลกๆมันมีเสียงเหมือน... โซ่ มีดที่กรีดเนื้อ และเสียงของคนที่เหมือนจะกรีดร้องแต่มีอะไรบางอย่างปิดปากเขาเอาไว้อยู่อยู่ ฉันก็ลองถามเธอดูคำตอบของเธอคือ “ไม่มีอะไรหรอกพอดีฉันเปิดหนังค้างไว้น่ะ” แต่เสียงมันชัดมากเลยแฮะฉันแอบกลัวนิดๆแล้วสิ แล้วมีเหตุการณ์นึงที่ฉันเห็นเธอถือกระดาษเขียนในเกมน่าจะเป็นบันทึกของเธอที่เธอเขียนอยู่แล้วฉันค่อยจับตาเธอดูแทบทุกฝีก้าวเธอออกไปจากคาเฟ่แล้วไปขุดดินระหว่างกล่องเธอน่าจะใส่กระดาษนั้นไว้ฉันเดินไปแล้วเปิดกล่องเธอเธอทุกกล่องทิ้งแล้วเก็บกระดาษที่อยู่ข้างในไม่ให้ฉันเห็นและไม่ให้ฉันดู เพราะบางทีฉันเห็นเธอกำลังเขียนกระดาษนั้นอยู่แล้วพอฉันเห็นเธอก็จะเก็บกระดาษนั้นลงไม่ให้ฉันเห็นมัน ฉันก็เลยถามเธอไป ‘ทำอะไรน่ะ’ เธอตอบกลับมาแต่เป็นเสียงในไมค์เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉยว่า “ไม่มีอะไรหรอกก็แค่เขียนบันทึกนิดๆหน่อยๆอย่าไปใส่ใจเลย....” ถึงเธอจะพูดแบบนั้นแต่ฉันก็ยังรู้สึกแปลกๆ แล้วเธอก็บอกฉันว่า “ตอนนี้ฉันมีธุระน่ะฉันขอไปก่อนนะไว้เล่นกันวันพรุ่งนี้นะ” ฉันก็ตอบตกลงแบบปกติแต่ฉันแอบเห็นว่าเธอแอบเอากระดาษบันทึกของเธอใส่ไว้ในตู้ที่ฉันไว้ใส่ของฉันรอให้เธอออกไปสักพักแล้วฉันก็ไปหากล่องที่เธอซ่อนกระดาษเอาไว้แต่ประเด็นคือกล่องมันเยอะมากฉันเริ่มหากล่องที่ใกล้เคียงที่ฉันเห็นเธอซ่อนไว้ แล้วฉันก็เห็นกระดาษที่เธอซ่อนเอาไว้มันเป็นบันทึกหรือไดอารี่ของเธอที่เธอเขียนไว้ว่า... [ความลับของ***2575 ไดอารี่ของฉัน] ในกระดาษนั่นเขียนไปแนวว่าความจริงแล้ว คนที่ฉันเล่นเกมด้วยคนนี้เป็นฆาตกรโรคจิตที่ชอบการทรมานเหยื่อในห้องลับใต้ดินแต่ช่วงเวลาบางทีเหยื่อของเธอจะหลับไม่ก็สลบและเธอก็ชอบมาเล่นเกมออนไลน์นี้เพื่อหาเหยื่อด้วยเช่นกันและคนที่เธอกำลังทรมานอยู่ก็คือเหยื่อที่เธอได้มาจากเกมนี้เธอเป็นโรคจิตอีกประเภทหนึ่งที่ชอบถามคำถามเหยื่อของเธอก่อนที่เธอจะออกตามล่าตอนนี้และตอนนั้นที่ผ่านมาเธอทรมานเหยื่อตอนที่เล่นกับฉันมาโดยตลอดหลายๆครั้งที่ฉันรู้สึกแปลกๆนี่มันก็หมายความว่า.... ทุกๆครั้งที่ฉันเห็นเธอนิ่งทุกๆครั้งที่ฉันเห็นเธอมองฉันและถามคำถามมากมายเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของฉันเธอต้องการเหยื่อเพิ่มและคนที่เธอสนใจคือฉันคำถามที่เธอบอกว่าเธอสนใจฉันเธอสนใจฉันจริงๆในฐานะเหยื่อและของเล่นชิ้นใหม่ที่เธอจะทรมานและหลายๆครั้งที่เธอหยุดนิ่งคือเธอกำลังสนุกกับเหยื่อของเธอต่อให้เธอตอบกับฉันกลับมาแต่เธอก็กำลังทรมานเหยื่อ ในตอนแรกฉันก็ไม่ค่อยอยากเชื่อเพราะคิดว่าเธอต้องเขียนไดอารี่นี้เพื่อมาแกล้งฉันแน่ๆแต่อยู่ดีๆก็มีคำแจ้งเตือนขึ้นว่า ***2575 ได้เข้ามา ฉันตกใจและรีบเก็บกระดาษนั้นเข้าไปในกล่องที่เดิมแต่เธอยังยืนอยู่ที่เดิมแล้วเธอก็ไม่ได้พิมพ์หรือพูดอะไรฉันก็เลยทักทายเธอก่อนแต่เธอก็ไม่ได้พิมพ์หรือพูดอะไรเหมือนเดิมเช่นกัน แต่อยู่ดีๆเธอก็เปิดไมค์แต่สิ่งที่ฉันได้ยินไม่ใช่เสียงของเธอแต่เป็นเสียงของใครก็ไม่รู้ที่ดูเหนื่อยล้าและอ่อนแรงเขาพูดขึ้นมาว่า เธอรีบแจ้งตำรวจและหนีไปเดี๋ยวนี้ยัยฆาตกรโรคจิตมันออกไปข้างนอกและเตรียมอุปกรณ์ไปมันหมายความว่ายัยฆาตกรกำลังไปหาเธอเธอได้บอกที่อยู่ของเธอใช่ไหมรีบแจ้งตำรวจแล้วก็ซ่อนตัวซะไม่อย่างนั้นเธออาจจะ- อยู่ดีๆเสียงนั้นก็ได้ตัดไปและตัวละครก็ได้ออกเกมและออกไปจากด่านฉันเริ่มเชื่อนิดๆแล้วไม่สิใช้ความเชื่อตั้งนานแล้วนี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดอะไร (ใช่มันเป็นความจริงฉันบอกที่อยู่ของฉันไป เพราะฉันไว้ใจเธอฉันคิดว่าเธอจะเป็นเพื่อนฉันได้ไม่สิฉันให้คนไว้ใจใครตั้งแต่แรกสิ) และในตอนนี้ฉันรู้สึกได้ว่าเธออาจจะอยู่ที่หน้าประตูฉันและพ่อแม่ของฉันไม่อยู่บ้านพวกเขาออกไปข้างนอกและกลับดึกฉันเริ่มหาที่ซ่อนที่ฉันคิดว่าสามารถซ่อมได้ฉันได้ยินเสียงกระแทกประตูและที่ฉันกลัวที่สุดคือในบริเวณที่บ้านของฉัน มันเป็นบ้านเดี่ยวและมีบ้านไม่กี่หลังที่อยู่ใกล้ๆนี้ ฉันเริ่มเอาตู้และอะไรต่างๆมาบังประตูฉันพยายามหาที่แอบและที่ซ่อนทุกอย่างและฉันได้ยินเสียงเดินของเธอเธอเดินตรงมาในแต่ละห้องเธอเริ่มเปิดประตูไปทีละห้องและค้นหาฉันคิดว่าฉันมีเวลาที่จะโทรหาตำรวจและโทรหาพ่อแม่ได้และแอบ แต่อยู่ดีๆฉันก็ได้ยินเสียง “อยู่ไหนหรอพี่สาวลาเต้” เธอจะเรียกฉันว่าพี่ทำไมเธอทั้งที่เธออายุมากกว่าฉันซะอีก ตอนนั้นจิตใจของฉันฟุ้งซ่านและเริ่มโทรไปหาพ่อแม่และฉันก็เด้าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังตอนแรกพ่อแม่ไม่เชื่อแต่อยู่ดีๆเธอก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงที่ดังและหัวเราะออกมา “พี่ลาเต้จะเล่นซ่อนแอบอย่างนั้นหรอฮ่าๆๆ มันก็ได้นะ” จากนั้นพ่อแม่ก็เริ่มเชื่อฉันแล้วเขาก็บอกให้ฉันโทรหาตำรวจแล้วพวกเขาจะรีบกลับบ้านให้ไวที่สุดฉันโทรหาตำรวจแล้วเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังตำรวจบอกว่าจะมาภายในอีก 4-5 นาทีขั้นต่ำแต่ถ้านานกว่านี้ก็อาจจะ 10 นาทีเขาบอกว่าให้ฉันรีบหาที่ซ่อนและอย่าส่งเสียงดังฉันทำตามทุกอย่างที่พวกเขาบอกแต่เหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงที่ฉันคุยเธอเดินตรงมาที่ห้องของฉันเสียงฝีเท้าที่ดังและเสียงหัวเราะที่ลาวกับเด็กที่กำลังสนุก “ฉันรู้แล้วพี่ลาเต้อยู่ที่ไหนอยากเล่นวิ่งไล่จับงั้นหรอเมื่อกี้ยังเล่นซ่อนแอบอยู่เลยก็ได้ก็ได้จะทำตามใจหน่อยก็แล้วกัน” ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงฉันก็เลยไปแอบใต้เตียงก่อนและเก็บเสียงเงียบไว้เธอดูมีแรงเยอะมากเธอพังทุกสิ่งที่ขวางหน้าของเธอเธอพังทั้งประตูและตู้เสื้อผ้าที่ฉันขวางไว้ ฉันเห็นเธอเธอมองไปบ้านรอบๆห้องแล้วฉันเดาได้เลยว่าเธอรู้ว่าฉันอยู่ไหนเพราะที่แอบในห้องของฉันมันมีนิดเดียว ฉันไม่รู้ว่าฉันควรทำยังไงฉันเก็บเสียงเงียบแต่เหมือนเธอรู้เธอมองมาที่ใต้เตียงและส่งยิ้มและ เธอก็กระชากตัวฉันออกมาจากใต้เตียง ฉันร้องและกรีดออกมาแต่เธอบอกกับฉันว่า “ยิ่งเธอกรีดร้องหรือร้องไห้มากเท่าไหร่ฉันยิ่งชอบนะลาเต้” ฉันร้องไห้และกลัวกับมันฉันพยายามดิ้นที่สุดชีวิตเธอแรงเยอะเธอก็กาชาดผมของฉันและเธอก็ลากฉันลงไปชั้นล่างฉันขอร้องเธอและอ้อนวอนเธอไม่ให้ทำอะไรฉันเธอบอกว่า “ในตอนนั้นเธอเป็นคนบอกว่าเหงาไม่ใช่หรอฉันก็มาหาเธอแล้วไงมาเล่นกับเธอ” และเธอก็ยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ากลัวและสยองขวัญฉันทั้งร้องไห้และกรีดร้องเธอบอกว่าไม่ต้องให้ฉันร้องมากเพราะบางทีเธอก็รำคาญ และเธอก็ได้ใช้มีดในมือของเธอกรีดไปบนหน้าของฉันมันเจ็บมากและฉันไม่ชอบความเจ็บปวดฉันกรีดร้องออกมาแต่หน้าของเธอนั้นมีความสุขและยิ้มออกมาเธอบอกว่าเธอจะเล่นกับฉันไปสักพักในบ้านของฉัน เธอคงยังไม่รู้ว่าฉันเรียกตำรวจและพ่อแม่มาแต่นี่มันนานมากฉันรู้สึกว่ามันนานมาก เธอจับฉันไปไว้ที่เก้าอี้ของบ้านละมัดฉันไว้และเธอก็เริ่มเล่นกับ ร่างกายของฉันด้วยใบมีดเธอเริ่มกรีดมีดไปบนผิวหนังของฉันฉันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่มากล้น แต่สีหน้าของเธอก็มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ในตอนนั้นฉันมีทั้งน้ำตาและน้ำลายเต็มหน้าตาความรู้สึกของฉันนั้นมันรู้สึกนานมากอีกนานเมื่อไหร่ตำรวจจะมาเมื่อไหร่พ่อแม่จะกลับบ้านฉันกลัวกับมันทุกอย่างและฉันก็ได้ยินเสียง รถตำรวจและเสียงไซเรนเธอก็ได้ยินเช่นกันแต่เธอดูนิ่งและไม่รู้สึกอะไรเธอบอกว่านี่มันน่ารำคาญมาก “ไหนเธอบอกว่าจะเล่นกับฉันไงแต่ดันเรียกตำรวจมาเนี่ยนะนี่มันไม่สนุกเลยนะลาเต้” ฉันเกลียดตอนที่เธอเรียกชื่อของฉันที่สุดและฉันก็บอกเธอไป “ไอ้ฆาตกรโรคจิตอย่ามาเรียกชื่อของฉัน” เธอหยุดนิ่งและอึ้งไปแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ดังลั่นตำรวจข้างนอกเริ่มตัดสินใจที่จะบุกเข้ามาอีกไม่นานแต่เธอก็ยังหัวเราะอยู่เธอบอกว่า “ถ้าชีวิตนี้ฉันก็เล่นกับเหยื่อมามากมายแต่ไม่เคยมีคนไหนพูดกับฉันอย่างนี้มาก่อนเธอนี่น่าสนใจจริงๆหรือลาเต้” เธอพูดชื่อของฉันอีกแล้วฉันเกลียดที่เธอเรียกชื่อของฉัน เธอมองฉันด้วยสีหน้าที่มีความสุขและเธอก็เริ่มทำสิ่งที่ฉันเกลียดก็คือเธอเรียกชื่อของฉันซ้ำๆ “ลาเต้ลาเต้ลาเต้นี่ลาเต้ลาเต้ลาเต้ลาเต้” ฉันกรีดร้องออกมาแล้วบอกให้เธอหยุด ตำรวจข้างนอกเริ่มทนไม่ไหวแล้วรีบปลุกเข้ามาแต่ในตอนนั้นในช่วงตอนที่ฉันกรีดร้องและบอกให้เธอหยุดเธอก็ได้รีบออกไปจากหน้าต่างและฉันได้ยินเสียงตำรวจมากมายที่อยู่รอบบ้านฉันบอกให้เธอหยุดในช่วงตอนที่ฉันกรีดร้องและบอกให้เธอหยุดเธอก็ได้รีบออกไปจากหน้าต่างและฉันได้ยินเสียงตำรวจมากมายที่อยู่รอบบ้านฉันบอกให้เธอหยุดเธอทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจบางคนโดยมีดในมือของเธอ ฉันกลัวกับมันตำรวจได้ช่วยฉันและพ่อแม่ของฉันก็กลับมาพอดีพวกเขาเห็นสภาพของฉันและร้องไห้ออกมาและฉันก็กลัวกับมันหลังจากผ่านเรื่องนั้นไปไม่อีกกี่วัน ฉันขอให้พ่อแม่เปลี่ยนชื่อให้และย้ายออกไปจากบ้านหลังนั้นแล้วก็เลิกเล่นเกมนั้นอีกตลอดไปและเรื่องราวนี้มันจะไม่มีวันจบลงและมันจะไม่สามารถให้ฉันกลับมาได้อีกจิตใจของฉันมันยังคงคิดถึงและอยากจะลืมช่วงเวลาวันนั้นตลอดเวลา.... จบ(มีแถม) ไดอารี่ของ***2575เอามาให้ดูจ้า วันนี้เป็นวันที่น่าเบื่อวันนึงเลยล่ะฉันก็ได้นึกถึงเกมที่ฉันได้เหยื่อมาคนนึงฉันก็ได้เข้าไปในเกมนั้นอีกครั้งและฉันก็ได้ไปเจอด่านที่มีอยู่คนเดียวฉันสนใจฉันอยากได้เหยื่อเพิ่มอีกฉันก็เลยเข้าไปได้เจอหญิงสาวที่น่ารำคาญคนนึงเธออายุน้อยกว่าฉันเธอชวนฉันและแอดชื่อของฉันแต่เจ้าเหยื่อนี่ก็น่ารำคาญชะเยอะเลยแล้วระหว่างที่ฉันเล่นกับเธอไปฉันก็เริ่มทรมานเหยื่อที่แสนน่ารำคาญนี่ฉันชวนน้องสาวกับพี่ชายของฉันมาแต่พวกเขาก็บอกว่าพวกเขาไม่ว่างพวกเขากำลังทำสิ่งที่สำคัญฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่มีหลายๆเหตุการณ์ที่ผู้หญิงคนนั้นถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อลาเต้ถามฉันว่าทำไมฉันถึงหยุดนิ่งบ่อยๆฉันก็บอกว่ามีเหตุผลบางอย่างเธอก็ปล่อยไปแต่เธอคนนี้น่าสนใจใช่ย่อยเลยนะฉันก็เลยถามที่อยู่ของเธออายุและชื่อเธอตอบมาอย่างโดยดีเลยล่ะช่างเป็นเหยื่อที่โง่เสียจริงแล้วมีเหตุการณ์นี้ที่ฉันเผลอเปิดไมค์ค้างไว้ถึงเหยื่ออยู่นั่นก็ส่งเสียงที่น่ารำคาญออกมาฉันแอบกลัวนิดๆว่าเธอจะรู้หรือเปล่าเอาง่ายๆฉันเร่งเธออยู่ฉันก็จะให้เธอมาเป็นของเล่นชิ้นใหม่เธอก็ถามฉันอย่างที่ฉันคิดฉันก็ตอบตามบทของฉันไปเธอก็ดูจะไม่สงสัยอะไรฉันคิดว่างั้นนะแล้วตอนนี้ฉันก็พร้อมที่จะเอาเธอมาเป็นของเล่นชิ้นใหม่แล้วฉันเตรียมพร้อมอุปกรณ์ที่ฉันจะเอาไว้ออกล่าเหยื่อแล้วตอนนี้ฉันกำลังมุ่งหน้าไปหาเธอ อันนี้จากผู้เขียน เหยื่อที่ถูกขังไว้ในห้องใต้ดินที่เปิดไมค์คุยกับลาเต้นั้นเป็นเหยื่อก่อนหน้านี้และฉากที่เหยื่อคนนั้นถูกตัดไมค์หรือออกจากเกมเป็นฝีมือของพี่น้องของฆาตกรและแน่นอนว่าพี่น้องของฆาตกรก็ต้องเป็นฆาตกรเช่นกันอันนี้เขียนไว้เผื่อมีใครงง