Played by Fate

Shattered glass are on the floor making everything looks like a mess. From the curtain hanging, to the tables turned upside down. She broke her promise to the parents of his beloved. She can’t fight for it anymore now that there’s a life on someone’s I need to breathe air, kahit pansamantala lang. Gusto ko nang magpahinga sa lahat. Hindi ko kasalanan ang nangyaring ‘yon, pero bakit ako ang sinisisi niya sa lahat ng bagay na ito? Hindi ko ginusto na mawala ang mga magulang niya. I know he loves them so much that he can’t bear to lose them. He wants what’s best for his parents and to his self, so he did everything to make them proud of him. I don’t want that to happen too, mas masakit sa parte ko ‘yon. Pero bakit hindi niya ‘ko maintindihan? Gusto ko nang wakasan ang lahat ng ‘to. Nawala na ang lahat sa ‘kin. Pati ba naman siya ay mawawala pa? Another group of tears fell from my eye, once again making my heart bleed. All those pain I endured just to see him happy. Tapos ito lang ang iganti niya sa ‘kin? Hindi ko na kaya. I mourn for his parents too, I mourn for them. Mas masakit lang na nawala sila nang dahil sa akin at sa batang nasa sinapupunan ko. Hindi namin na-protektahan an bata at nawala ang magulang niya. Hindi ako ang pumatay sa kanila, pero bakit ako ang napagbintangan? I want to pay for everything; pero pa’no ko magagawa ‘yon kung nawalan na ‘ko ng pagkakataong gawin pa ang bagay na ‘yon? Kulang pa ba ang sakit na ipinaranas niya sa ‘kin sa kamay niya? O, dahil lang sa hindi ko na kaya pa? Hindi ko na kaya pang maka-buo ng panibagong supling? Nagawa mo ba talaga akong mahalin? Hindi ko pa alam kung mahalaga pa ba ‘ko sa ‘yo o ano, eh. Para kaming pinaglalaruan ng tadhana. I walked to the room where we supposed to put our lost son. From his baby crib, toys, and his clothes. My heart ache once more that I need to grip my aching chest. Habol ko ang hininga kong tinawagan ang magulang. “Ma? Gusto ko munang umuwi, K—Kahit pansamantala lang po,” I heard her sighed in disappointment. She literally wants me to be with a man that can’t love me back anymore. She want me to stick with Justin, even if it make my heart ache from non-stop pain. I know, even though she didn’t dared to tell me yet. I can feel it. “Anak, may problema kami sa company ng daddy mo, eh. Diyan ka muna pansamantala sa asawa mo. Mahal mo naman siya ‘di ba? Kailangan kasi natin ang company nila, anak. Patawad,” with my trembling lips, I told her that… “O—Okay, Ma. Sorry po sa abala. Tawag na lang po ulit ako riyan. S—Sige, Ma. Bye, po. I love you,” that’s the last word I said to her. Umakyat ako sa tuktok ng building na ‘to at napatingin sa nagtataasang imprastraktura ng siyudad. Hindi ako magsasawang mahalin siya, kahit ang sakit-sakit na. Pero, ang nangyari sa ‘min ngayon ay parang isang rumaragasang problemang hindi ma-i-resulba. My mind is full of suicidal thoughts, but I didn’t dared to do that kind of drama. I’m a Brave and Independent woman. Malalagpasan ko rin ang problemang ‘ito. Naniniwala ako roon. I hold the railings when I tried to sit on it. While mesmerizing the City of Manila. Pain and Hurtful thoughts faded like a dust in the wind that blew miles away. Iwinawasiwas ko pa ang aking Paa habang nakangiti na parang baliw sa harap ng langit. I looked at it, like my baby and my in-laws will see me. Bumubulong-bulong pa ako ng kung ano-ano kaya‘t mas lalo akong nabahala sa sarili ko. Hindi kaya? Mabaliw ako nito? Ayoko, hindi ko kaya ang gano’n. Pa‘no na si Justin? Ang anak namin? Sino na ang magbabantay sa kanila? Ang mga magulang at in-laws ko, baka hanapin nila ang luto ko kada Linggo. Ang baon ni Justin pa’no na! Napatingin ako sa ilalim ko na nag-pakaba sa ‘kin. “Hala! Baka mahulog ako. Natatakot ako!” humikbi ako nang malakas kaya’t hindi ko na napansin na mahuhulog na pala ‘ko. Agad-agad akong napahawak sa railings para kumuha ng suporta. Pinilit kong maka-akyat sa taas sa abot ng makakaya ko. Wala nang magliligtas sa ‘kin. Justin tulungan mo ‘ko, ayoko pang mamatay. Namalabis ang luha ko at sa abot ng aking makakaya ay nagawa kong maka-akyat. Nakaligtas ako sa bingit ng kamatayan kahit na walang tumulong sa ‘kin. Justin… Nasaan ka ba? Kailangan kita ngayon, please. Humikbi ako nang humikbi hanggang sa muntik na akong maubusan ng hininga. Tumingin ako sa wrist watch ko at nakitang oras na para mag-luto ako. Parating na ang asawa ko. Ano mang oras ay baka magalit pa siya. Kumaripas ako ng takbo pababa para makita kong magulo ang bahay. Ha? Anong nangyari rito. Bakit parang dinaanan ng bagyo? Nilinis ko ang mga nabasag na salamin at baso bago ako magtungo sa kusina at simulan nang mag-luto. Nag-luto ako ng simpleng putahe lang kaya’t sa tingin ko ay hindi kakasya ‘to sa ‘min ni Justin. Kakain na lang ako ng Prutas habang nakain siya para kunwari ay nakakain na ‘ko. Alam ko kasing mag-aalala siya. Kapag nalaman niyang wala pang laman ang tiyan ko. Napaiyak ako nang maalala kong hindi pa pala ako naglalaba. Kaya’t dali-dali kong nilagay sa washing machine ang mga damit niya. Hiwalay ang de kulay sa de kolor. Habang nakatayo ako sa tabi ng nilalabhan kong mga damit ay tumunog ang Pinto, hudyat na narito na ang asawa ko. Hinanda ko ang aking ngiti para sa kaniya. Habang bumubukas ang pinto. Natuwa ako nang makitang kasama niya nga si Baby. Ang anak naming lalaki. Agad akong lumapit sa kaniya at ngumiti. “Hi, nag-hapunan ka na ba? Eh si baby? Napainom mo na ba ng gatas?” nakita kong napakunot ang noo niya sa sinasabi ko. Habang ako naman ay may malapad na ngiti habang sinusubukang kargahin ang bata. Nang makuha ang bata ay ngumiti ako nang malapad sa kaniya at hinalikan siya sa labi. “Kanina lang ay… ano, babae siya. Oo, kumain na kami. Salamat na lang,” Kahit nasaktan ako sa sinabi niya ay ngumiti na lang ako nang malapad at tumingin sa pagkaing nakahain sa hapag. Nang makita niya ito ay ngumiti siya nang alanganin. “P—Pero kung gusto mo, kakain ulit ako.” Ngumiti ako sa kaniya at inakay si baby hanggang sa hapag. Ina-alo-alo ko ang bata habang ito ay nakangiti nang maluwag sa ‘kin. Justin is looking at us with sadness on his eyes, I don’t know why he’s sad. But, I just gave him a reassuring smile. “Ang cute-cute talaga ng anak ko, mana kay mommy. I love you Baby Tina” his brow furrowed. Confusion is written all over his face by what I said. “What?” “She’s Anita,” he said. I pout as I don’t know why… Nakalimutan ko ba ang name niya? Or, pinalitan ni Justin. Ewan… Nang mag-gagabi na ay nagising ako muli dahil sa atungal ni Baby Anita. Pero, pagbukas ko sa k’warto nito ay wala namang batang umiiyak, mahimbing na natutulog ang bata kaya’t nagtaka ako. Nagpatuloy ang gano’ng senaryo kaya’t nagising si Justin. Nagtaka siya sa ikinikilos ko kaya’t tinanong niya ‘ko. “Ano bang problema mo at kanina ka pa pabalik-balik diyan? Matulog ka na nga!” his voice is commanding me to do what he said. Pero, hindi talaga ako mapakali kasi kanina pa naatungal si baby. Kaya’t hinila niya ang kamay ko. “Ano bang nangyayari sa ‘yo? Nababaliw ka na ba?” “Kanina pa naatungal si baby! Hindi ako baliw! Hindi! Hindi ako baliw! Promise! Justin kasi si Baby Anita kanina pa naatungal! Patahanin mo nga! Ang ingay!! Hindi ako makatulog!” tinakpan ko ang tenga ko at sumigaw nang sumigaw. Ang ingay-ingay no’ng bata! He looked shock for my sudden outburst that he forgot about the child. “Hey, Hey! Walang maingay, okay? Huminahon ka. Tingin ka lang sa ‘kin. Bukas, dadalhin kita sa ospital. Titingnan natin kung may mali ba sa ‘yo. Okay ba ‘yon?” He hold my arms and assured me that it’s all okay. “Sabi nang hindi nga ako baliw! Anong ospital-ospital? What do you mean by that? Ha? Iniisip mo bang baliw ako? Hindi ako baliw! Hindi!” napatingin ako sa gilid namin nang may makita akong nagliliparang paru-paru. Nagandahan naman ako kaya‘t nagtagal ang tingin ko roon. I looked at Justin and saw him shedding with tears. “Okay, Hindi ka baliw. Pero, sasama ka sa ‘kin bukas, ah?” he hugged me tight and kissed me. “I’m sorry, Wife, I’m sorry. I’m such a jerk. Hindi ko alam ang nararamdaman mo. Hindi na sana kita sinisi,” Niyakap ko rin siya nang mas mahigpit at hinalikan din siya sa labi. I smiled at him and laugh stupidly. “Wala ‘yon, Bestfriend. Tumigil ka na nga sa kaiiyak diyan at may pasok pa tayo bukas,” his face became more sorrowful. He hugged me tight back. Nakayakap lang siya sa ‘min hanggang sa gupuin kami ng antok. Habang natutulog ako ay May bumubulong-bulong sa ‘kin na nagpa-gising sa ‘kin. I sat at the corner of the room silently at tinakpan ang tenga para mawala na ang kung sino mang bumubulong sa ‘kin. Nakatulog ako nang gano’n ang posisyon. NAINGAYAN ako sa boses ng aking asawa at ng kaniyang kausap kaya’t nagising na ‘ko. Kausap niya ang magulang ko na ipinagtaka dahil pabulong-bulong siya habang kausap ang magulang ko. “Mom, I’m sorry po. Dadalhin ko po siya sa institusyon katulad ng sabi niyo. Tutulungan ko na rin po kayo sa company niyo para makabawi po ako sa mga kasalanan ko sa kaniya. Sana po ay mapatawad niyo ‘ko. Hindi ko na po uulitin patawad ho,” sabi niya sa kausap niya. Hindi ko narinig ang sinabi niya sa magulang ko, pero alam kong si Mom ang kausap niya. “Who’s that?” nagulantang siyang napalingon sa ‘kin. Hindi alam ang sasabihin ay tumingin muna siya sa cellphone niya at ngumiti nang alanganin. “Y—Your Mom, Tasha. Kanina ka pa riyan?” “Ah, ngayon-ngayon lang. Bakit parang gulat na gulat ka?” he avoided my eyes and checked his wrist watch. “A—Ah, pakakainin ko lang si Baby, baka gutom na, Tasha. Sige,” “Teka! Hindi mo pa nasasagot tanong ko,” hindi niya na ‘ko pinansin p t pinagpatuloy na ang pagpunta sa k‘warto ng bata. Pagkalabas niya ng k’warto ay napagpasyahan kong maligo muna. While I’m having a bath there’s some voices that keeps on blabbering something. Natakot naman agad ako dahil baka, minumulto ako. I looked at the ceiling and checked the outside of the shower. Wala naman bukod sa empty bath tub. Voices keeps on lingering in me, that I needed to finish my bath as fast as I could. Itinapis ko ang bath robe sa ‘kin at nagtungo na sa walk-in closet namin. Hinanap ko ang uniform ko, kaya lang nagtaka ako nang wala akong makitang uniform ko sa school. I went to my Bestfriend and Smiled. “Hey, nawawala ‘yong mga uniform ko. Nakita mo ba?” he became confused for what I said. “What uniform? You’re working at home,” It’s now my turn to be confuse. “Work? We’re still in Highschool, right? Ano ka ba naman! Ano bang pinagsasabi mo riyan. Kailangan mo na sigurong magpagamot,” he avoided my eyes and continued to feed a child. I don’t know who the child is, siguro later itatanong ko. “M—May pupuntahan tayo, later. Okay? Your Mom suggested this. Hope you won’t get mad at me for this. Magsuot ka lang ng formal walang pasok ngayon,” I nodded at him and went back to our room as he continue to feed a child or rather his daughter? WE drove miles just to get into some hospital. Hindi ko mabasa kung ano ang pangalan ng hospital dahil malabo ang mata ko. Napatingin ako sa kaniya at nataranta nang may kasama siyang nurse. “A—Ayos ka lang? May sakit ka ba?” he shook his head and gave me a faint smile. “By the way, anak mo ba ‘yong nasa likod ng kotse?” “A—Anak natin,” that made me confused kasi, wala akong natatandaang nabuntis ako. Pa’nong nangyari ‘yon? “Weh? Hindi ako naniniwala. Baka isa na naman ‘to sa mga prank mo, ha!” umiling-iling pa ‘ko na parang hindi makapaniwala. “Oh, para sa’n naman ‘tong nga nurse kung wala ka pa lang sakit,” he avoided my eyes and he nodded at the nurses. I caught a glimpse of their logos on their uniforms. Nang mapagtanto ko kung ano ang gagawin nila sa ‘kin ay sinubukan kong gawin ang lahat. Nagpumiglas ako sa kanila, at pinaghahampas sila. “Ano ba! Justin tulungan mo ‘ko! Para sa’n ‘to? Ano ba! Hindi ako baliw! Nababaliw na ba kayo?” pero hindi niya ‘ko pinansin sa halip ay dumiretso na lamang siya sa driver’s seat ng kotse at umalis nang walang paalam sa ‘kin. Before they disappeared. I caught him wiping his face with the tissue he have. I cried, shouted and plead to them that I’m not crazy. Sinisigaw-sigaw ko pa ang pangalan ni Justin pero wala na siya… Iniwan niya ‘ko rito sa lugar na hindi ako nabibilang. Alam ko, dahil hindi ako baliw. Hindi ako baliw, oo. Hindi ako baliw. Sigaw ako nang sigaw hanggang sa napagpasyahan na nilang i-sedate ako. Kinagat-kagat ko ang mga kamay nila para pigilan ang bagay na maaaring magpatulog sa ‘kin. Ayoko, gusto ko nang umuwi. Hindi na ako nakapag-pumiglas pa nang tuluyan na nilang naiturok sa ‘kin ang isang bagay na hindi ko nanaising maiturok pa sa ‘kin. Pipikit-pikit na ang mata ko hudyat na ano mang oras ay lalamunin na ako ng kadiliman. Pinipigilan ko pa rin ang antok at hinahampas-hampas pa rin sila kahit na naubusan na ‘ko ng lakas na gawin pa ang bagay na ‘yon. Gusto ko nang matulog. Sana panaginip lang ang lahat ng ito. Justin, mahal na mahal kita. H’wag ka sanang makahanap ng iba habang wala ako sa piling mo. Kahit na May anak ka sa iba, tatanggapin pa rin kita. Basta mahal natin ang isa’t-isa. Kaya kong magpaka-martyr para sa ‘yo. Ang masasaya nating memorya kasama ang isa’t-isa. That memories feels nostalgic that I don’t want to forget. Ikaw lang at ako. Mahal na mahal kita, love. Pakakasal pa tayo, hintayin mo ‘ko. Pakiusap. Nang makatutulog na ‘ko ay may binulong sa ‘kin ang isang doctor na katulad ng boses ni Justin. “Mahal na Mahal kita, Tasha. Patawad sa mga nagawa ko sa ‘yo. Kung sana lang binantayan ko kayo nang maayos. Hindi sana mawawala sa ‘tin ang anak natin. Pagaling ka, Tasha. I love you,” that’s the last word I heard from him before I was taken for my room. To Be Continued… ?︎?︎?︎?︎?︎?︎ ?︎?︎?︎?︎?︎?︎?︎