บ่วงร้อยรัก

เด็กหญิง​วัยหกขวบยิ้มแย้ม​ร่าเริงอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม​วัยสิบเก้าปี "หมิงหมิงครับเฮียซานจะไป​เรียน​ที่ฝรั่งเศส​แล้วนะคงไม่ได้​กลับมาอีกนานเลย" "ฝรั่งเศส​คือที่ไหนคะเฮีย​ แล้วเฮียจะมาหาหมิงหมิงทุกวันได้หรือเปล่า" "ไม่ได้ครับ​ เพราะ​มันไกลมากต้องนั่งเครื่องบิน​ไป" ใบหน้ายิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นเบะปากและร้องไห้​จ้าทันที "ฮือๆๆไม่เอา!หมิงจะไปกับเฮียด้วย" คุณ​ชาลินีและคุณ​นาตยามองอย่างเอ็นดูเมื่อเห็น​ว่าลูกของพวกเธอรักใคร่กันดี​ คุณ​นาตยามีสามีเป็นชาวฝรั่งเศส​และมีลูกชายคือซานเชซ​ส่วนคุณ​ชาลินีมีสามีคนไทยเชื้อสายจีนมีลูก​คือนิศากร​หรือหมิงหมิงที่กำลังออดอ้อนพี่ชายอยู่​ขณะนี้​ " หมิงหมิงครับอย่าร้องนะคนดีเอางี้มั้ยหมิงหมิงขออะไรก็ได้หนึ่ง​ข้อแลกกับเลิกร้องไห้​โอเคมั้ย" เด็ก​หญิงคลายสะอื้นแต่ยังกอดคอพี่ชายไว้แน่น ซานเชซ​รักและเอ็นดูเด็กหญิง​ยิ่งนักเพราะ​เขาเห็นเธอมาตั้งแต่เกิด​ บางครั้งยังมาช่วยเลี้ยงจนเด็กหญิง​ติดเขาแจ "เฮียซานพูดจริงนะ" "อื้อ... จริงสิ!" เขาบอกอย่างแข็งขันจนเด็กหญิง​ยิ้มออกมาและทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ "เฮียต้องสัญญา​ว่าจะแต่งงานกับหมิงนะคะถ้ากลับมา" คำขอของเด็กน้อยทำเอาผู้ใหญ่​ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะขำออกมาเพราะ​เอ็นดูในความเดียงสา​ของเด็กน้อย "เดี๋ยว​ๆหมิงหมิงรู้เหรอลูกว่าแต่งงานคืออะไร" คุณชาลินีมารดาของเด็กหญิงถามยิ้มๆอย่างเอ็นดู "รู้ค่าาา... แต่งงานคือเฮียซานเป็นของหมิงคนเดียว​ค่าาา​ ว่าไงคะเฮีย​สัญญา​มั้ย" "ครับ​ เฮีย​สัญญา" "เย้ๆ" เด็ก​หญิงร้องดีใจโอบแขนกลมป้อมรอบคอชายหนุ่ม​และใช้ปากเล็ก​ๆจุ๊บแก้มเขาอย่างดีใจ ผู้​ใหญ่​ทั้งสองมองหน้ากันยิ้มๆทั้งคุ​ณนาตยาและคุณ​ชาลินีเป็นเพื่อนสาวที่สนิทกันมาก​ สามีคุณ​ชาลินีมีปัญหา​สุขภาพ​จึงมีลูกยากทำให้นิศากรเกิดทีหลังลูกชายของนาตยาเพื่อนรักถึงสิบสามปี นาตยาไปมาหาสู่​เธอบ่อยมากจึง​ทำให้​ลูก​ของเธอทั้งสองสนิท​กัน​ นิศากรรักพี่ชายมากในขณะที่​ซานเชซ​ก็เอ็นดูเด็กหญิง​ที่อ้วนกลมคนนี้จนยอมตามใจทุกอย่าง​ "นาตจะไปกับซานหรือเปล่า​จ้ะ" "ไม่หรอกนาตกลัวฟรานซ์​จะเหงา​ เอาไว้นานๆค่อยไปเยี่ยมเอา" "อือ... อย่าว่าแต่คุณ​ฟรานซ์​เลยถ้านาตไปเราก็เหงาเหมือนกัน" คุณ​ชาลินียอมรับกับเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มเธอสูญเสีย​สามีไปเมื่อปีก่อนก็ได้เพื่อนรักที่คอยปลอบใจ​ แต่เธอไม่คิดหาสามีใหม่เพราะ​อยากอยู่กับลูกสองคนอีกทั้งตอนนี้อายุก็ปาเข้าไปใกล้เลขห้าเต็ม​ทีจึงไม่คิดเรื่องชีวิตคู่​ เพราะ​เธอ​รู้​ดีว่าผู้ชายส่วนใหญ​่ที่มาชอบแม่ม่ายลูกติดอย่างเธอเพราะ​สนใจทรัพย์สมบัติ​ที่สามีเธอทิ้งไว้ให้ไม่ได้​รักเธอจากใจจริง​ ทุกวันนี้เธอไม่ต้องทำงานแค่รอปันผลจากหุ้นในบริษัท​ก็มากเกินพอแล้ว "งั้นเราไปก่อนพรุ่งนี้​จะไปส่งซานนีจะพาหมิงหมิงไปส่งด้วยมั้ย" "ไม่ดีกว่า​เรากลัวหมิงร้องไห้จนสนามบินแตก" แล้วทั้งสองก็หัวเราะ​ออกมาอย่างขบขัน​เพราะ​รู้​ดีว่าเด็กหญิง​ไม่ยอมง่ายๆแน่​ เด็กน้อยถูกเลี้ยงอย่างตามใจจนไม่รู้​จักคำว่าผิดหวัง​เสียใจ ............ ....หนึ่งเดือนผ่านไป.... "มาม้าขา... ฮึก... หมิงคิดถึง​เฮียซาน" "โอ๋... อย่าร้องนะคะคิดถึง​ก็ส่งจดหมาย​ไปดีมั้ย​เดี๋ยว​เฮียซานมีเวลาก็จะได้ตอบมา" เธอเลือกที่จะบอกลูกสาวให้เขียนจดหมาย​เพราะ​รู้​ดีว่าถ้าบอกให้รู้ว่าโทรศัพท์​ไปได้นิศากรก็จะโทรทั้งวันจนทางนั้นไม่ต้องทำอะไรกันเลยทีเดี​ยว " จริงเหรอคะ! งั้นเดี๋ยวหมิงไปหากระดาษ​กับดินสอก่อนนะคะ" คุณ​ชาลินีมองตามร่างกลมป้อมของลูก​สาวที่วิ่งไปอย่างกระตือรือร้น​ เธอรักลูกดั่งแก้วตาดวงใจกว่าที่เธอจะได้นิศากรมาเป็นลูกเธอใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์ จนหมดเงินไปมหาศาล​ นิศากรเกิดตอนที่เธออายุสี่สิบกว่าแล้วสามีของเธออยู่ช่วยเลี้ยงลูกได้ไม่นานลูกสาวยังไม่พอห้าขวบสามีก็จากไป​ ทำให้เธออยู่กับลูกสาวสองคนและทุ่มเทความรักที่มีให้กับลูกสาวเพียงคนเดียว คุณ​ชาลินีนั่งมองลูกสาวที่ตั้งใจวาดรูป​ลงบนกระดาษ​เพราะ​อายุแค่หกขวบจึงเขียนไม่เก่งนักทั้งหน้ากระดาษมีตัวหนังสือ​โย้เย้​เขียนว่า​ "คิดถึง​เฮียซาน" นอกนั้นก็มีแต่รูปหัวใจ​รูปดอกไม้​ตามจินตนาการ​ของเด็กหกขวบ​ "มาม้า...สวยมั้ยคะ" เด็ก​หญิง​ชูกระดาษ​ในมือให้คนเป็นแม่ดูอย่างภูมิใจ "สวย​มากค่ะ​ ทีนี้เราก็มาแพ็คใส่ซองแล้วก็ส่งไปตรงนี้ม้าจะทำให้เองนะคะ" "ขอบคุณ​ค่ะ" มือเล็กกระพุ่มไหว้อย่างน่ารักเหลือเกินในสายตาของเธอ "ทำอะไรกันอยู่จ้ะสองคนแม่ลูก" "สวัสดี​ค่ะคุณ​ป้า หมิงกำลัง​จะส่งจดหมาย​ถึง​เฮียซานน่ะค่ะ" เด็ก​หญิง​ตอบและวิ่งออกไปจากห้องรับแขกทันทีทำเอาคนเป็นแม่มองตามยิ้มๆก่อนจะหันมาบอกเพื่อนรัก "หมิงร้องไห้คิดถึงซานน่ะเราก็เลยหลอกล่อให้เขียนจดหมายหาซาน​ เพราะถ้าเกิดเราบอกว่าให้โทรไปล่ะก็ซานไม่เป็นอันเรียนแน่เพราะหมิงหมิงจะโทรทั้งวันแน่นอน" คุณนาตยาถึงกับขำออกมาทันทีเมื่อได้ยินเพื่อนรักบอก "หมิงหมิงคงคิดถึง​ซานจริงๆนั่นแหละ​ นีว่าโตขึ้นแล้วลูกเราจะยังอยากแต่งงานกันอยู่มั้ย" คุณ​นาตยาถามเพื่อนรักอย่างอยากรู้ " อืม... แต่งสินาตว่าไงล่ะ" " แน่นอนสิจ้ะ​ นาตไม่ยอมมีลูกสะใภ้​ที่ไม่ใช่หมิงหมิงเด็ดขาด" สองเพื่อนรักยิ้มให้กันอย่างจริงใจหวังส่งต่อความสัมพันธ์​ที่แน่นแฟ้น​ให้กับรุ่นลูก​ ยิ่งเห็นลูกทั้งสองเข้ากันได้ดีก็ยิ่งเบาใจ ซานเชซ​ใช้ชีวิต​วัยรุ่น​อย่างสุดเหวี่ยง​แต่เขาก็ตั้งใจเรียนเป็นอย่างมาก​ ชายหนุ่ม​เดินเข้ามาภายในห้องพักและพบจดหมาย​อยู่​ที่ประตู​จึงเปิดดูพบว่าเป็นจดหมายจากเมืองไทยจ่าหน้าว่ามาจากเด็กหญิง​นิศากร​ ไพศาลกิจ​ เขายิ้มออกมาเมื่อคิดถึง​ใบหน้ากลมป้อมของเด็กหญิง​ชายหนุ่ม​ดึง​จดหมาย​ออกมาดูก่อนจะส่ายหน้า​น้อยๆอย่างเอ็นดู​ เขาเก็บจดหมาย​ใส่ลิ้นชักก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวและออกไปเที่ยวเหมือน​เคย "คุณ​แม่ขา... มีจดหมาย​ของเฮียซานมั้ยคะ" เด็ก​หญิง​ถามมารดาทันทีเมื่อเห็น​สาวใช้นำจดหมาย​หลายฉบับมายื่นให้คุณ​ชาลินี "ยังจ้ะ​ที่เราอยู่กับที่เฮียซานอยู่ไกลกันมากเลยนะลูกจดหมาย​คงกำลังเดินทางมา" คุณ​ชาลินีพยายาม​ปลอบใจลูกสาวที่จ้องมองมาอย่างมีความหวัง​ ทันทีที่ได้ยินว่าไม่มีจดหมาย​มาถึง​เธอดวงตากลมก็เอ่อคลอด้วยน้ำตาปลายจมูก​และหัวคิ้วแดงก่ำอย่างน่าสงสาร​ คุณ​ชาลินียื่นมือไปหาร่างอ้วนแต่เด็กหญิง​ก็วิ่งหนีไปทันที " ฮึก... เฮียซานลืมหมิงแล้ว... ฮึก" เด็กน้อยนั่งร้องไห้​ก่อนจะใช้มืออ้วนๆเช็ดน้ำตาอย่างน่าสงสาร หลายวันต่อมานิศากร​เดินวนไปวนมาที่หน้าประตู​บ้านเนื่องจากเธอมารอจดหมาย​ สาวใช้ที่เดินเข้ามายิ้มให้เด็กหญิง​ทันที "มารอจดหมาย​เหรอคะคุณ​หนู" "ค่า... วันนี้มีของหมิงมั้ยคะพี่สา" เธอถามพร้อมจ้องมองสาวใช้อย่างมีความหวัง​จนสาวใช้ยิ้มอย่างเอ็นดู​ "มีค่ะ... นี่ไง!" "เย้ๆๆ" สาวใช้ชูหมายให้ดูทำเอาเด็ก​หญิงดีใจกระโดดจนตัวลอยด้วยความดีใจก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าสาวใช้ทันที "ขอค่ะ" ทันทีที่สาวใช้ส่งจดหมาย​ให้เธอรีบหยิบ​และวิ่งขึ้นชั้นบนตรงไปห้องของตัวเองทันที " เอะอะอะไรกันน่ะสา" คุณ​ชาลินีถามสาวใช้เมื่อได้ยินเสียงดังเอะอะ " อ๋อ... มีจดหมาย​ถึงคุณ​หนู​น่ะค่ะเธอเลยดีใจ" คุณ​ชาลินียิ้มตามและยื่นมือไปรับจดหมาย​จากสาวใช้มาวางบนโต๊ะ​ก่อนจะลุกขึ้น​เพื่อไปดูลูกสาวบนห้อง "ไงจ้ะคนเก่งแอบมาอ่านคนเดียวเลยนะ​ พี่เขาตอบมาว่าไงมั่งล่ะ" เด็กน้อยยิ้มจนเห็นฟันซี่เล็ก​ๆสีขาวสะอาด "หมิงอ่านออกเป็นบางคำค่ะ​ เฮียซานเขียนเป็นภาษา​อังกฤษ​" " ไหนคะส่งมาซิมาม้าจะดูให้" 'ถึงหมิงหมิง อากาศ​ที่นี่หนาวมากเลยช่วงนี้เรียนหนักเฮียอาจจะตอบจดหมาย​ช้าหน่อยนะ​ คิดถึง​น้องสาวเสมอดูแลตัวเอง​ด้วยนะคะ รัก ซานเชซ... คุณ​ชาลินีอ่านเนื้อความในจดหมาย​และคิดบางอย่างออกทันที​ เธอตั้งใจจะใช้จดหมาย​นี้เป็นแรงผลักดัน​ให้กับลูกสาว เธอมองใบหน้าเล็กที่จ้องมองอย่างอยากรู้​คำตอบ "เฮียเขาเขียนมาว่า... คิดถึง​หมิงหมิงแล้วก็ให้หมิงหมิงตั้งใจเรียนจะได้อ่านจดหมาย​ภาษา​อังกฤษ​ของเฮียได้ทุกฉบับจ้ะ" "เหรอคะ! จริงเหรอคะ! หมิงหมิง​จะตั้งใจเรียนค่ะมาม้าจะได้อ่านจดหมายของเฮียซานออก" "จ้ะ ดีจ้ะ" คุณ​ชาลินีลูบผมนุ่มของลูกสาวอย่างเอ็นดูเธอไม่ได้​อยากโกหกแต่อยากจะให้ลูกสาวใส่ใจการเรียนมากขึ้นเท่านั้น ........... 10ปีผ่านไป..... นิศากรขยัน​เขียนจดหมาย​หาซานเชซ​อย่างต่อเนื่องแม้บางฉบับจะรอการตอบกลับถึงสองเดือนแต่เด็กหญิง​ก็ไม่ย่อท้อ​ ตอนนี้เธอเขียนและอ่านภาษา​อังกฤษ​จนคล่องแคล่ว​และเริ่มเขียนจดหมาย​เป็นภาษาอังกฤษ​ส่งไปให้เขาโดยไม่รู้ตัว​ว่าทำให้เขาโกรธ​มากมาย ซานเชซ​ในวัยยี่สิบเก้าปีเขาเรียนจบปริญญาเอก​แต่ก็ยังใช้ชีวิต​สนุกสนาน​และไม่อยากกลับมาบริหาร​งานต่อจากบิดา​ จึงขอเวลาอยู่​ต่ออีกสามปีซึ่งทางบ้านก็ตามใจ​ ชายหนุ่ม​พาเพื่อน​ๆมาปาร์ตี้​ที่ห้องพักส่วนตัวและบังเอิญ​ไมเคิลเพื่อเขาเห็นจดหมาย​ที่นิศากร​ส่งมาจึงถือวิสาสะ​อ่านมัน "เฮ้! พวกเราดูสิเจ้าชายของพวกเราสัญญา​กับเด็กน้อยฟันเหล็ก​ว่าจะกลับไปแต่งงานด้วยว่ะ" ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า กลุ่ม​เพื่อนๆหัวเราะ​กันอย่างสนุก​สนานเมื่อไมเคิลชูรูปสาวน้อยวัยสิบหกที่ยิ้มกว้างโชว์​เหล็กดัดฟันที่ดูแล้วตลกเหลือเกิน "บ้าเอ้ย! เอามาเลย!" ซานเชซ​รีบตรงเข้าไปคว้ารูปจากมือไมเคิลทันที " หวงด้วยว่ะ" ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า​ ฮ่า เสียงหัวเราะ​ของเพื่อนๆดังขึ้นอีกครั้งทำให้ชายหนุ่ม​หัวเสียอย่างมาก​ เขาพาลโกรธ​คนที่ส่งจดหมาย​มาให้และโทษว่าเป็นความผิดของเธอที่ทำให้เขาเป็นตัวตลก "คุณ​จะอธิบาย​ยังไง​คะซาน" ปาลิตาแฟนสาวชาวไทยที่เป็นรุ่นน้องถามเขาอย่างเอาเรื่องทันที​ เธอรับรู้​มาตลอดว่าเด็กผู้หญิง​ชื่อหมิงหมิงส่งจดหมาย​หาแฟนหนุ่มของเธอตลอดแต่เขาก็บอกว่าเป็นเพียงน้องสาว​ แต่ข้อความในจดหมาย​วันนี้บอกว่าเธอรอซานเชซ​กลับไปแต่งงานด้วยจึงทำให้เธอร้อนใจทันที " ไม่มีอะไรครับปาอย่าคิดมาก" "ไม่ค่ะ! ไม่มีได้ไงเด็กนั่นบอกจะแต่งงานกับคุณ!" ชายหนุ่ม​กรอกตาอย่างระอาเขาชอบปาลิตาที่เธอเป็นสาวสู้ชีวิต​ เธอดิ้นรนและตั้งใจจนสอบชิงทุนมาเรียนได้ถึงแม้เขาจะรู้ว่าปาลิตาเคยมีแฟนและมีสัมพันธ์​กับผู้ชายมาหลายคนแต่เขาก็มองข้ามเพราะ​อยากให้โอกาส​คน​ เธอมีสิ่งที่เขาติดอกติดใจนั่นคือเซ็กที่ร้อนแรงแม้บางครั้งเธอจะดูจู้จี้ไปบ้าง "ไม่มีอะไรครับ​แค่สัญญา​แบบเด็กๆน่ะ" เขาบอกและกอดแฟนสาวอย่างเอาใจจนทำให้เธอไม่เซ้าซี้​ต่อ "ซานแกกลับบ้านพร้อมฉันกับไอ้กันเลยปะ" อานนท์​และชนกันต์​เป็นเพื่อนคนไทยที่เรียนรุ่นเดียวกับเขา "ไม่ว่ะ​ อยากอยู่เที่ยวอีกสามปีบอกที่บ้านแล้วด้วย" "อิจฉา​ว่ะ​ ที่บ้านกูนี่เร่งยิกๆให้กลับอย่างเดีย​วเลย" บ้านของชนกันต์​ประกอบธุรกิจ​โชว์รูม​รถหรูขนาดใหญ่​ส่วนอานนท์​เป็นทายาทของสวนผลไม้​และข้าวบาร์เลย์​ที่ใหญ่ที่สุดในขณะที่​ตัวของซานเชซ​มีธุรกิ​จนำเข้าและส่งออกสุราและเบียร์​ชื่อดัง​ กลุ่ม​ของเขาจึงเป็นที่หมายปองพอสมควรเพราะ​หน้าตาดีและเงินหนา​ ปาลิตาเป็นผู้หญิง​ที่โชคดีที่ได้เป็น​แฟนของซานเชซ​เพราะ​เขาทุ่มไม่อั้นและปรนเปรอ​เธอด้วยข้าวของเงินทองไม่เคยขาด​ จึงเป็นสาเหตุ​ให้เธอหวงเขามากเพราะ​กลัวว่าบ่อเงินบ่อทองของเธอจะหายไป​ แต่ซานเชซ​กลับคิดว่าเธอรักเขาและไม่เคย​รู้​ตัวว่าถูกแฟนสาวสวมเขาบ่อยครั้ง​ ถึงแม้ซานเชซ​จะหล่อเหลา​และมีลีลาร้อนแรงถูกใจแค่ไหนปาลิตาก็ยังแอบไปนอนกับผู้ชายคนอื่นเวลาเขาเผลอเสมอเหตุ​ผลของเธอคือชอบความตื่นเต้น นิศากร​นั่งอยู่ภายในห้องรับแขก​ของบ้านมาร์ชองวันนี้คุณ​ชาลินีพาเธอมาเยี่ยมคุณ​นาตยาและคุณ​ฟราน​ซิสสามีของเธอ "คุณ​ฟรานซ์​สบายดีนะคะ" "สบายดีครับไม่สบายอยู่​เรื่องเดียวก็เรื่องที่ลูกชายไม่ยอมกลับมาช่วยนี่แหละ" เจ้าของบ้านพูดอย่างหนักใจเพราะ​หวังเอาไว้ว่าลูกชายจะกลับมาบริหาร​งานแทน​ เด็ก​สาวที่ได้ยินเรื่องคนที่คิดถึง​ก็ฟังอย่างตั้งใจทันที "แหม... คงอยากอยู่เที่ยวน่ะค่ะซานกลัวว่าถ้ามาทำงานแล้วจะไม่มีเวลา" คุณ​นาตยาแก้ตัวให้ทันที​ตามประสาคนรักลูก " เที่ยวที่ไหนกันลูกชายคุณ​น่ะมันติดผู้หญิง​ ซานมันมีเมียอยู่​ที่โน่น" คุณ​ฟรานซิสพูดตรงๆเพราะ​ไม่รู้​ว่าสองแม่หมายมั่นปั้นมือให้ลูกทั้งสองเกี่ยวดองกัน​ คุณ​นาตยามองหน้าเพื่อนรักอย่างตกใจในขณะที่​เด็กสาวถึงกับใจเต้นผิดจังหวะ "ตายจริง! คุณ​เอาอะไร​มาพูดคะ!" " ก็เรื่องจริงน่ะสิ​ ลูกชายเพื่อนผมเรียนที่เดียวกับเจ้าซานมัน" คุณ​ฟรานซิสบอกกับภรรยา​ถึงที่มาของข่าวใหญ่​นี้ "ฉันไม่ยอมหรอกนะคะยังไง​ๆก็ไม่ยอมฉันจะเรียกลูกกลับมาให้เร็วที่สุด!" "ดีเลยครับ​ เพราะ​คุณ​นั่นแหละ​ที่อนุญาต​ให้มันอยู่ต่อทั้งที่เรียนจบ​ จนผมที่ปลดเกษียณ​แล้วต้องมานั่งทำงานทั้งๆที่ส่งลูกจบถึง​ปริญญาเอก​" คุณ​ฟรานซิสบอกอย่างประชดประชันเพราะเขาอยากให้ลูกชายกลับมาแต่ซานเชซ​ออดอ้อนมารดาขอยู่​ต่อและก็ได้สมใจ คุณ​ชาลินีสังเกต​อาการของลูกสาวก็รู้ได้ทันทีว่านิศากร​เสียใจ​ เด็กสาวนิ่งเงียบผิดวิสัยแถมนัยน์ตา​ยังหมองลง " หมิงหมิงไม่เจอนานเลยนะลูก​โตเป็นสาวเลยถ้าเจอที่อื่นลุงคงจำไม่ได้" เธอยิ้มรับคำทักทาย​ของคุณฟรานซิส เธอโตขึ้นจริงๆและก็ส่อเค้าความสวยจนเห็นได้ชัดเธอมีเชื้อจีนจากบิดาทำให้ผิวขาวเนียนละเอียดแต่ดวงตากลับกลมโตและดำขลับ​เหมือนมารดา​ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มแต่อวบอิ่มสีชมพูสดจมูกโด่งสวยรับใบหน้าเรียวอย่างลงตัว " คุณ​ฟรานซ์​คงจำได้แต่เด็กอ้วนๆตัวป้อมๆน่ะสิคะ" คุณ​ชาลินีเอ่ยขึ้นทำเอาทุกคนหัวเราะ​อย่างอารมณ์ดี​เพราะ​นึกถึง​ภาพเด็กหญิง​ตัวอ้วนกลมและแสนน่ารักคนนั้น "เดี๋ยว​นี้หมิงแปลงร่างแล้วค่ะคุณ​ลุง​ ฮะ​ ฮะ​ ฮะ" เธอบอกและหัวเราะเบาๆคุณ​ชาลินีจึงคลายความเป็นห่วง​เมื่อเห็น​ลูกสาวยิ้มได้ ทั้งหมดรับประทาน​อาหารกลางวัน​พร้อมกันและนั่งพูดคุยถึงสารทุกข์สุกดิบ​สักพักจึงขอตัวกลับ "เดี๋ยว​วันหลังเราไปหานะนี" "จะไปวันไหนบอกล่วงหน้าด้วยนะเราจะเตรียมของไว้รอเธอไปทำขนมด้วย" "คุณ​สองคนนี่น่าจะย้ายมาอยู่ด้วยกันซะเลยเนอะไปหากันแทบทุกวัน" คุณ​ฟรานซิสเอ่ยแซวภรรยา​อย่างอารมณ์ดี​ "ถ้าให้คุณ​แม่ย้ายมาน่าจะได้ค่ะแต่ถ้าให้คุณ​ป้าย้ายไปไม่ได้​ค่ะ​ เพราะ​ตอนที่คุณป้าไปนอนเป็นเพื่อนตอนคุณ​แม่ป่วยคุณ​ป้าบอกว่าคิดถึง​คุณ​ลุงค่ะ" นิศากร​บอกอย่างล้อๆจนคุณ​นาตยาแก้มแดงก่ำส่วนคุณ​ฟรานซิสยิ้มกว้างและโอบเอวภรรยา​อย่างรักใคร่ "เดี๋ยว​เถอะเรานี่​ป้างอนละ" " โอ๋... อย่างอนนะคะถ้าคุณ​ป้างอนหมิง​ คุณ​ป้าต้องขาดลูกมือทำขนมแน่ๆเลย" เธอบอกแล้วเข้าไปจับมือนาตยามาแนบแก้มอย่างออดอ้อน​ คุณ​นาตยาส่ายหน้าอย่างเอ็นดูความที่ช่วยเพื่อนรักเลี้ยงลูกสาวมาตั้งแต่เล็กทำให้เธอรักนิศากร​เหมือนเป็นลูกแท้ๆของตัวเอง​ เด็กสาวเป็นเด็กที่น่ารักและร่าเริงทำให้คนรอบข้างมีรอยยิ้มเสมอจึงไม่แปลกเลยที่มีแต่คนรักใคร่เธอ ......... คุณ​นาตยาโทรทางไกลไปหาลูกชายอย่างร้อนใจทันทีที่คุณชาลินีกลับไป "ครับ​คุณ​แม่" "ซาน! แม่ต้องการให้ลูกกลับบ้านด่วน!" "มีอะไร​หรือเปล่า​ครับ​คุณ​แม่!" ปลายตอบมาอย่างร้อนใจเพราะ​คิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น​ที่บ้าน "มีสิ! มีแน่กลับมาบ้านซะซานแล้วค่อยมาคุย​กัน!" คุณ​นาตยาพูดเพียงเท่านั้นก็ตัดสายทันทีฝ่ายซานเชซ​ถึงแม้จะงุนงง​อยู่​บ้างแต่ก็รู้ดีว่าต้องกลับบ้านตามคำสั่งมารดา​ คุณ​นาตยารักและตามใจเขามากแต่เมื่อไหร่ที่ออกคำสั่งหมายถึงเขาไม่มีสิทธิ์​ที่จะ​ปฎิเส​ธ​ได้เลย ชายหนุ่ม​รีบลุกขึ้น​และโทรศัพท์​จองเที่ยวบินในตอนนั้นเลยก่อนจะโทรเรียกปาลิตาแฟนสาวให้มาพบที่ห้อง​ ซานเชซ​บอกลาคนรักที่ขณะนี้​หน้าตาบูดบึ้ง​อย่างหนัก​เมื่อรู้ว่าเขาต้อง​กลับเมืองไทยก่อนเธอ "ไหน​บอกว่าจะอยู่ต่ออีกสามปีรอปาเรียนจบไงคะซาน" "เป็น​คำสั่งของคุณแม่ผมต้องไปจริงๆ" "แต่ปาคิดถึง​คุณ​อ่ะถ้าคุณ​ไม่อยู่​ปาเหงาแย่" เธอยังออดอ้อนไม่หยุดหวังให้เขาอยู่​กับเธอ​ เพราะ​ขาดซานเชซ​ไปเธอก็จะขาดสภาพคล่อง​ทางการเงิน​ ไหนจะเซ็กซ์​ยอดเยี่ยม​ที่ไม่มีใครเก่งเท่าเขาอีก​ เหตุผล​เหล่านี้ทำให้ปาลิตาพยายาม​โน้มน้าวให้แฟนหนุ่ม​อยู่​กับเธอ " ผมต้องไปจริงๆเอาไว้ผมจะบินมาหาบ่อยๆนะ" เขาก้มลงจุ๊บ​แก้มแฟนสาวอย่างเอาใจและเดินลากกระเป๋า​ออกจาห้องพักทันที​ เขาไม่เก็บของไปจนหมดเพราะ​จะกลับมา​เยี่ยมแฟนสาวและห้องพักห้องนี้ก็มีเพื่อนเขาเป็นเจ้าของทั้งตึกจึงไม่จำเป็นต้องย้ายออก​ เขาล็อค​ห้องไว้เพราะ​ไม่อยากให้ใครมาลุกล้ำสถานที่ส่วนตัวแม้แต่ปาลิตาเขายังไม่ยอมให้มาอาศัย​อยู่​ด้วย​ ............... ซานเชซ​หัวเสียอย่างหนัก​ขณะที่​นั่งอยู่ภายในห้องนั่งเล่นของบ้าน​ 'มาร์ชอง'​ เขากลับมาเพราะคิดว่ามารดามีธุระด่วนอะไรถึงได้รีบร้อนเรียกตัวเขาแต่ไม่ใช่เลย​ เพราะมาดาเรียกเขากลับมาคาดคั้นเรื่องที่เขาคบกับปาลิตาอยู่ที่ฝรั่งเศส "จริงไหมซานเชซ! ที่ลูกคบกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ที่ฝรั่งเศส!" คุณนาตยาถามด้วยน้ำเสียงไม่สู้จะพอใจสักเท่าไหร่ชายหนุ่มจึงถอนใจอย่างเบื่อหน่าย " จริงครับคุณแม่ ผมอายุจะสามสิบแล้วนะครับทำไมผมถึงจะคบใครไม่ได้" เขาถามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมมารดาต้องทำท่าไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเขาคบหากับปาลิตา แต่คำตอบของลูกชายทำให้คุณนาตยาชักสีหน้าไม่พอใจทันที "ได้ยังไงกัน ลูกจำไม่ได้แล้วหรือว่าลูกสัญญากับหมิงหมิงไว้ว่าอย่างไร​ ยังไงลูกก็ต้องกลับมาแต่งงานกับน้องลูกจะผิดสัญญางั้นเหรอ" คุณนาตยาเข้าประเด็นทันที ทำเอาชายหนุ่มมองมารดาอย่างแปลกใจ " นี่คุณแม่ คิดว่าผมจะทำอย่างนั้นจริงๆเหรอครับ" "อ้าว... ก็จริงน่ะสิถ้าไม่จริงลูกจะสัญญากับน้องทำไม! " ชายหนุ่มถอนใจอีกครั้งเพราะไม่คิดว่ามารดาจะเอาเรื่องนี้มาจริงจัง " คุณแม่ตอนนั้นหมิงหมิงยังเด็กมากนะครับ น้องอาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุยอะไรกับผมบ้างหรือสัญญาอะไร บางทีน้องอาจจะจำหน้าผมไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ" เขานึกถึงเด็กผู้หญิงตัวอ้วนกลมที่ติดเขาแจและเขาก็เอ็นดูเธออยู่มาก เขาพูดไปทั้งทั้งที่รู้ว่าเด็กหญิงไม่เคยลืมเขาเลยเธอส่งจดหมายหาเขาอยู่ตลอด เขาตอบกลับบ้างเป็นบางครั้งแต่ระยะหลังมานี้เขาไม่เคยตอบจดหมายเธอเลยแต่เธอก็ยังส่งมาไม่ขาดแถมครั้งสุดท้ายเธอยังทำให้เขาขายหน้าด้วยการแนบรูปถ่ายที่เธอยิ้มกว้างโชว์ฟันเหล็ก มาให้เขาจนทำให้เพื่อนๆ ล้อเลียนเขายกใหญ่ " ที่ไหนกันล่ะ! น้องไม่เคยลืมเลยน้องคิดถึงแกตลอดไม่รู้ล่ะแม่ไม่ให้แกกลับไปแล้วและก็ขอสั่งให้แกเลิกติดต่อกับแฟนแกเด็ดขาด!" คุณนาตยาพูดเสียงเด็ดขาดอย่างไม่พอใจ ทำให้ลูกชายเริ่มโกรธขึ้นมาบ้าง " ได้ไงครับคุณแม่! ผมกลับปาคบกันแล้วมันผิดอะไร ในเมื่อตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันผมไม่ยอมเลิกกับปาเด็ดขาดมันไม่มีเหตุผลสักนิด! " " มีสิ!เหตุ​ผลก็คือถึงแกจะคบแฟนแกต่อไปแกก็ต้องแต่งงานกับหมิงหมิงอยู่ดี เพราะ​แม่จะไม่ยอมเสียเพื่อนดีๆอย่างชาลินีไปเด็ดขาด" " ผมก็จะไม่แต่งงานกับเด็กฟันเหล็กคนนั้นเด็ดขาด! คุณนาตยาหันมามองลูกชายอย่างไม่พอใจทันที เมื่อได้ยินเขาพูดถึงเด็กที่เปรียบเสมือนลูกรักอีกคนของเธอ " อย่ามาเรียกน้องน่าเกลียดอย่างนั้นนะ! แม่ไม่ชอบ แล้วเรื่องแต่งงานแกก็เป็นคนไปสัญญิงสัญญากับน้องเองแล้วแม่ก็จะไม่ยอมให้แกผิดคำพูดแน่ๆ ถ้าไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ต้องมาเป็นลูกแม่อีกต่อไป!" คุณนาตยาพูดจบก็เดินสะบัดหน้าออกไปทันที ปล่อยให้ลูกชายนั่งหงุดหงิดอยู่เพียงคนเดียว เขาไม่คิดเลยว่าคำสัญญากับเด็กคนหนึ่งจะเป็นห่วงผูกมัด ให้เขาต้องยุ่งยากใจในวันนี้ที่เขายอมสัญญาเพราะเขาสงสารที่เธอร้องไห้งอแง เพราะเขารู้ว่าตอนนั้นเธอติดเขามากแต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เขาโตขึ้นมีชีวิตมีสังคมใหม่ที่สำคัญเขามีแฟนสาวที่กำลังคบหากัน จึงคิดว่าไม่จำเป็นที่เขาจะต้องทำตามสัญญากับเธอ แต่ก็คงเป็นไปได้ยาก เพราะแม่ของเขาดูมุ่งมั่นเหลือเกิน ชายหนุ่มนั่งคิดถึงวิธีที่จะทำให้เขาไม่ต้องแต่งงาน กับนิศากรโดยที่แม่ของเขายินยอมและไม่โกรธเคือง แล้ววิธีที่เขาคิดได้ก็คือเขาต้องไปพูดกับนิศากรด้วยตัวเขาเอง ว่าเขานั้นไม่สามารถแต่งงานกับเธอได้เนื่องจากตอนนี้เขามีแฟนสาวที่คบหากันไม่ใช่ผู้ชายที่โสดอีกต่อไป เขาคิดว่าเด็กผู้หญิงอายุสิบหกอย่างเธอคงจะเข้าใจ เพราะเธอเองก็น่าจะมีเพื่อนมีสังคมอีกแบบหนึ่ง เธอคงไม่หมกมุ่นกับเขาจนเกินไปเขาได้แต่หวังว่าเธอจะเข้าใจ ในสิ่งที่เขาต้องการจะบอกโดยง่าย ไม่ต้องทำให้มีเรื่องบาดหมางกันระหว่างสองบ้าน ชายหนุ่มนั่งครุ่นคิดหาคำพูดที่จะบอกกับเธอเขาคิดอย่างหนักแต่สิ่งที่เกิดขึ้นในใจอีกอย่างก็คือ เขากลัวเหลือเกินกลัวว่าจะต้องเห็น น้ำตาจากดวงตากลมเพราะครั้งหนึ่งเขาก็เคยพ่ายแพ้ ให้กับน้ำตาของเธอมาแล้ว คิดแล้วรอยยิ้มก็แต่งแต้มขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเขานึกถึงใบหน้ากลมป้อมของเด็กหญิงตัวอ้วนที่เดินตามติดเขาตลอดเวลา "ป่านนี้เธอจะโตขนาดไหนแล้วนะ หมิงหมิง"