Bölüm 26: Savaş Alanı
Neriman'ın çıkışıyla salonu kaplayan buz gibi sessizlik, yerini yavaş yavaş için için kaynayan bir öfkeye bıraktı. Gülizar ana'nın gözleri doluydu, ama bu sefer acıdan değil, haksızlığa uğramışlıktan ve tarifsiz bir kızgınlıktan.
"Yüzsüz insanlar!" diye zorlanarak mırıldandı, sesi titrek ama öfke dolu. "Benim evime gelip, benim çocuklarıma, benim gelinlerime böyle laf söyleyemezler! Kim onlar?"
Tufan, annesinin koluna girdi, onu sakinleştirmeye çalışıyordu. "Boş ver anne, değmez. Havanda su dövmüşler, kendi kendilerini yiyip bitiriyorlar. Biz doğruyu biliyoruz, bu yeter."
Ezo, hâlâ kucağında huzursuzlanan Barış'ı sallıyor, ama gözleri kapıda, orada bıraktıkları görünmez yaralarda geziniyordu. "Paçavra mı? Kuma mı? Bu ne cüret? Hangi yüzyılda yaşıyor bu kadın?"
Vo
