The Curse Of Orion

Chapter 4: Endless Miserable

“Pakawalan mo ako!” Mabilis ‘ko siyang tinulak. Pinalagan ‘ko ang yakap nito, pero kada hampas ‘ko sakanya ay lalo lang humihigpit ang hawak niya. “P-Parang awa mo na sir!” Iyak ‘ko.

I felt his burned skin into me, nakaramdam ako ng pandidiri. Isa siyang halimaw! Sunog na tao! How can he survive like this if he’s not a monster!? He's a monster!

“Umuwi na tayo.” Mahigpit ang hawak nito sa’kin. “Tara na. ..” He repeated.

Tinignan 'ko ang mga mata nito. It was full of grief. Hindi 'ko maintindihan—bakit parang nahihirapan din siya? Anong karapatan niya mahirapan?

He's the one who abducted me! Halos mabaliw ako dahil. ..sa ginagawa niya sa'kin. Tapos titignan niya ako na parang nahihirapan siya sa sitwasyon naming dalawa?

I shook my head. No! “Ayoko, sir. ..please. ..” Hagulgol ‘ko sakanya. Sinubukan 'kong lumayo sakanya pero lalo lang niya ako niyakap ng mahigpit.

Nanghihina akong sumandal sa dibdib nito. ..He just can't. ..Do this to me. How can he be so cruel? I want to go back. .. I don't want to be insane.

"Shh. .." He just bit his lip at tinignan ako ng malalim, “I’m sorry. ..” He apologize.

Pero wala iyon. Sigurado ako na kinukuha lang nito ang loob 'ko. .. If he is really sorry, then at least. ..he should get me back at my old life.

I am hopeless, huh? Wala na ba talaga akong magagawa? Hindi ako makahinga dahil sa patuloy na pag-iyak 'ko. Lumabo na din ang paligid dahil patuloy na tumutulo ang luha 'ko. ..

"Let's go back. .." he announced. Kahit nanghihina ay sinibukan 'kong kumawala sakanya. .. No.

Bumigat na lang ang talukap ng mata ‘ko, "Anong ginawa mo sa'kin?!"

Tinignan lang ako nito, "You should rest."

Umiling ako—hindi ako pwedeng makatulog! Bago pa ako makasigaw ay parang may humila sa'kin at tuluyang nawalan ng malay.

Kahit gising na ay hindi ako nagmulat ng mata. I am scared. ..Baka nandon pa rin ako sa nakakatakot na palasyo. ..Kasama ang nakakatakot na halimaw. .. Ayokong magising kung ganon lang ang bubungad sa'kin. ..sana. ..sana pagmulat 'ko ngayon ay nasa dorm na ako.. .Nasa dating buhay 'ko.

Hindi 'ko maiwasang humikbi dahil sa pagdurusa.

"Behati. .." A man called me. Bigla akong napamulat.

Napasigaw ako ng may bumungad na halimaw sa harapan ‘ko. Nakaupo ito sa kama—sunog ang mukha. Hindi ‘ko na makilala ang mukha nito dahil sa sugat at sunog. Napailing ako.

"Lumayo ka!" Sinigawan ‘ko siya para lumayo, pero sinubukan pa akong hawakan nito! Sino siya?! Nasaan si Sir?!

I don't want to get r***d. ..No.

“Behati!” Malalim at mapanganib ang boses nito. Nilingon ‘ko ang paligid at ng may makitang pinggan ay binasag ‘ko para isasaksak sa halimaw—pero tumayo siya at umiwas. “Behati!” Nanlalaki ang mata nito.

Tumayo ako sa kama at sumandal sa pader. Habang siya ay nasa baba, nakataas ang dalawa nitong kamay. He looks like surrendering himself! But I doubt it! He can hurt me! Kailangan ‘ko siya unahan!

Tanging mata na lang niya ang maayos sa mukha. “Sino ka!? Anong balak mo sa’kin!” Banta ‘ko dito at tinutok ang pinggan.

“Ang kamay mo!” Suway niya.

Napalingon ako sa kamay na may hawak na parte ng basag na plato. My hands are both shaking—hindi dahil sa sakit na galing sa sugat. It was the opposite! Dahil sa kakaibang nilalang 'yon na nasa harap 'ko!

"Wala akong pakialam! Sino ka?!" I shrieked.

"Your hands!" Again, the monster pointed out.

Tinignan ‘ko ang nagdudugong kamay dahil nakadiin dito ang matalas na pinggan. Lalo akong napahawak ng mahigpit ‘don. Hindi niya ako pwede unahan! Bago niya pa ako saktan. ..kailangan ‘ko siyang maunahan! He can't get a hold of me—and I will never give her a chance!

“Sino ka!” Sigaw ‘ko. Nandito pa rin ako sa magarbong kwarto—pero hindi ‘ko kilala ang isang ‘to. Papatayin niya ako! Halimaw! Halimaw siya!

“Ako ‘to!” He hissed. Lalo akong natakot dahil don pero hindi pinahalata. “Ako si Orion!” He announced.

My forehead knotted.

“Orion!?” I hissed. Hindi ‘ko siya kilala! “Nasaan si sir?! Wala kayong makukuha sa’kin!” Sigaw ‘ko. Anong balak nilang dalawa sa’kin? Pagsamantalahan? Patayin?

Naalarma ako ng umiling ito at humakbang papalapit.

“H-Halimaw ka. ..” I hissed. “Wag kang lalapit. ..” Hinawakan ‘ko ang patalim ng mahigpit.

Nakatingin ito sa kamay 'ko, lalong nag-alala. Huh. Hindi ba nila alam na mas nangingibabaw ang emosyonal na sakit na nangyayari sa'kin ngayon?!

At nag-aalala ang halimaw na 'to sa simpleng sugat?! Why? They want me clean and neat? Without bruises and wounds?!

“Behati. ..stop hurting yourself. ..” He reminded. Natawa naman ako at lalong hinigpitan ang kapit sa patalim. Nakataas ang dalawa nitong kamay.

Umiling ako. Hindi. ..hindi pwede.

“Behati ako ‘to. ..Sir Espinoza. ..” Pakilala niya. Bigla akong nanlambot at nabitawan ang hawak na pinggan.

What? What happened to him? How. ..is this all possible? What happened to his face?

My head were filled of confusion. Mabilis naman nitong kinuha ang basag na plato at inilayo 'yon sakin.

Is he turning to a monster? Ang tinitingala ng lahat dahil sa ka-gwapuhan, ay isang halimaw.? Napaupo ako sa kama dahil hindi makapaniwala sa nangyayari. Nanatili sa harap ‘ko si Sir. Naramdaman ‘ko ang titig nito—pero anong gagawin ‘ko? This is something magical. This is not normal.

O kung normal siya—baka ako ang nababaliw. Baka kung ano-ano ang nakikita ‘ko. Napahawak ako sa’king ulo. Normal pa baa ng takbo ng utak ‘ko?

“Behati, let’s treat your wound—“

“Wag!” Napaangat ako ng tingin at tinignan siya ng masama. “Wag kang lalapit. Halimaw ka!” I shouted on him. Anong nangyayari. ..gulong-gulo na ako.

Normal ang buhay ‘ko noong isang araw—I didn’t know a day can turn my life into this. ..

“But Behat—“

Humagulgol ako. “Hindi. ..sir, parang awa mo na. Hindi ‘ko ipagkakalat ang n-nangyayari sa’yo. ..Maawa kayo. ..” halos bulong na lang ang nangyari sa pagmamakaawa ‘ko sakanya.

“Hindi. ..” Aniya. Bumagsak ang balikat ‘ko dahil sa paulit-ulit nitong pagtanggi.

Paano kung maging halimaw ito at. ..patayin ako ng tuluyan? Ayoko. ..Umalis ako sa kama at humarap sakanya. Mabilis akong lumuhod at pinagsaklop ang kamay. Nagmakaawa ako. “Ayoko na nito sir. ..maawa kayo. ..Tama na. ..” I plead.

Mabilis akong hinawakan ng nakakadiri nitong kamay. Hinila naman ako nito patayo. Napapikit ako at pinilit pa rin ang pagluhod. Baka ma-isalba ng buhay ‘ko ang pagluhod! Umiling ako ng maitayo niya ako.

“Parehas tayong miserable. ..” Simula niya. Hinawakan nito ang kamay ‘ko. “Gamutin na natin ‘to, Behati. Wala akong gagawing masama sa’yo—“

Hinila ‘ko ang aking kamay. “Hindi. ..ayoko. M-Maawa naman kayo sa’kin. ..” Muli ‘kong pinagsaklop ang kamay. Sinubukan ‘kong lumuhod ulit—pero hinawakan niya ang balikat ‘ko.

He sighed. “Mamamatay ka sa ginagawa mo, Behati. Hindi dahil sa’kin.” Tila ito pa ang dismayado sa nangyari. “Tawagin mo lang ako. Maririnig kita, kahit bulong pa ‘yan.” Aniya bago tuluyang umalis.

Wala akong ginawa kung hindi humagulgol hanggang sa tuluyang nakatulog. I am confused and scared. Habang nakapikit ay umaasa na ako na paggising—babalik na ang dati sa lahat.

Nagising na lang ako ng may nakabalot na sa’king kamay. Tulala akong nakatingin sa liwanag na galing sa labas ng bintana. Malakas at presko ang hangin. Everything looks magical—like a paradise. Pero kabaliktaran nito ang nararamdaman ‘ko. I am horrified. Pakiramdam ‘ko ay may taning na ang buhay ‘ko. Everything confuses me. Wala akong. ..magawa. .I feel so hopeless. ..Mom, help me. Dad, please, hear me out. ..

When I was young—Mom and Dad really worries about me for unknown reason. I was home schooled. Spoiled princess. Tumigil pa ako sa pag-aaral dahil nga gusto ni Mommy na pag-aralin na ako sa totoong paaralan—but my Dad doesn’t like the idea. Isang taon akong tumigil, pero sa huli ay nanalo si Mommy. Nakapag-aral ako sa isang eskwalahan like the normal kids would do.

Feeling and knowing the environment is something I can’t explain. Marami akong natutunan at nalaman noong nakaalis ako sa home school. Hindi ‘ko maintindihan kung bakit protective sa’kin si Daddy.. .

Someone will take me away. ..Iyon ang sinabi sa’kin ng ama ‘ko, na hindi ‘ko maintindihan dati. ..

May idea ba ang ama ‘ko dito. ..? Alam niya ba?

“Behati.” Pumasok ito. Hindi ‘ko tinignan ang halimaw at mabilis na yumuko. “Eat.” Rinig ‘kong utos niya.

Ayoko. Kung ano mang balak sa’kin ng halimaw na ‘to ay hindi ako papadarang sakanya. Nakakadiri siya. Baliw siya. Kakaibang nilalang siya. At papatayin niya ako.

“Behati, eat.”

“Gusto ‘ko na lang mamatay.” Iyon na lang ang sinabi ‘ko at humiga. Hindi ‘ko ibibigay kung anong kailangan niya sa’kin, “Sir. ..kung ganito lang din ang mangyayari sa’kin, mas gusto ‘ko na lang mamatay.” A tear fell from eyes.

“Behati!” He roared. Pinikit ‘ko lang ng mariin ang mata ‘ko. Ayoko makita ang maala-halimaw nitong mukha. “Don’t be stubborn!” He shouted.

Hindi ‘ko ito pinansin. Magpapakamatay na lang ako. ..Hindi ‘ko hahayaan na gamitin niya ako—o ang katawan ‘ko. Iyan ang sisiguraduhin ‘ko.

“Ayaw mo talaga?” Aniya. “Fine. Don’t eat, kill yourself.” Banta niya.

Hindi niya na ako kailangan sabihan dahil iyon ang gagawin ‘ko. Kagabi pa sumasakit ang buong katawan ‘ko—kaya hindi ‘ko din naramdaman ang gutom. Hindi ‘ko na alam kung anong nararamdaman ‘ko.

Napatingin ako sa kisame. This is a grand room. Grand mansion. Noong tumakbo ako palabas dito, nakita ‘ko na napakalaki nito. Parang palasyo. What is this? Beauty and the beast? Nagawa ‘ko pa talagang magbiro, huh?

Natawa ako sa naisip at muling humagulgol. Mawawala ako sa sarili dahil sa nangyayari ngayon. Hindi ‘ko na alam. ..gusto ‘ko ng umuwi. Ayokong mamatay sa kamay ni sir. ..

Ang sumunod na araw ay muling dumating. I am nineteen now—sigurado ako na lumipas na ang birthday ‘ko ng mga araw na ito. ..at dito pa talaga sa impyerno. ..happy birthday to me then. This is the most horrific birthday for me.

Nang magsawa humiga ay nanghihinang bumangon ako at tumingin sa malaking bintana. Pumasok ako sa terrace at agad sumalubong sa’kin ang sariwang hangin. The sunset is very beautiful. The wind is very nice. ..kabaliktaran sa nararamdaman ‘ko.

I feel miserable. Kung iba siguro ang nangyari sa araw na ‘to at nakakita ako ng magandang view? This one would be the best birthday for me.

Tumama sa’kin ang kurtina. Napatingin ako ‘don. Ilang saglit lang ay tumingin ako sa baba. Tinignan ‘ko ang kumot sa kama. Pwede ako tumakas gamit ng kurtina at kumot! Itatali ‘ko sila! Tila nabuhayan ako dahil sa naisip, at pag-asang baka makaalis pa ako dito.. .magagawa ‘ko ba?

Kailangan ‘ko subukan.

Doon ‘ko ata inubos ang oras ‘ko. Ini-lock ‘ko pa ang pinto at doon sumandal habang gumagawa ng tali. Kinakabahan ako ng buong oras, pero kailangan ‘ko tapusin ito. Agad.

Nang matapos ang pagtali ay itinago ‘ko iyon sa ilalim ng comforter. Sana ay hindi mapansin ni Sir ito pag pumasok. Pero kagaya noong isang gabi, hindi dumating ang halimaw.

Madaling araw ‘ko isinagawa ang plano. Medyo bitin ang tali ‘ko pero kaya ‘ko namang lundagin ‘yon.

Habang pababa ay kinakabahan ako ng sobra. Napangiwi din ako ng maramdaman ang sakit sa kamay. Mataas ang bahay—parang palasyo at antigo. Mataas ang kwarto kung nasaan ako kaya’t kinakabahan ako ng sobra. Baka mahuli ‘rin ako kung hindi ‘ko pa binilisan.

Laking gulat ‘ko ng paglundag ay may sumalo sa’kin. Nanlaki ang mata ‘ko at agad nakilala kung sino ‘yon. Naramdaman ‘ko ang mainit nitong katawan sa’kin.

“Kahit makatakbo ka pa. ..you will never find a way to get out from this. ..” He whispered. “This is dangerous, Behati. Look at your hands. Dumugo na.” He started walking again towards hell.

Tahimik akong lumuha at halos himatayin dahil sa nangyari. Napapikit ako. Sa inis at dismaya.

Talaga bang hindi na ako makakaalis dito?

Hawak nito ang beywang ‘ko habang ang isang kamay ay pinangbukas niya ng pintuan. Pumasok ulit kami sa napakalaking palasyo. Ang impyernong palasyo.

“Kumain ka na.” Aniya ng ilapag ako sa harap ng hapagkainan. Tulala ‘kong tinignan ang pagkain.

Alam niya bang tatakas ako? Kailan niya nalaman? From the very start?

Pinagmukha lang niya ba akong tanga habang tumatakas? Natatawa kaya siya habang tinitignan ako?

“Eat, Behati. Ilang araw ka ng hindi kumakain.” Kalmadong iniabot niya sa’kin ang kutsura. Mabilis akong umiwas ‘don.

Nakakawalang gana ang itsura niya. Lahat tungkol sakanya, ay nakakawalang gana.

“Behati. ..” Banta nito. “Kumain ka na. Huwag mo akong hintayin magalit. ..” He warned me.

Tulala ‘kong tinignan ang pagkain at doon napangiti. Mag-isa naman na ako sa buhay. ..Wala na akong kasama—and I think, this memory will forever hunt me kahit makatakas ako.

“I want to die.” Nanghihinang sambit ‘ko.

Nagulat ako ng padabog niyang ibinaba ang kutsara at tinabig ang mga pagkain. Bayolente nitong hinawakan ang aking balikat at iniharap sakanya. Mabilis akong pumikit dahil sa takot. Papatayin na ba niya ako? Paano? O pagsasamantalahan niya ba muna ako bago patayin?

“Damn it, Behati!” He hissed. “I waited for you. ..Hundreds of years. ..tapos sasabihin mo lang sa’kin na gusto mong mamatay!? Puta naman! Ikaw ang dahilan kung bakit ako nagkaganito, Marisol!” He hysteric.

Iminulat ‘ko ang aking mata ng tawagin niya akong Marisol. Nakita ‘ko ang sunog na balat niya. Pero dahil hindi masikmura ay napaiwas ako ng tingin.

“Hindi ako si M-Marisol!” I stammered.

“Hinintay kita. ..ilang taon.” Tila nahihirapan din ito. “Kaya utang na loob, ang hinihingi ‘ko lang sayo ay kumain ka!” Sigaw niya.

Napaatras ako ng itulak ako nito palayo. Nakayuko lang ako.

“H-Hindi ko maintindihan s-sir. ..” Sumakit ang ulo ‘ko dahil sa pag-iyak. “B-Bakit ako ang sinisisi mo. ..” Nanghihinang sambit ‘ko.

“Ikaw ang dahilan kung bakit ganito. ..” Bulong niya. “Kung bakit halimaw ako sa paningin mo. ..Kung bakit hindi ‘ko alam kung paano tatapusin ang lahat ng ‘to. ..” Tila kausap na lang nito ang sarili. I can see how devastated he is. ..

Muli akong umiling. Hindi ako si Marisol. Hindi ako siya! Bakit niya ako sinisisi! Bakit ako maaawa!?

“Kaya kumain ka na. ..” Aniya bago ako tinignan nito.

“Hindi nga ako si M-Marisol!” Garalgal ang boses ‘ko. Nilakasan ‘ko ang loob at tinignan siya.

Kumunot ang noo nito. Masama ang tingin sa’kin. “Kung hindi ikaw si Marisol, ano pang silbi mo dito?!”

Napatalon ako sa bayolenteng sigaw niya. Kung hindi ako si Marisol. ..wala na akong silbi para sakanya. ..? Kung hindi ako si Marisol. ..ay papatayin niya ba ako?

Muli niya akong hinila at hinawakan sa balikat, inilapit nito ang mukha niya sa’kin. Nanginig ako sa takot dahil naramdaman ‘ko ang galit na galing sa malalim niyang titig. Pumikit ako para iwasan ‘yon. ..Ginalit ‘ko siya. ..sasaktan niya ba ako?

“Kung hindi ikaw si Marisol, wala kang pakinabang.”

I sighed, "Hindi ako, patayin mo na ako!" Tinapangan 'ko ang sarili.

His forehead knotted, halatang hindi nagustuhan ang narinig sa'kin.

"Damn it, bakit kita papatayin?!" He shouted in me, napaatras ako doon. "Ang tagal kitang hinintay! Bakit mo ba gusto mamatay?! The Lord give you a chance to died! Paano ako, Marisol?! Hindi ako nagpahinga!" He said while pointing at me.

My eyes pooled up. Hindi nga ako si Marisol. ..I shook my head.

"Hindi 'ko alam ang sinasabi mo, Sir. Hindi 'ko talaga alam. Huwag niyo naman akong idamay dito!" I cried. "Hindi ako si Marisol! Wala akong alam! At hindi ako makikialam!" I yelled.

He shook his head, "Hindi mo talaga malalaman ang kasalanan natin. Good for you! You rest, reincarnated—paano ako Marisol?!"

I didn't absorb what he is trying to tell me. Puro kapakanan lang ng halimaw na 'to ang iniisip niya! I am really dead. ..

"Patayin mo ako. .." I provoked him.

Kumunot ang noo nito, "Is that really what you want?"

Napahinto ako sa tanong nito. Ano na ba ang gusto 'ko? My life is f****d up anyway. Dying is the only option. I don't want to lose myself on him.

Hinawakan nito ang pisngi 'ko, "I can't kill you. ..Did you know how much I suffered?!" Dumiin saglit ang hawak nito sa'king pisngi bago pakawalan.

Napayuko ako. ..

"Bakit. ..puro ikaw ang iniisip mo?" Pumiyok ang boses 'ko, "Paano ako sir? Hindi mo ba ako iniisip?"

"Wala akong ginawa kung hindi isipin ka buong buhay 'ko. Kung kailan ka darating, kung kailan matatapos ang paghihirap 'ko. .." He muttered. "So stop telling me that you are not her, Behati. You are Marisol. You are Marisol. Itatak mo 'yan sa kukote mo—"

"Hindi ako si Marisol!" I shouted on his face! "Kaya wala na akong pakinabang! Kill me!" Hinawakan 'ko ang nakakadiri nitong kamay at inilagay 'ko sa leeg.

I just want to end this. I don't want to be Marisol—or anyone. ..I just want to end the ache in my heart. Ang sakit-sakit. Hindi ako makapaniwala na totoong may halimaw. ..At isa 'ko siyang guro.