Bir sabah uyanıp da gözlerinizi açmaya korktunuz mu hiç? Ben bu sabah çok korktum. Öyle korktum ki; sanki gözümü açsam kendimi eski bir çekyattan bozma olan yatağımda bulacak ve Nurşen ablanın söylenmelerini duyacakmışım gibi geliyordu. Oysa Timur'un boynunun kokusu hala burnumdaydı. Gözyaşlarımın tuzlu tadını bile hala duyumsuyordum. Fakat yaşadıklarımın gerçek, şu an hissettiklerimin ise yersiz bir korku olduğunu anlamam için gözlerimi açmam gerekiyordu. Yeni doğan güneşin cılız ışığı ile önce bulunduğum yerin neresi olduğunu anlamaya çalıştım. Aldığım derin nefesin beni ne kadar canlandırdığını anlatamam. Ben uyandım uyanmasına ama bu işin bir de Timur tarafı vardı. Peki ya o; dün gece yaşadıklarımızı ne kadar hatırlıyordu?
Hatırlaması ayrı, unutması ayrı bir eziyetti benim için. Belk
