Gün içerisinde her ne yaşanırsa yaşansın; her gece yatağa girdiğimde kafamda bir sahne kurar, bir sınıf dolusu pırıl pırıl çocuğa ders anlattığımı düşünmeye çalışırdım. Birkaç dakika sonra hayalimin gerçekleşmesinin ne kadar zor olduğunu bana hatırlatmak istercesine, hayatımın gerçekleri doluşurdu o sahneye. Babam tahtaya yazdıklarımı karalar, Nurşen abla daha da ileri giderek silerdi. Sonra gülmeye başlardı ikisi birden ve ardından sınıftaki çocukların kahkahası dolardı kulağıma. İşte böyle böyle hayal kurmayı da bırakmıştım.
Evim demeyi çok istediğim o yerden ayrılmaya karar verdiğim gün de yaşamıştım buna benzer bir durumu. Rızam var mı yok mu umursamadan biri bana dokunmaya kalktı ve tek güveneceğim insan kabahati bende buldu diye yakmıştım o gemileri. Yol boyunca burnundan soluyan ad
