İsradan;
Miran yol boyunca tek kelime dahi etmemişti. Eve gelince benim valizimi kapının önüne bırakıp sadece "iyi geceler" diyip gitti. Bu kadar kızacak ne yapmıştım ki? Ya da yüz çevirecek kadar işte şimdi sinirlenmiştim. Adam hem ailem ol diyordu hem de aile meseleme karışma diyordu, bu nasıl bir çelişkiydi böyle? Ama ben onu nasıl kendine getireceğimi biliyorum.
İçeri geçip hızlıca duşa girdim; en iyisi duş almaktı. Sıcak su belki yatıştırırdı tüm sinirlerimi. Ne umutlarla gittiğim aile tanışması hüsranla bitmişti.
Mirandan;
İsra'nın dizinde geçmişin ağır yüküyle uyuyup kalmıştım. Aradan çok geçmeden telefonumun sesine uyandım. İsra'ya baktım, yoktu. Aram arıyordu; her sırrımı, her derdimi bilen oydu, eminim tanışmanın nasıl geçtiğini soracaktı.
- Efendim koçum?
- Abi merak
