“Kasalukuyan kaming naglalakad dito sa dalampasigan at hanggang ngayon ay hindi pa rin ako iniimikan ng lalaking ito. May pagdadalawang isip na inabot ko ang isang palad nito. Ni hindi man lang niya ako nilingon, patuloy lang siya sa paghakbang na wari mo ay kay lalim ng iniisip nito.
“Sorry na, huwag ka ng magtampo sa akin, promise hindi na mauulit.” Nangangako kong sabi sa mahinang tinig sabay taas ng kaliwang kamay. Ngunit kaagad ko rin itong ibinaba ng maalala ko na kaliwang kamay pala ang gamit ko. Mabilis pa sa kidlat na itinaas ko ang kanang kamay ko, subalit huli na, dahil nakita na nito kung ano ang ginawa ko.
“You see? How can I believe you? Kahit ang kamay mo ay nagsasabi na hindi ka mapagkakatiwalaan.” Inis nitong sabi, napahawak tuloy ako sa aking batok ng wala sa oras. Ma
