Amara POV
Maaga pa lang, nakaalis na si Damon. May inaasikaso na naman daw siya—alam ko na, mga pulong na hindi pang–ordinaryong tao. At sa totoo lang, mas mabuti na rin na wala siya. Kahit ilang oras man lang na hindi ko naririnig ang boses niyang parang laging may banta.
Pero bago siya lumabas ng pinto, tumingin pa siya sa akin. Yung tingin niyang parang alam ang bawat iniisip ko.
“Amara,” malamig niyang sabi, “don’t you ever escape again. Tandaan mong hawak pa rin namin ang daddy mo.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Gusto ko siyang sagutin, gusto kong sabihin na hindi ako bilanggong hayop. Pero wala rin namang mangyayari. Kaya nanahimik na lang ako, tinanguan siya kahit ayokong gawin.
Pagkaalis niya, agad akong sinundo ni Ms. Lisa.
“Come with me,” sabi niya, professional
