Amara POV
Nanatili akong nakasandal sa pader, nanginginig pa rin, Nakabukas ang blusa at nakalantad ang aking dibdib. Parang wala ako sa sarili.
Ilang segundo lang ang lumipas bago siya muling bumalik at nagsalita—pero ngayon, malamig… kontrolado… parang walang nangyari.
“Fix yourself,” sabi niya, hindi tumitingin sa akin.
“Classes start soon. Students will be everywhere.”
Parang binuhusan ako ng yelo sa sinabi niya.
Ganun na lang? Parang normal lang?
Parang hindi niya ako halos…—
“Damon…” humagulhol na ang boses ko. “Get out. Please… umalis ka.”
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. Walang guilt, walang lungkot… pero may kung anong kakaiba sa mata niya—parang pinipilit niyang maging bato kahit may nararamdaman siya.
“Fine,” malamig niyang sagot. “But don’t cry in the hallway. So
