Amara POV
Matagal din bago ako nakabawi sa sarili ko. Pero sa halip na manatili sa kinatatayuan ko, sinundan ko si Damon—hindi ko alam kung bakit. Parang may humihila sa akin, isang sagot na ayaw tumahimik sa isip ko.
Naabutan ko siya sa kuwarto niya.
Bukas ang pinto.
Unang beses kong makita at mapasok ang lugar na iyon.
Nanlambot ang tuhod ko.
Puno ang dingding ng mga litrato ko. Mga kuhang hindi ko alam kung kailan kinunan. Maayos na naka-frame, parang isang eksibisyon na ako lang ang paksa. May mga kuha na nakangiti ako, may nagbabasa ng libro, may nakatanaw lang sa malayo, parang nahuli ang bawat sandaling hindi ko alam na may nanonood.
Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang hiyaw.
“Baliw ka…” halos pabulong kong nasabi, hindi makapaniwala sa nakikita ko.
Sa likod ko, nara
