Damon – Childhood POV
Umuwi ako ng bahay na namumugto ang mga mata. Masakit pa ang tuhod ko, nadapa ako sa school. Mas masakit pa roon ang tawanan nila. Parang may tumutusok sa dibdib ko sa bawat halakhak.
Pagbukas ko ng pinto, nandoon si Daddy.
“Bakit ka umiiyak?” malamig niyang tanong.
“Nadapa po ako,” mahina kong sagot. “Pinagtawanan nila—”
Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.
Isang malakas na sampal ang sumalubong sa akin.
“Walang Marcellus na umiiyak,” sigaw niya. “Kahihiyan ’yan.”
Nanginginig ako. Akala ko yayakapin niya ako. Akala ko sasabihin niyang ayos lang. Bata lang naman ako. Pero imbes na pagaanin ang dibdib ko, lalo niya itong dinurog.
Hinila niya ako papasok ng kuwarto. Isinara ang pinto. Walang liwanag. Walang boses kundi ang sarili kong hikbi.
“Tatandaan mo ’to
