Amara POV
Nagising kaming dalawa na… magkayakap.
As in yakap na para bang mag-asawa na kami.
Naka-on pa rin ang TV, at nagkalat pa rin ang chichirya sa mesa, parang ebidensiya ng kagabi na hindi ko rin maintindihan kung bakit naging… comfortable.
Ako ang unang kumalas pero—
Hinila niya ako pabalik.
“Amara, thank you for waiting for me last night.”
Malambing. Sobrang lambing.
Yung tipong hindi bagay sa isang halimaw na tulad niya.
Bahagya lang akong tumango, pilit na hindi nagpapahalata ng kilig o kaba o kung anumang kalokohan ‘to sa puso ko.
Mas lalo siyang tumingin sa akin—yung tingin na hindi ko kayang labanan.
“You’re quiet today,” sabi niya, tonong nang-aasar pero may halong pag-aalala.
“Eh… okay lang.”
Kalmado kong sagot kuno, kahit feeling ko mismong puso ko ang kumakabo
