Amara POV
Pagkatapos namin mag-breakfast ay diretso na kami sa office ni Damon. Pareho kaming late kaya ramdam ko ang tingin ng lahat habang naglalakad kami. Yung tipong kahit hindi sila nagsasalita, sumisigaw na ang mga mata nila ng: “May something.”
Hindi ako umimik. Umupo lang ako sa desk ko, maingat na inilapag ang bag at binuksan ang laptop, kunwari busy agad. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Damon ngayon. Hindi ba’t ako ang may plano? Ako ang dapat nagmamanipula, ako ang dapat may hawak sa sitwasyon. Para sa Ama ko. Para sa amin.
Pero bakit parang ako ang nauutakan?
Nagpapakita siya ng kalambingan… at ang mas nakakainis, parang hindi iyon pilit. Parang totoo. Parang… gusto niya.
“At least, nakukuha ko na ang loob niya…” bulong ko sa sarili ko.
Pero sa loob-loob ko rin,
