Debt of the Heart

Chapter 6 Meet The El Viejo

Amara’s POV

“Ano ang binulong mo kay Calix? Nanghihingi ka ng tulong?” malamig na tanong ni Damon pagpasok pa lang namin sa condo niya. “You can’t escape me, Amara. Marami kang kasalanang nagawa sa ’kin. Ayoko na ring makipag-usap ka kay Ethan. Because soon… you will be my wife.”

Napatawa ako nang malakas. Matapang, kahit kumakabog ang dibdib ko.

“In your dreams, Damon. You will never be my husband. Bakit ba ganyan ka ka-eager na pakasalan ako? Ako pa ginawa mong birthday gift? Obsessed ka na ba talaga sa akin?”

Tumigas ang panga niya habang papalapit. Hinaplos niya ang pisngi ko—marahan, pero nakakatindig-balahibo.

“What if totoo nga ang presumption mo?” bulong niya. “Anong gagawin mo kung obsessed talaga ako?”

Napalunok ako. Isang kisap saglit lang, pero ramdam ko ang kilabot sa balat ko. Agad ko siyang itinulak palayo.

Nakangisi lang si Damon, parang lalo siyang naengganyo.

“Buti nga, Amara… may balak pa akong pakasalan ka. At gawing birthday gift. Dahil kung hindi…” Yumuko siya, tinignan ako nang diretso. “Saan kaya pupulutin ang ama mong may malaking utang sa amin?”

Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya. “Huwag mong idamay ang tatay ko, Damon. Wala siyang kinalaman dito.”

Umikot siya sa likuran ko, parang mabangis na hayop na sinusukat ang bawat galaw ko.

“Ay, meron, Amara,” bulong niya, malapit sa tenga ko. “He owes us millions. And you? Ikaw ang gusto kong pambayad.”

“Hindi ako bagay na binibili!” sigaw ko.

Napahinto siya—pero hindi dahil nagulat.

Ngumiti siya. Yung ngiting parang alam niyang panalo siya sa laro naming dalawa.

“Really? Pero ikaw mismo ang pumunta sa party ko. Ikaw ang sumulpot sa harapan ko. Fate kaya ’yon or talagang gusto mo ako makita?”

“Stop twisting things,” iritado kong sagot. “Hindi ako para sa’yo.”

Lumapit siya ulit, halos magdikit ang mukha namin.

“Well, too bad, sweetheart. Kasi sa akin ka mapupunta. Soon. Whether you like it or not.”

Tinulak ko siya, mas malakas ngayon. “Over my dead body.”

Tumawa si Damon, mababa at nakakainis.

“Drama mo, Amara. Pero kahit magwala ka pa diyan, you’ll still end up in my house, in my life… and in my name.”

“Hindi ako magpapakasal sa’yo,” mariin kong sabi.

Lumalim ang tingin niya.

“Then watch your father suffer,” sagot niya, malamig pero may ngiting nang-aasar. “Unless… gusto mong pag-usapan natin ang deal sa kama?”

Napasinghap ako. “You’re disgusting.”

Dumikit siya sa pader sa likod ko, trapping me.

“Maybe. Pero sa’yo lang ako ganito. At sa ngayon…” Tinukso niyang hinawakan ang baba ko. “You’re mine to claim.”

Natigil ang bangayan namin nang biglang tumunog ang cellphone ni Damon. Napatingin siya sa screen—“Rafael Marcellus is calling.” Ang El Viejo. Ama niya. Ang lalaking mas nakakatakot kaysa sa anak niya.

Nagtagpo ang mga mata namin bago niya sinagot ang tawag.

“Yes, Dad?”

Tahimik akong nakikinig, pero ramdam kong lumalamig ang aura niya habang nakikinig sa kabilang linya.

Pagkaputol ng tawag, lumingon siya sa akin.

“My father is inviting us na doon na matulog sa bahay nila,” aniya, matter-of-fact, parang normal lang iyon. “Bukas kasi ng umaga may lakad kami.”

Kami.

Napairap ako nang hindi ko namalayan.

“Pack your things in twenty minutes,” dagdag pa niya. “Don’t make me wait… or else I’ll punish you again with a kiss.”

Nag-init ang tenga ko sa inis. “Jerk—”

Ngumisi siya, parang lalo pang nang-aasar.

“I like it when you’re feisty.”

Mabilis akong tumalikod bago pa ako sumabog ng mura. Buwisit na lalaki. Bakit ba siya ang kailangan kong makasama araw-araw?

Habang nag-iimpake ako, hindi ko maiwasang maalala ang huling encounter namin—ang paglapit niya, ang arrogance, ang mga salitang para bang pag-aari niya ako.

Ang mayabang, bastos, at nakakainis na Dam—

Napahinto ako, napapikit saglit.

Bakit ba ganito ako magreact sa kanya?

Hindi ko alam kung inis ba itong nararamdaman ko… o may halong hindi ko gustong aminin.

Bigla siyang sumulpot sa pinto, nakasandal habang nakatitig sa akin.

“Ten minutes left, Amara,” sabi niya, malumanay pero nakaka-pressure. “Unless gusto mo akong personally tumulong sa pag-empake mo… kasama lahat ng clothes mo.”

Binato ko siya ng masamang tingin. “Get out.”

“Fine,” natatawang sagot niya. “Pero bilisan mo. Ayaw kong ma-late kay El Viejo.”

Nang lumabas siya, napahawak ako sa dibdib ko—hindi dahil sa kilig… pero dahil sa takot, inis, at kaunting thrill na ayaw kong aminin.

God, Amara. Bakit ba ikaw pa ang napasok sa gulo ng lalaking ’to?

Amara’s POV – Arrival at the Marcellus Mansion

Pagkalipas ng mahigit isang oras sa biyahe, tumigil ang sasakyan sa harap ng isang napakalaking mansyon—malaki pa sa lahat ng bahay na nakita ko. Ang mga ilaw sa paligid ay malamlam, pero sapat para makita kung gaano katahimik… at gaano katapang ang aura ng buong lugar.

Parang may tumayo na balahibo ko.

Damon stepped out first, casually stretching tulad ng hindi ito ang bahay ng pinaka-makapangyarihang pamilya sa buong siyudad. Kinuha niya ang bag ko sa backseat kahit hindi ko hinihingi.

“Don’t embarrass me inside,” bulong niya sa akin, may ngiting nang-aasar. “My father doesn’t like weak people.”

“Tigilan mo ako,” pabulong kong balik.

Pero hindi ako makapaghanda sa bigat ng atmosphere nang pumasok kami sa loob.

Pagbukas ng malaking pinto, sinalubong agad kami ng malamig na hangin mula sa loob—parang hotel pero mas tahimik… at mas intimidating.

Tatlong butler ang pumila at yumuko.

“Good evening, Young Master Damon. Miss,” bati nila.

Tumuwid ang tindig ni Damon, halatang nasa “Marcellus mode” siya—yung tipong mas tahimik, mas seryoso, mas dangerous.

Inilapit niya ang kamay sa likod ko para itulak ako ng konti pasulong.

“Walk,” mahinang utos niya.

Hindi ko alam kung bakit pero sumunod ako.

Pagdating namin sa main hall, doon ko siya nakita.

Nakatayo sa gitna, naka-itim na suit, hawak ang basong may dark liquor—Rafael Marcellus. The El Viejo. Ang mismong kinatatakutan ng marami.

Matikas. Tahimik. Pero ang presensya? Para akong nadudurog sa tingin pa lang.

His eyes landed on Damon first.

“You’re late,” malamig niyang sabi.

Damon smirked. “Traffic, Dad.”

Then those sharp eyes shifted to me.

“And this must be… the girl you’ve been asking about.”

Nanlamig ako.

Damon placed a hand on my waist, firm, parang sinasadyang ipakitang akin siya.

“Yes,” sagot niya, confident. “She’s Amara.”

Hinintay kong magsalita si Rafael, pero ang sumunod niyang ginawa ay mas nakakatakot.

He smiled.

Pero hindi iyon warm.

Hindi iyon friendly.

Kundi yung tipong nakikita mo sa mga predator na nakakuha ng bagong laruan.

“Welcome to the Marcellus mansion, hija,” aniya. “I hope you know what you’re getting yourself into.”

Hindi ko alam kung bakit… pero parang bigla akong nahirapang huminga.

Lalo na nang maramdaman ko ang pagdikit ni Damon sa akin, as if he was claiming me in front of his father.

“You don’t have to worry,” dagdag ni Rafael. “Sa bahay na ito… walang nakakatakas. At habang nasa poder ka ng anak ko, walang makakagalaw sayo at sa ama mo. "

Nagtagpo ulit ang tingin namin ni Damon.

At sa unang beses—hindi ko alam kung kakampi ko ba siya… o kasama siya sa mga dapat kong katakutan.