แก้วตาโทรหามาย์ดและมารีให้มาหาที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่ เธอร้องห่มร้องไห้พูดไม่รู้เรื่อง มายด์และมารีร้อนใจรีบมาหาแก้วตาอย่างไว เมื่อมาเห็นสภาพของแก้วตา สองสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พากันรีบสอบถามเรื่องราวความเป็นมาที่ทำให้แก้วตามีสภาพย่ำแย่แบบนี้
“ฉันพูดไม่ได้ ฉันกลัว มายด์ มารี ฉันกลัว”
“เธอจะไปกลัวอะไรแก้วตา ทำเธอขนาดนี้อย่าไปกลัวมัน บ้านเมืองมีกฎหมายนะ”
“ไม่ได้หรอกทำแบบนี้ไม่ได้”
แก้วตาส่ายหน้ารัวแล้วร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร มายด์และมารีโอบกอดแล้วพากันพูดปลอบแก้วตา ดูเอาเถอะ ผู้หญิงน่ารักและน่าเอ็นดูขนาดนี้ ใครมันใจร้ายกล้ารังแกแก้วตาได้ลงคอนะ ใจมันช่างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก
“โธ่แก้วตาเธอช่างน่าสงสารเหลือเกิน” มารีเห็นสภาพแก้วตาแล้วน้ำตาแอบน้ำตาซึม
“ใจคอคนทำมันช่างโหดร้ายกับผู้หญิงน่ารักอย่างเธอนัก อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร แม่จะตบให้จมธรณีเลยคอยดูสิ” มายด์รู้สึกเป็นเดือ
