EP05::ไม่ไปดีๆ ฉุดมันซะเลย!!
1266 Words
ตอนนี้อนาวินกลายเป็นคนว่างงานไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครกล้าจ้างเขา ไปสมัครที่ไหนก็ไม่มีการตอบกลับมา เสียแรงเปล่าประโยชน์ แต่เขาไม่สิ้นหวัง มันมีงานหนึ่งที่เพื่อนในคณะของเขาทำ และเคยชักชวนเขาแต่เขาปฏิเสธตลอด
ทว่าวันนี้อนาวินต้องกลืนน้ำลายตัวเอง แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้ขายศักดิ์ศรี ชายหนุ่มแค่เข้าไปทำงานในโฮสต์คลับในฐานะผู้ช่วยบาร์เทรนเดอร์เท่านั้น ต้องขอบคุณเพื่อนในคณะที่เป็นธุระให้ ทุกอย่างมันก็เหมือนจะดี แต่เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น
หายนะก็มาเยือนเขา......
“มีลูกค้าอยากเจอนายน่ะ เจ้าของร้านให้นายไปเจอ ไม่งั้นคลับเรามีปัญหาแน่ๆ”
“อืม...ได้สิ”
อนาวินตอบตกลงทั้งๆ ที่เขารู้ดีว่าเขาไปแล้วต้องพบกับใคร แต่เพราะเขามีคำถามกับเธอผู้นั้น เขาจึงไม่ปฏิเสธ เธอมาให้เขาเห็นก็ดีแล้วล่ะ ถึงมันเป็นหายนะ แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายซะทีเดียว(มั้ง)
“มาแล้วเหรออนาวิน”
“คงจำผมได้ดีสินะครับ” แทนที่จะสวัสดีเธอตามมารยาท เขากลับถามเธอด้วยเสียงประชดประชัน หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้มาดี ทำไมเขาต้องดีกับเธอ
และเธอผู้นี้คือคนที่ทำให้เส้นทางชีวิตของเขาพังพินาศ!!
“จำได้ดีสิ ก็ฉันสนใจนายนี่ ไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันต้องลืมนาย”
“ผมอยากให้คุณความจำเสื่อมจัง”
“ปากร้ายน่ะเรา”
“หึ”
“ซานดาร่า นี่คือชื่อของฉันเผื่อนายอยากรู้จัก”
“หลังจากเราเจอกันในคืนนี้เราคงไม่รู้จักกันแล้วล่ะครับ เพราะผมต้องการลืมชื่อคุณ กรุณาอย่าทำให้ผมจดจำ สมองของผมอยากจำแต่ชื่อดีๆ และคนดีๆ”
ซานดาร่าทำให้อนาวินอารมณ์เดือด เพราะเธอไม่สะทดสะท้านกับคำพูดเจ็บแสบของเขา สักนิดก็ไม่มีเลย ซานดาร่าหัวเราะในลำคอหึๆ แล้วยิ้มอย่างนางมารร้าย
หญิงสาวนั่งขาไขว้ห้างเดรสสั้นเหนือเข่าไปเป็นคืนเลิกขึ้นเผยขาอ่อน ในมือเธอถือแก้วไวน์แล้วจิ๊บเบาๆ อนาวินเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาถอนหายใจปิดเปลือกตาทำใจอยู่นาน ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับซานดาร่าอีกครั้ง
ทว่า....
“นี่คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!” ใจหายใจคว่ำ เธอมายืนตรงหน้าเขาได้ยังไงกันโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว และมันก็เป็นไม่กี่วินาทีเท่านั้นที่เขายืนทำใจ ผู้หญิงคนนี้นี่มันอันตรายชะมัด!
“ขวัญเอยขวัญมา” เธอเรียกขวัญแล้วเอามือวางบนอกเขาแล้วลูบเบาๆ อนาวินปัดมือเรียวอย่างแรงแล้วก้าวถอยหลัง ไม่อยากให้เธอเข้าใกล้เขา ไม่ต้องการสัมผัสของเธอ
“กลัวเหรอ”
“ผมไม่ได้กลัวแต่ไม่ชอบรู้สึกรังเกียจ”
“งั้นเหรอ”
“เราเข้าเรื่องเลยดีกว่า คุณเรียกผมมาทำไม และคุณทำชีวิตผมพังพินาศแบบนี้เพื่ออะไร”
“เพื่อความสบายใจและความสุขทางใจของฉันเอง”
“โดยการรังแกผมเนี่ยนะ”
“รังแกเหรอ?”
“หรือไม่ใช่”
“ก็ใช่นะ ฉันรังแกนาย ตอนนี้นายอับจนหนทางแล้วหรือยังล่ะ”
“ยังหรอกโลกนี้มันกว้าง คุณคิดว่าคุณใหญ่มาจากไหน”
เขาก็แอบหวั่นๆ อยู่บ้าง เพราะหญิงสาวมีรังสีของนางพญาอยู่รอบกาย และข้างกายก็มีบอดี้การ์ดตามเป็นพรวน แต่ลูกผู้ชายย่อมไม่กลัวตาย อนาวินบอกตัวเองแบบนั้น และเขาจะสู้ให้เธอได้รู้ว่าอำนาจของเธอมันสู้ความกล้าและความพยายามของเขาไม่ได้
แต่ดูท่าเขาจะคิดผิดซะแล้วซิ!
“ก็ใหญ่พอที่จะทำให้นายอับจนหนทางได้ทุกทางจริงๆ ไม่ว่าจะเรียนหรืองาน”
“คุณอยากได้ผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ”
“อืม...ฉันระริกระรี้อยากได้นายมาก”
“ผมไม่ขายศักดิ์ศรีตัวเองหรอก”
“แล้วการที่นายมาทำงานในโฮสต์คลับแบบนี้มันไม่เรียกว่าขายศักดิ์ศรีงั้นเหรอ”
“ผมเป็นผู้ช่วยบาร์เทนเดอร์”
“อยากโก่งราคาตัวเองเหรอ”
“พูดบ้าอะไรของคุณ”
“ฉันไม่เคยอยากได้อะไรมากมายขนาดนี้มาก่อนเลยนะ เท่าไรเหรอค่าตัวนาย เรียกมาสิฉันยินดีจ่ายไม่อั้น”
เธอเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ชายหนุ่มก้าวถอยหลังจนร่างชิดฝ่าผนัง ให้ตายเถอะ เกิดมาก็เพิ่งเคยพบเคยเจอผู้หญิงต้อนและรุกหนักหน่วงจนน่ากลัวแบบนี้
“พูดบ้าอะไรของคุณ ผมไม่ได้ขายตัวนะ”
“อีกหน่อยนายก็ขายหากฉันตัดหนทางทำมาหากินของนายจริงๆ สู้ขายให้ฉันไม่ดีกว่าเหรอ”
“ผมจน...แต่ไม่ได้จนตรอกถึงขั้นขายศักดิ์ศรีของตัวเอง!” อนาวินเริ่มเดือด ต้องเป็นผู้หญิงนิสัยแย่ขนาดไหนที่กล้าเสนอซื้อผู้ชายปาวๆ แบบนี้
“ไม่ขายงั้นเหรอ”
“ใช่ แล้วคุณก็เลิกยุ่งกับผมสักทีผมไม่สนใจคุณ”
“ไม่มีใครสั่งฉันได้หรอกนะและฉันสนใจนายมากจริงๆ เพราะฉะนั้นหากนายไม่ยอมให้ฉันซื้อ งั้นฉันฉุดนายกลับบ้านไปทำผัวเลยเป็นไง ศิลา!! กันต์!!” หญิงสาวร้องเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทที่อยู่หน้าห้องวีไอพี สองบอดี้การ์ดรีบเปิดประตูเข้ามาข้างใน
อนาวินมองซานดาร่าด้วยสายตากราดเกรี้ยว ก่อนเค้นเสียงเข้มพูดอย่างเฉียบขาด “ผมไม่ยอมให้คุณทำอะไรบ้าๆ กับผมหรอก ถ้าจะทำเราจะได้เห็นดีกันแน่!”
“จับเขาไว้!” เสียงทรงอำนาจสั่ง จากนั้นศิลาละกันต์ก็เข้ามาจับกุมร่างหนาเอาไว้ทั้งซ้ายและขวา
อนาวินไม่ยอมง่ายๆ ชายหนุ่มวาดขาเตะและพยายามสะบัดตัวออก ศิลาและกันต์เป็นบอดี้การ์ดมากความสามรถ แรงเหนือกว่าคนธรรมดาอยู่แล้ว
อนาวินมัวแต่สนใจการดิ้นรนหนีและต่อสู้จากสองหนุ่ม เขาจึงไม่รู้ว่าซานดาร่ากำลังทำอะไรอยู่ ด้วยความที่ไม่ระวังตัว ผ้าชุบยาสลบก็ปิดเข้าจมูกของเขาเต็มๆ ด้วยความที่ตกใจ เขาสูดอากาศหายใจเข้าไปเต็มๆ
เขาดิ้นรนไม่นานก็สลบไป
“หึๆ คิดจะมาเล่นกับนางมารงั้นเหรอคิดผิดแล้วพ่อเทพบุตร ฉันมันนางมารของจริงไม่ใช่นางมารเซินเจิ้น”
“เอาตัวไปที่รถเลยนะครับ”
“อืม”
ศิลาและกันต์ช่วยกันประคองร่างสูงออกทางหลังไนต์คลับ ซานดาร่าเดินออกมาจากห้องวีไอพี หญิงสาวพบกับเจ้าของโฮสต์คลับสุดหล่อ เขาคือหนึ่งในสต็อคผู้ชายของเธอ ลืมตาอ้าปากได้ก็เพราะเธอให้การสนับสนุน
“ขอบใจมากนะคลิน”
“ขอบใจเป็นอย่างอื่นไม่ได้เหรอครับ”
“ฉันกำลังจะมีผัว คงรักสนุกแบบเดิมไม่ได้ ขอบใจสำหรับของขวัญนะ นายต้องการเท่าไรก็แจ้งกับลูกน้องฉันได้เลย คงรู้นะว่าต้องทำยังไง”
“ครับ ยินดีที่ได้รับใช้คุณนะครับ”
“บ้าย” ซานดาร่ายกมือแล้วโบกเบาๆ ก่อนจะเดินเชิดหน้าออกทางประตูหลังร้านพร้อมบอดี้การ์ดตามเป็นขบวน
คลินมองตามหลังอย่างแสนเสียดาย แต่ก็คุ้มแล้วล่ะ กับเงินจำนวนมาก เพราะซานดาร่าเป็นผู้หญิงมีความแฟร์อยู่แล้ว เธอไม่เคยเอาเปรียบใครแถมหากถูกใจอะไรก็ทุ่มไม่อั้นอีกด้วย
________________________
- Writer
