EP04::เทพบุตรถูกรังแก
1289 Words
“อารมณ์เสียอะไรมาครับ ให้ผมช่วยคลายอารมณ์ขุ่นมัวของคุณไหม บอกมาเลยว่าจะเอาท่าไหนและอยากได้กี่น้ำ ผมจัดให้ได้ตลอดทั้งคืนเลยนะครับ”
“ไม่ล่ะ คืนนี้ฉันเรียกนายมาดื่มเป็นเพื่อนเฉยๆ”
ซานดาร่าปฏิเสธและนั่นก็ทำให้เดฟขมวดคิ้วยุ่ง ปกติซานดาร่าอารมณ์เสียยังไงก็แล้วแต่ หากเสนอเธอสนองไม่ปฏิเสธ และหากเธอไม่อยากมีเซ็กส์กับใครเธอจะเป็นฝ่ายหายเงียบไป นั่นคือสิ่งที่เขารู้มา
แต่คืนนี้ซานดาร่าเปลี่ยนไป
“นายข้องใจอะไรเดฟ”
“คุณเปลี่ยนไปจนผมรู้สึกแปลก”
“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้นี่แหละ” ซานดาร่าบอกและเดฟไม่เชื่อ แต่ด้วยสถานะของเขาเองก็เป็นคนรักสนุกไม่ผูกพันเหมือนกัน ชายหนุ่มจึงไม่ได้เซ้าซี้ต่อ
“ว่าแต่นายเถอะมาดื่มกับฉันแบบนี้ผู้จัดการนายไม่ว่าใช่ไหม”
“ไม่ครับ พรุ่งนี้ผมไม่มีงานด้วยเลยไม่มีปัญหา”
“คงไม่มีปาปารัสซี่ตามมาหรอกนะ”
“คุณจัดการได้อยู่แล้วนี่ครับ”
เดฟเป็นนักแสดงและนายแบบดาวรุ่งพรุ่งแรง ซานดาร่ามีส่วนช่วยให้เขาได้งานเยอะเช่นกัน นั่นเพราะเดฟไม่ขอรับเงิน บ้านหรือรถ แต่ชายหนุ่มขอได้งานหากเธอให้เขาได้ ซึ่งแน่นอนว่าพอได้งานเงิน บ้าน รถ มันก็จะตามมาเอง
“อืม ถามไปอย่างนั้นแหละ”
“แล้วเมื่อไรคุณจะหายเครียดครับ”
“ไม่รู้สิ” หญิงสาวกระดกบรั่นดีลงคอจนหมดแก้ว เธอไม่สามารถตอบได้ด้วยความมั่นใจว่าเมื่อไรถึงจะอารมณ์ดี แม้ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งวันแล้วเธอก็ยังอารมณ์เสีย
เอ้.....หรือจนกว่าจะได้อานาวินมาครอบครองนะเธอถึงจะอารมณ์ดี?
อ่านั่นสินี่แหละคำตอบแท้จริงแต่เธอจะไม่บอกใครตอนนี้เพราะมันทำให้เธอเสียหน้าและเสียความมั่นใจ เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธ อนาวินคือคนแรก เรื่องนี้นอกจากคนสนิทอย่างลูกน้องทั้งสองแล้ว เธอเก็บเงียบไม่บอกใครหรอก
ระหว่างที่ซานดาร่าและเดฟดื่มดำกับรสชาติบรั่นดีและเครื่องดื่มมึนเมาหลากหลายชนิดอยู่นั่นเอง นัยน์ตาเฉียวคมดุจนางพญาอินทรีย์ปะทะเข้ากับร่างสูงสมาร์ทของอนาวิน
เขาเป็นพนักงานเสริฟในคลับหรูนี่คงเป็นงานพาร์ทไทม์อีกหนึ่งงานของเขาสินะ
“เดฟ”
“ครับ”
“นายช่วยอะไรฉันสักอย่างได้หรือเปล่า”
“ถ้าให้ช่วยแบบนี้ผมคงต้องได้สิ่งตอบแทนแล้วล่ะครับ”
“ฉันจ้างเป็นเงินสดสามล้านบาท ฉันจะให้นายโปรโมทร้านกาแฟและคลับหรูนี่”
“คลับนี้เคยติดต่อผมนะครับแต่ผมปฏิเสธไปแล้ว ว่าแต่ร้านกาแฟนี่มันหรูหราดูแพงไหมครับ”
“ไม่เท่าไรกำลังเปิดได้ไม่กี่เดือนนี่เอง”
“เพื่อคุณผมจะรับงานนี้เอาไว้”
“เพื่อเงินต่างหาก”
“หึๆ หึๆ” เดฟหัวเราะในลำคอ เป็นอันว่ารู้กัน
ปกติเดฟไม่เห็นแก่เงิน แต่หากเป็นงานอื่นที่ไม่ใช่งานบนเตียงเดฟจะหน้าเงินขึ้นมาทันที นั่นเพราะมันเกี่ยวกับชื่อเสียงของเขาด้วย เขามีสังกัดและมีผู้จัดการ จะรับงานฟรีไม่ได้ ต้องรับเงินทำงานและหารส่วนแบ่ง นั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง
“ว่าแต่คืนนี้คุณไม่อยากกินผมจริงๆ เหรอ”
“ไม่ล่ะ”
“โอเคครับไม่กินผมก็ไม่หวังก็ได้”
“ฉันไม่ได้คันตลอดเวลาหรอกนะ แบบนี้รูฉันคงโบ๋ไปแล้วล่ะ”
“ผมเข้าใจครับ”
จะว่าไปแล้วเดฟก็ชอบซานดาร่า หากเธอมีแค่เขาคนเดียวนี่คือแฮปปี้มาก ยุคสมัยใหม่แล้วไม่มีใครมานั่งคิดเล็กคิดน้อยเรื่องบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์กันหรอก ยิ่งมีประสบการณ์มาแล้วยิ่งดี เพราะเซ็กส์คือส่วนสำคัญของชีวิตคู่
และซานดาร่าเธอเป็นผู้หญิงเพอร์เฟค เธอรักสนุกแต่เป็นคนฉลาดและทำงานเก่ง หญิงสาวมีพร้อมทุกอย่าง ใครบ้างจะไม่หลงเสน่ห์แล้วอยากได้เธอเป็นคู่ชีวิต แม้แต่เขาเองก็เผลอคิดแต่เพราะรู้จุดยืนของตัวเอง เดฟเลยไม่จริงจังอะไรมาก
ขอแค่ได้ฟินบนเตียงก็พึงพอใจแล้วล่ะ
“ขอบใจนะที่นายมาดื่มเป็นเพื่อนฉัน ขับรถกลับดีๆ ล่ะ”
“ครับผมแล้วเจอกันใหม่นะครับ”
เดฟโบกมือลาก่อนจะขึ้นรถแท็กซี่ไป เพื่อความปลอดภัยเดฟจึงไม่เอารถมาเพราะว่าเขากลัวอุบัติเหตุ อีกทั้งยังโชว์ความแมนโดยการปฏิเสธที่จะให้คนของซานดาร่าไปส่งอีกด้วย ช่างอวดดี!!
“นายหญิงจะกลับเลยหรือเปล่าครับ”
“กลับเลยก็แล้วกัน”
หญิงสาวไม่อยากกลับหรอก แต่เธอก็ไม่อยากอยู่ต่อเพราะดื่มมากและเริ่มเมาแล้ว หญิงสาวตั้งใจจะดักเจออนาวิน แต่ไม่รู้เขาหนีหายไปตั้งแต่เมื่อไร เธออารมณ์เสียแต่ก็ควบคุมตัวเองได้ดี
และเพราะความอารมณ์เสียที่อนาวินงานเข้าในเช้าวันต่อมา
“เลิกจ้างเหรอครับ”
[“ขอโทรด้วยนะวินพอดีเจ้าของร้านเขาสั่งพี่มา เห็นว่าอยากได้คนทำงานประจำมีเวลาว่าง และเขาก็จ้างพรีเซ็นเตอร์มาใหม่เลยเอาเงินไปลงทุนกับส่วนนี้”]
“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ”
[“งั้นพี่ขอวางสายนะต้องไปดูร้าน”]
“ครับ”
อนาวินให้ผู้โทรเข้ามาวางสายไปก่อน ชายหนุ่มเงยหน้ามองฟ้าแล้วสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ก่อนผ่อนคลาลมหายใจและสูดอากาศเข้าไปใหม่อีกครั้ง เขาบอกกับตัวเองให้สู้เพื่ออนาคตที่ดี ทว่าระหว่างให้พลังกายและใจตัวเองอยู่นั้น สายเรียกเข้าจากไนต์คลับหรูก็ดังขึ้น
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
“สวัสดีครับผมอนาวินครับ”
[“วินเข้ามาที่คลับตอนนี้ได้ไหม พอดีเจ้าของคลับต้องการคุยด้วย”]
“เรื่องอะไรเหรอครับ พอบอกผมได้ไหมครับ”
[“อ่ะ....เอ่อ....”]
“จะไล่ผมออกเหรอครับ” อนาวินลองเดาเมื่อเขาสะกิดใจได้ถึงความไม่ปกติ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นติดกันแบบนี้
[“ใช่แล้วล่ะ”]
“งั้นผมคงไม่จำเป็นต้องไปพบหรอกครับ ขอตัวก่อนนะครับผมต้องหางานทำใหม่”
[“ไม่มาเอาเงินก่อนเหรอ”]
“ผมได้เงินรายวันแล้วนี่ครับ ส่วนเงินที่ไล่ออกกะทันหันจ่ายชดเชยคงไม่จำเป็นหรอกครับ ขอตัวนะครับผมรีบ”
ชายหนุ่มกดวางสายจากนั้นเขาก็นั่งเรียนต่อด้วยความกลัดกลุ้มใจ แหง่ล่ะ ทำงานในไนต์คลับได้เงินเยอะจะตาย เป็นงานไพรท์ไทม์ที่เขารับแทบทุกคืน คนไม่มีเขาก็ขอไปทำแทน ได้เงินเยอะและยังทำงานที่นี่มานานแล้วด้วย แต่วันนี้เขากลับถูกไล่ออก คิดว่าเจ้าของไนต์คลับเอ็นดูเขาซะอีก แต่อย่างว่า มันคงสู้อำนาจของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้
เธอต้องรวยและร้ายกาจมากถึงขนาดทำให้เจ้าพ่อไนต์คลับยอมให้ขนาดนี้
อนาวินคิดว่ามันจะจบแค่งานสองงานที่ถูกยกเลิกไป ทว่าหลังจากที่เขาเรียนเสร็จ เขาก็ได้รู้รสชาติความบัดซบของชีวิตมาก จะไปต่อว่าผู้หญิงใจดำคนนั้นก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร และชื่ออะไร เขาจำได้แต่หน้าและคำพูดทิ้งท้ายของเธอ
‘ฉันเล็งนายเอาไว้แล้ว ถ้าชาตินี้ฉันไม่ได้นายเป็นผัวอย่าคิดว่าชีวิตนายจะสงบสุข’
- Writer
