Alejandro: The Womanizer

chapter 9

Luna’s POV

Hindi ko alam kung bakit kakaiba ang pakiramdam ko paggising ko noong umagang iyon. Para bang may mabigat na bagay na nakapatong sa dibdib ko kahit wala namang malinaw na dahilan. Hindi ito tulad ng mga nakaraang araw na puro kaba lang dahil sa bagong trabaho. Iba ito. Mas tahimik, mas malalim, at mas nakakatakot.

Marahan akong bumangon mula sa higaan. Tahimik pa rin ang buong bahay, at tanging mahihinang tunog ng bentilador ang maririnig. Pinikit ko sandali ang aking mga mata, pilit kinakalma ang sarili.

“Siguro pagod lang,” bulong ko sa sarili.

Ngunit hindi maikakaila na ilang araw ko nang nararamdaman ang kakaibang panghihina. Madali akong mapagod, madalas mahilo, at kung minsan, nawawalan ako ng ganang kumain o kaya naman ay bigla-bigla akong nagugutom.

Napahawak ako sa aking tiyan.

“Hindi… hindi naman siguro…” Hindi ko naituloy ang iniisip ko.

Agad kong iniling ang ulo ko, pilit tinataboy ang ideyang iyon. Hindi maaari. Hindi dapat. Hindi pa ako handa. Hindi sa ganitong pagkakataon.

Mabilis akong nag-ayos at naghanda para pumasok sa trabaho. Pilit kong nililibang ang sarili sa mga simpleng gawain pagligo, pagbibihis, at paghahanda ng aking bag. Ngunit kahit anong gawin ko, hindi mawala sa isip ko ang posibilidad na pilit kong iniiwasan.

Habang naglalakad ako papunta sa trabaho, tila mas mabigat ang bawat hakbang ko. Ang dating pamilyar na daan ay parang naging mas mahaba, mas tahimik, at mas mapanghusga.

Pagdating ko sa opisina, agad akong bumati sa mga kasamahan ko.

“Good morning,” pilit kong ngiti.

“Uy, Luna! Mukhang hindi ka okay ah,” puna ng isa kong katrabaho.

“Ayos lang ako,” sagot ko, kahit alam kong halata ang pagod sa mukha ko.

Umupo ako sa aking mesa at sinubukang magpokus sa trabaho. Ngunit hindi ako makapag-isip nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik ang parehong tanong sa isip ko.

Paano kung totoo nga?

Bigla akong nakaramdam ng pagkahilo. Napahawak ako sa gilid ng mesa upang hindi matumba.

“Luna! Okay ka lang? ” nag-aalalang tanong ng katabi ko.

“Oo… medyo nahilo lang,” sagot ko.

“Magpahinga ka muna. Baka kailangan mong magpa-check up.”

Napatingin ako sa kanya. Ang simpleng payo niya ay parang naging hudyat para harapin ko ang katotohanang matagal ko nang iniiwasan.

Pagkatapos ng trabaho, hindi na ako dumiretso pauwi. Sa halip, napunta ako sa isang maliit na botika sa kanto.

Hindi ko alam kung paano ko nagawang pumasok doon nang hindi nanginginig ang mga kamay ko.

“Ate… um…” hindi ko alam kung paano sisimulan.

Ngumiti ang tindera. “Anong kailangan mo? ”

“Pregnancy test po.”

Parang tumigil ang mundo ko nang sabihin ko iyon. Parang masyadong malakas ang boses ko kahit mahina ko lang naman iyon sinabi.

“Sandali lang,” sagot niya, saka kinuha ang kailangan ko.

Binayaran ko iyon nang hindi tumitingin sa kanya. Pakiramdam ko, alam na niya ang buong kwento ng buhay ko kahit hindi naman.

Mabilis akong umuwi, hawak nang mahigpit ang maliit na kahon sa aking bag.

Pagdating sa bahay, agad akong pumasok sa kwarto ko. Isinara ko ang pinto at sumandal dito.

“Hindi pa huli ang lahat,” bulong ko. “Pwede pang hindi totoo…”

Ngunit alam kong hindi ako makakatulog hangga’t hindi ko nalalaman ang sagot.

Mabagal akong lumapit sa banyo. Ramdam ko ang mabilis na t***k ng puso ko, parang lalabas na ito sa dibdib ko.

Sinunod ko ang instructions. Bawat segundo habang naghihintay ay parang isang oras.

Hindi ako makatingin.

“Please… sana mali ako…” pabulong kong dasal.

Ngunit kailangan kong malaman.

Dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko.

Dalawang guhit.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi ako agad nakagalaw. Hindi ako agad nakaiyak. Para akong naging bato sa kinatatayuan ko.

“Hindi…” mahinang bulong ko.

Ngunit kahit anong pagtanggi ko, malinaw ang nasa harapan ko.

Buntis ako.

Napaupo ako sa sahig ng banyo, hawak ang test kit na parang iyon ang sagot sa lahat ng tanong sa buhay ko.

“Paano nangyari ‘to…” tanong ko sa sarili.

Alam ko naman kung paano.

At ang alaala ng gabing iyon ay biglang bumalik sa isip ko. ang sakit, ang kalituhan, ang mga bagay na pilit kong kinalimutan.

Napapikit ako, pilit pinipigilan ang mga luha na unti-unting tumulo.

“Hindi ko kaya…” bulong ko.

Hindi pa ako handa maging ina.

Hindi pa maayos ang buhay ko.

Kakasimula ko pa lang bumangon mula sa mga pinagdaanan ko at ngayon, heto na naman ang panibagong pagsubok.

Isang dagok na hindi ko inaasahan.

Lumipas ang ilang minuto o baka oras, na nakaupo lang ako roon.

Hanggang sa unti-unti kong napahawak muli ang kamay ko sa aking tiyan.

Tahimik.

Walang maririnig.

Ngunit may buhay.

Isang buhay na bahagi ko.

Isang buhay na hindi ko hiniling, ngunit narito na.

“Anong gagawin ko…” nanginginig kong tanong.

Paano ko haharapin ang mundo?

Paano ko ipapaliwanag ito sa pamilya ko?

Paano ko haharapin ang sarili ko?

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa trabaho.

Hindi ko kayang humarap sa kahit sino. Hindi ko kayang magpanggap na okay lang ako.

Nakahiga lang ako sa kama, nakatingin sa kisame.

Paulit-ulit kong iniisip ang mga posibilidad.

Kung itatago ko ba ito.

Kung lalayo ako.

Kung kakayanin ko bang mag-isa.

Ngunit sa bawat tanong, iisa lang ang sagot na bumabalik.

Hindi ko alam.

Maya-maya, may kumatok sa pinto.

“Luna? Ayos ka lang ba? ” boses iyon ng isa sa mga mahal ko sa buhay.

Hindi ako agad sumagot.

Hindi ko alam kung kaya ko na bang magsabi ng totoo.

“Luna, nag-aalala kami sa’yo.”

Napapikit ako.

Hindi ko kayang magtago habambuhay.

Ngunit hindi rin ako handa.

Unti-unti akong bumangon at lumapit sa pinto.

Bawat hakbang ay mabigat.

Bawat segundo ay parang laban.

Hinawakan ko ang doorknob.

Huminga ako nang malalim.

At dahan-dahan ko itong binuksan.

Ngunit sa loob-loob ko, alam kong simula pa lang ito.

Hindi pa ito ang pinakamahirap na bahagi.

Dahil ang tunay na laban ay hindi ang pagtanggap na buntis ako.

Kundi ang pagtanggap kung paano ko haharapin ang mundong magbabago dahil dito.

Habang nakatayo ako sa harap ng taong nag-aalala sa akin, pilit akong ngumiti.

Ngunit sa likod ng ngiting iyon, isang lihim ang unti-unting sumisira sa katahimikan ng buhay ko.

Isang lihim na hindi ko alam kung paano ko poprotektahan.

Isang lihim na maaaring magpabago ng lahat.

Napatingin ako muli sa aking tiyan.

Hindi pa halata.

Walang nakakaalam.

Ngunit hindi na magtatagal.

At pagdating ng araw na iyon.

Handa na kaya ako?

O tuluyan na akong madudurog?

Sa gitna ng katahimikan, isang katotohanan ang unti-unting lumilinaw sa akin.

Hindi na lang ito tungkol sa akin.

May isang inosenteng buhay na nakasalalay sa bawat desisyon ko.

At kahit gaano ako katakot.

kailangan kong maging matatag.

Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko.

Bakit ngayon pa?

Sa oras na pilit ko nang binubuo ang sarili ko, saka naman ako muling susubukin.

Parang hindi pa sapat ang lahat ng sakit na pinagdaanan ko.

Parang gusto pang patunayan ng mundo kung hanggang saan ang kaya kong tiisin.

Napapikit ako at mariing napahawak sa aking dibdib.

Masakit.

Hindi lang sa katawan, kundi sa puso.

Dahil alam kong mula sa araw na ito.

Hindi na magiging pareho ang lahat.

At doon nagsimula ang panibagong kabanata ng buhay ko.

Isang kabanata na puno ng takot, pagdududa, at sakripisyo.

Isang kabanata na hindi ko pinili.

Ngunit kailangan kong panindigan.

Dahil ako si Luna.

At kahit paulit-ulit akong sinusubok ng tadhana.

Hindi ako pwedeng sumuko.

Kahit sa pagkakataong ito…

Hindi ko pa alam kung paano magsisimula muli.