Alejandro: The Womanizer

chapter 8

Unang linggo ko sa trabaho, at sa bawat araw na lumilipas, mas nararamdaman kong unti-unti akong nagbabago.

Hindi na ako yung Luna na takot magkamali.

Hindi na ako yung Luna na laging nagdadalawang-isip kung sapat ba siya.

Pero hindi ibig sabihin noon na madali na ang lahat.

Sa totoo lang… mas mahirap pala kapag nagsisimula ka ulit.

Unang task ko pa lang, ramdam ko na agad ang pressure.

“Luna, can you help me organize these files? ”Tanong ng supervisor ko na si Miss Andrea, habang inaabot sa akin ang isang makapal na folder.

“Sure po,” sagot ko agad, kahit hindi ko pa kabisado ang sistema nila.

Pagkaupo ko sa desk ko, binuksan ko ang folder at napabuntong-hininga ako.

Ang dami.

At hindi lang basta dami magulo rin.

May mga documents na walang label, may mga hindi nakaayos ayon sa date, at may mga duplicate pa.

“Okay…” bulong ko sa sarili ko. “Kaya mo ‘to.”

Sinimulan ko isa-isahin.

Dahan-dahan.

Maingat.

Ayokong magkamali agad sa unang linggo ko.

Habang ginagawa ko ‘yon, naramdaman ko ang presensya ng isang katrabaho sa tabi ko.

“First week? ”tanong niya.

Pagtingin ko, isang lalaki na mukhang ka-edad ko lang. May suot siyang ID na nakasabit sa leeg at may hawak na kape.

“Oo,” sagot ko, bahagyang ngumiti.

“Guess ko lang,” sabi niya. “Ganyan din itsura ko dati.”

Napangiti ako nang mas totoo. “Halata ba? ”

“Konti,” biro niya. “Pero okay lang. Lahat naman dumaan diyan.”

Umupo siya sa kabilang desk.

“I’m Marco, by the way.”

“Luna.”

“Nice to meet you, Luna.”

Tumango ako. “Nice to meet you too.”

Sandali kaming natahimik, pero hindi awkward.

Mas parang… komportable.

“Kung kailangan mo ng tulong, sabihin mo lang,” dagdag niya.

“Salamat,” sagot ko. “Baka mamaya.”

Ngumiti siya bago bumalik sa ginagawa niya.

At doon ko narealize…

Hindi pala kailangang maging mag-isa sa bagong simula.

Lumipas ang mga oras na hindi ko namamalayan.

Naka-focus lang ako sa ginagawa ko.

At sa bawat file na natatapos ko, pakiramdam ko may maliit akong tagumpay.

Hindi man ito malaking achievement sa iba.

Pero para sa akin?

Malaki na.

Bandang tanghali, nagyaya si Marco.

“Lunch tayo? ”

Napatingin ako sa oras. “Ah… sige.”

Sumama ako sa kanya papunta sa pantry kung saan naroon na ang ilang empleyado.

May kanya-kanya silang grupo.

May mga nagtatawanan, may seryoso sa usapan, may tahimik lang.

“Guys, this is Luna. New hire,” pakilala ni Marco.

“Hi,” bati ko, medyo nahihiya.

“Hello,” sagot ng isang babae na may maamong mukha. “I’m Jen.”

“Hi Jen,” sagot ko.

“Don’t worry,” sabi niya. “Hindi kami nangangagat.”

Napatawa ako nang bahagya.

“Depende,” singit ni Marco.

“Tumahimik ka,” sagot ni Jen, sabay tawa.

Unti-unti, naging magaan ang pakiramdam ko.

Hindi ko na kailangang pilitin ang sarili ko.

Hindi ko na kailangang magpanggap.

Sapat na ang pagiging ako.

Pagbalik namin sa trabaho, may panibagong task na naman.

“Luna, I need this report updated before 5 PM,” sabi ni Miss Andrea.

Tinanggap ko ang file.

Pero nang makita ko ang laman…

Nanlumo ako.

“Spreadsheet?”

At hindi lang basta spreadsheet.

Punong-puno ng data.

May formulas.

May graphs.

At higit sa lahat hindi ko pa masyadong gamay.

Napakagat ako sa labi ko.

“Okay lang ‘yan,” bulong ko sa sarili ko.

Sinubukan kong gawin.

Step by step.

Pero habang tumatagal, mas nagiging komplikado.

Hanggang sa…

“Ah!”

Hindi ko namalayang napalakas ang boses ko.

Napatingin sa akin ang ilan.

“Sorry,” agad kong sabi.

Lumapit si Marco.

“Everything okay? ”

“Medyo… hindi,” sagot ko, kinakabahan. “Hindi ko masyadong gets ‘yung formula.”

Tumingin siya sa screen ko.

“Ah, ganito ‘yan,” sabi niya, sabay paliwanag.

Pinanood ko siya habang inaayos ang file.

Hindi niya ako pinahiya.

Hindi niya ako minadali.

Tinuruan niya ako.

“Gets mo na? ”tanong niya.

Tumango ako. “Oo. Salamat.”

“No problem,” sagot niya. “We’ve all been there.”

At sa simpleng tulong na ‘yon…

Parang nabawasan ang bigat sa dibdib ko.

Bandang hapon, natapos ko rin ang report.

Hindi siya perfect.

Pero maayos.

Ipinasa ko kay Miss Andrea.

Ilang minuto ang lumipas bago niya ako tinawag.

“Luna.”

Lumapit ako agad.

“Yes po? ”

Tinignan niya ang report.

Tahimik.

At sa bawat segundo na lumilipas, pakiramdam ko bumibilis ang t***k ng puso ko.

“Not bad,” sabi niya.

Napabuntong-hininga ako.

“Pero may mga parts na kailangan pang i-improve,” dagdag niya.

Tumango ako. “Opo.”

“I like your effort,” sabi niya. “You’re willing to learn. That’s good.”

Napangiti ako. “Thank you po.”

“You’ll get better,” dagdag niya.

At sa simpleng mga salitang iyon…

Parang may nagbukas na pinto sa loob ko.

Pag-uwi ko, pagod ang katawan ko.

Pero hindi mabigat ang pakiramdam ko.

Hindi tulad ng dati.

Hindi yung pagod na gusto mong sumuko.

Kundi yung pagod na may kasamang fulfillment.

Pagdating ko sa bahay, agad akong sinalubong ni Mama.

“O, kamusta ang first day? ”tanong niya.

Ngumiti ako. “Mahirap… pero masaya.”

Napangiti siya. “Alam ko ‘yan.”

Umupo ako sa sofa.

Habang naaalala ko ang buong araw ko.

ang kaba,

ang pagkakamali,

ang pagtulong ng iba,

at ang maliliit na tagumpay.

napagtanto ko ang isang bagay.

Hindi pala kailangang maging perpekto para magsimula.

Hindi pala kailangang handa ka sa lahat.

Minsan…

kailangan mo lang lakasan ang loob mo.

Lumipas ang mga araw.

At sa bawat araw na dumadaan, mas nagiging pamilyar ang lahat.

Mas nagiging kampante ako.

Mas nagiging sigurado.

May mga pagkakataon pa rin na nagkakamali ako.

May mga oras na napapaisip ako kung tama ba ang ginagawa ko.

Pero hindi na ako agad sumusuko.

Hindi na ako agad natatakot.

Dahil ngayon, alam ko na…

Ang pagkakamali ay bahagi ng pagkatuto.

Isang araw, habang abala ako sa trabaho, may dumating na bagong project.

“Team, we’ll be handling a new client,” sabi ni Miss Andrea.

Nagkatinginan ang lahat.

Mukhang seryoso.

“At Luna,” dagdag niya, sabay tingin sa akin, “I want you to assist on this one.”

Nanlaki ang mata ko.

“Ako po? ”

“Yes,” sagot niya. “I believe you can handle it.”

Hindi ko agad alam ang sasabihin ko.

Pero tumango ako.

“Yes po. I’ll do my best.”

At sa sandaling iyon…

Alam kong may nagbago na talaga.

Dati, baka umatras ako.

Baka nagduda ako.

Pero ngayon?

Handa akong subukan.

Pagkatapos ng meeting, nilapitan ako ni Marco.

“Uy, big deal ‘yan,” sabi niya.

“Talaga? ”tanong ko.

“Oo. Hindi basta-basta nagbibigay si Miss Andrea ng ganung opportunity.”

Napangiti ako. “Nakakakaba.”

“Normal lang ‘yan,” sagot niya. “Pero kaya mo.”

At sa pagkakataong iyon…

naniwala ako.

Hindi dahil sinabi niya.

Kundi dahil naramdaman ko.

Kinagabihan, bago ako matulog, humiga ako at tumingin sa kisame.

Parang balik sa dati.

Pero iba na ang pakiramdam.

Mas tahimik.

Mas panatag.

“Ang layo na pala ng narating ko,” bulong ko sa sarili ko.

Mula sa sakit.

Mula sa pagdududa.

Mula sa pagkawasak.

Hanggang dito.

Sa puntong kaya ko nang ngumiti ulit.

Kaya ko nang mangarap ulit.

At higit sa lahat…

Kaya ko nang piliin ang sarili ko.

Sa bagong trabahong ito…

Hindi lang ako natutong magtrabaho.

Natutunan ko ring buuin ulit ang sarili ko.

At sa bawat araw na lumilipas.

Unti-unti kong nakikilala ang bagong ako.

Mas matatag.

Mas matapang.

At mas totoo.

At sa pagkakataong ito…

Hindi na ako natatakot sa bukas.

Dahil alam ko.

kahit anong mangyari,

Kaya ko nang harapin.

Dahil ako si Luna.

At ito…

ang simula ng buhay na ako mismo ang bumuo.