Deren’den
Bu yaşıma kadar mutlu olduğum zamanları hatırlıyorum da bir elimin parmağını geçmezdi. Ne zaman evet bu benim hayatımın aşkı desem onda bir kusur çıkıyordu. Hep kendime sorardım. Acaba sorun kimde?
Hep kendimi suçluyordum. Sorunun kökenine inildiğinde de ben çıkıyordum. Benim yanlış kişilerin elini tutmamdan kaynaklanıyordu. Aynanın karşısına geçip parıldayan gözlerle kendime baktım. O geceyi düşündüm. Orlondo’ya bir şans verip elini tuttuğum gece…
Ben, onun elini sıkıca tutup hiç bırakmak istemiyordum. Onun bana olan aşkına inanıyordum. Bugün de dışarıya çıkacaktık. Beni yarım saat içinde alacaktı. Mina her şeyi öğrendiği için bana çok kızmıştı ama onu dinleyemezdim.
Orlondo’dan uzak durmamı devamlı öğütlüyordu ama bunu yapamazdım. İnsan nefesinden vazgeçer miydi? O artık
