“Söyle bana, seni bu kadar hırpalayan şey ne? Savaştan çıkmış gibi görünüyorsun.” dedi Mert kahveyi hazırlarken.
Ada sakince tekrardan masaya oturdu ve telefonunu masaya bıraktı. Yanına ne telsizini almıştı ne de silahını… İşiyle alakalı her şeyden uzak durmaya kararlıydı. Akıl sağlığı için buna ihtiyacı vardı.
“Sadece fazla mesai, fazla iş. Başka hiçbir şey yok.” Sonra sıkıntılı bir nefes aldı. “Bir de Özgür…”
“Özgür? Şu bahsettiğin öfkeli polis mi?”
Ada onu onaylarcasına ağır ağır başını salladı. Galiba herkes onu hep öfkesiyle tanıyacaktı.
“Bana sanki şey dediğini hatırlıyorum. ‘Onu halledebilirim...’”
Mert, yaptığı kahvelerle birlikte tam Ada’nın karşısında geçti. “Ben burada senin halledebileceğin bir şey göremiyorum Ada. Eğer kendinden fazla şeyler kattığın halde bir değe
