Ortamın sisi daha yeni kalkarken yağmur birikintilerin arasından tamirhanenin önüne doğru ilerlediler. Havanın burukluğu ikisinin de ruhunun ortasına çökmüştü. Sanki buranın kokusu farklıydı. Cesedi ilk buldukları anki gibiydi. Soğuk ve ıssız kokuyordu.
Araştırdıklarına göre Mehmet Kaya kendi halinde bir adamdı. Ara sıra kahvede takılır ama çoğu vakti sanayide geçerdi. Bunların arasında en önemlisi adamın kimseyle bir husumeti yoktu. Bu nedenle de şüpheli bulmak çok zordu.
“Burada kimse yok gibi.” dedi Ada gözleriyle mahalleyi izlerken. Mahalle bomboştu. Görende burayı ıssız sanırdı. Böyle bir yerde adam öldürmek çok kolay gibiydi.
“Haklısın…” diyerek ona onay verdi Özgür. Mahallenin kasveti kendine yeterdi. “Belki de cenaze var diyedir.”
“Olabilir.”
Dudaklarını düşünceli bir şe
