Hayatın basamakları insanların artık düşünememesiyle birlikte sabit kalmaya başlıyordu. Tırmanılan her basamak bir sonuca değil bir başlangıca doğru ilerliyordu ve artık insan düşünemez noktaya geldiğinde de basamaklar amacını yitiriyordu.
Özgür’de asayişin basamaklarını hızla tırmanırken, ne diyeceğini sürekli düşünüyordu. Aynı şekilde Ada’da Özgür’ün yanında usulca ilerliyordu. Oranın gürültüsünü kulaklarındaki uğultu bastırmıştı resmen. Ve geldiklerinde yüzleşecekleri şey tam karşılarında duruyordu.
Sabahki teyze yine bekleme koltuklarında usulca bekliyordu. Bu sefer yanında çocukları da vardı ve Özgür onlara doğru tereddütsüzce ilerlerken Ada ise tam tersine olduğu yerde kalakaldı. Fazla ileri gidemeyecek gibiydi ama zorunda olduğunu da çok iyi biliyordu. Kaybedilen biri ve o kişin
