Ang bawat segundo sa loob ng mansyon ay tila isang dambuhalang pabigat na dumidikit sa balat ni Lhevie. Ang bawat sulok, ang bawat disenyo ng kisame, at ang amoy ng mamahaling pabango ni Niccolo na kumakapit sa mga kurtina ay tila mga tinik na pilit siyang binubulag.
Hindi mawala sa kaniyang paningin ang imahe sa bridal suite, ang liwanag ng chandelier na tumatama sa katawan ni Isabela at ang asawa niyang tila nilamon ng kasalanan. Para siyang pinapatay nang paulit-ulit. Ang pagtatraydor na iyon ay hindi lang sugat, ito ay lason na unti-unting pumapatay sa kaniyang kaluluwa. Sa tuwing naaalala niya ang tagpong iyon ay para pa rin siyang pinaptay sa sakit.
Ilang araw na ang lumipas pero para pa ring nakabaon si Lhevie sa gabing iyon. Hindi siya makatulog. Sa tuwing ipipikit niya ang kani
