Ang sikat ng araw na sumisilip sa bintana ng maliit na kwarto ni Lhevie ay tila hindi nababagay sa tensyong bumabalot sa loob ng bahay. Amoy antiseptics, dugo, at mainit na sabaw ang naghahalo sa hangin. Rinig pa ang kalantugan ng mga gamit at sigaw ng kapit-bahay nila.
Dahan-dahang iminulat ni Niccolo ang kaniyang mga mata. Ang unang nakita niya ay ang puting kisame na may kaunting bitak, malayo sa marangyang disenyo ng kaniyang mansyon. Kumirot ang kaniyang tagiliran nang subukan niyang gumalaw, isang paalala na buhay pa siya, kahit pakiramdam niya ay hinigop na ng impyerno ang kalahati ng kaniyang kaluluwa.
Sa labas ng silid, sa may hapag kainan, nakaupo ang mga magulang ni Lhevie. Parehong nakamasid sa anak. Nakaharap sila sa kanilang kape pero walang humihigop. Ang katahimikan nila
