ญาดาตัดสินใจหนีออกจากคฤหาสน์
ภายในห้องนอนที่เงียบงันยิ่งกว่าโลงศพ ญาดานั่งกอดเข่ามองกำแพงสีหม่นที่เย็นเยียบจนแทบจะกัดกินความรู้สึกให้ด้านชา แต่ในอกกลับเดือดพล่านยิ่งกว่าไฟ ความเกลียดชังต่อพ่อที่ปิดกั้นเธอไว้ในกรงทอง ความสิ้นหวังที่กัดกินทุกคืนและความคิดถึงอิสระที่เคยสัมผัสตอนอยู่ค่ายทหาร
ช่วงหัวค่ำญาดาได้ยินเสียงฝีเท้าแม่บ้านที่นำอาหารมาให้ เธอแสร้งทำทีอ่อนแรง นั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา แม่บ้านเอื้อมมือวางถาดอาหารลงพลางถอนหายใจเบา ๆ เหมือนสงสารแต่ไม่กล้าเอ่ยคำใดต่อเธอ เมื่อแม่บ้านเผลอวางพวงกุญแจด้วยความตั้งใจข้างในถาด ญาดาเหลือบตาเห็นทันทีหัวใจเต้นรัวแรงเหมือนจะกระแทกออกจากอก
"ถ้าคุณคิดจะทำ ฉันช่วยคุณได้เท่านี้ ทุกเที่ยงคืน มีการเปลี่ยนเวรหลังบ้านประตูเล็กที่ไม่ได้ใช้มานาน"
"ขอบคุณจริง ๆ ฉันหวังว่าเธอจะปลอดภัยเช่นกัน"
ญาดารอจนแม่บ้านออกไปปิดประตูสนิท เสียงกุญแจดัง แกร๊ก จากด้านนอกเหมือ
