คำสั่งห้าม
เช้าวันใหม่ในค่ายทหารเริ่มต้นด้วยเสียงนกหวีดและเสียงฝีเท้าของทหารใหม่ที่เข้าแถวซ้อม วิ่งไปตามเส้นทางรอบสนามฝึกอย่างมีระเบียบ ภูมินทร์ก้าวเดินตามกิจวัตรเช่นทุกวันใบหน้าสงบนิ่งแต่ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบสนามเพื่อจับตาทุกความเคลื่อนไหว
แต่ว่าในความเป็นระเบียบเรียบร้อยนั้น กลับมีสิ่งหนึ่งที่หายไปอย่างผิดสังเกตเงาของญาดาปกติไม่ว่าเช้าจะเหนื่อยเพียงใด หรือฝึกหนักแค่ไหน เขาจะเห็นร่างเล็กในชุดทหารใหม่พยายามก้าวทันเพื่อนเสมอ บางครั้งก็ล้าหลัง บางครั้งก็กัดฟันสู้จนถึงเส้นชัย แต่วันนี้…ไม่มีแม้แต่เงา ภูมินทร์ยืนนิ่งสายตาหยุดที่ช่องว่างของแถวพลทหารใหม่ ใจเขาสั่นไหวอย่างไม่คุ้นเคย แต่ก็ต้องเก็บซ่อนภายใต้สีหน้าครูฝึกผู้เคร่งครัด
“เธออยู่ที่ไหน ญาดา…”
เขากระชับมือที่ถือสมุดรายงาน ก่อนจะสั่งเสียงเข้มให้การฝึกดำเนินต่อไปตามปกติ แต่ความคิดในหัวกลับวนเวียนไม่หยุดตลอดทั้งวัน ภูมินทร์ไม่เห็นญาดา
