บ้านใหญ่ของธีรพงษ์ยังคงตั้งตระหง่านท่ามกลางสวนกว้าง เขาเป็นเจ้าของคฤหาสน์ที่ใคร ๆ ต่างนับถือและหวั่นเกรง แต่ภายในกลับว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยความอบอุ่นของครอบครัวที่แท้จริง ธีรพงษ์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ เขากำลังพลิกแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับเส้นทางธุรกิจสีเทา ดวงตาคมเฉียบไม่เคยละไปจากตัวเลขและรายงาน แม้เวลาจะล่วงเลยเข้าสู่ยามค่ำ เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดความเงียบ
“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำสั่งเรียบ ๆ ลูกน้องคนสนิทก้าวเข้ามาพร้อมท่าทีลังเล ก่อนเอ่ยเบา ๆ
“นายครับ... ผมได้ข่าวคุณญาดา เธอพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อเย็นวาน” ธีรพงษ์เงยหน้าขึ้นแววตานิ่งเฉยไร้ความรู้สึก
“แล้วไง”
“นายจะไม่ไปหน่อยเหรอครับ ไม่มีใครไปดูแลเธอเลยครับ ” แทนที่จะกังวลธีรพงษ์กลับหัวเราะสั้น ๆ
“เด็กนั่นโตแล้ว ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ไม่สมควรเป็นลูกฉัน ญาดาต้องเรียนรู้ว่าคนที่อยู่รอดได้ ไม่ใช่คนอ่อนแอ” คำตอบนั้นทำให้บรร
