เสียงฝีเท้าหนักนับสิบคู่ดังไล่ตามมาติด ๆ เงาไฟฉายแกว่งวูบวาบบนผนังกำแพง ร่างของภูมินทร์กับญาดาใกล้ถึงประตูเล็กที่อยู่ไม่กี่ก้าว แต่เสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับแรงกดดันมหาศาล
“คิดว่าจะพาลูกสาวฉันหนีได้ง่าย ๆ งั้นหรือ!”
ธีรพงษ์ก้าวออกมาจากความมืดใบหน้าคมดุดันเต็มไปด้วยโทสะ ในมือกำปืนพกที่เงาวับอยู่ใต้แสงไฟ การ์ดสิบกว่าคนกระจายล้อมวงเข้ามาราวกับตาข่ายที่กำลังหดรัดเหยื่อให้ขยับไปไหนไม่ได้ ญาดาเบิกตากว้างขาสั่นสะท้านหัวใจเหมือนหยุดเต้นเมื่อสบตาพ่อผู้โหดเหี้ยม แต่ก่อนที่ความกลัวจะกลืนกินจนหมดสิ้นร่างสูงของภูมินทร์ก็ก้าวออกมายืนบังเธอเต็มตัว
“อย่าแตะต้องเธอ!” เสียงทุ้มชัดเจนดังก้องไปทั่ว ธีรพงษ์หัวเราะเย็นชา
“มึงเป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งกู” เขาส่ายหัวช้า ๆ แล้วตวาด
“จับตัวญาดามา!”
ทันทีที่คำสั่งถูกปล่อยการ์ดสามคนพุ่งเข้ามาหมายฉุดร่างเล็ก แต่ภูมินทร์ไม่รอเขาเหวี่ยงหมัดหนักใส่คนแรกจนล้มกระ
