แสงอรุณแรกลอดผ่านช่องกระจกฝ้าเงาสีทองอ่อนค่อย ๆ ไล่ความมืดออกไปจากป่าทึบเสียงนกร้องเบา ๆ ปลุกชีวิตใหม่ในยามเช้า ภายในรถที่ยังอุ่นจากลมหายใจสองคนเงียบสงบอย่างน่าประหลาด ภูมินทร์ลืมตาช้า ๆ รู้สึกได้ว่าร่างกายเบาขึ้นไข้ที่รุมเร้าตลอดคืนเริ่มซาลง แม้ศีรษะยังมึน ๆ แต่เขารับรู้ทันทีว่าตัวเองยังรอดมาได้อีกวัน
เหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขารอดมา…ไม่ได้มาจากยาหรือแรงของเขาเอง หากแต่เป็นคนที่ตอนนี้ยังนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา ญาดาซุกใบหน้าไว้ที่อกกว้าง แก้มเนียนแนบกับเสื้อของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอและอบอุ่นจนเขารู้สึกได้ถึงความมีชีวิตชีวาของเธอ ผมยาวสลวยหล่นระใบหน้าเล็ก ๆ นั้น ทำให้เธอดูเปราะบางกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น
ภูมินทร์ขยับตัวเล็กน้อย แต่แขนที่กอดเธอไว้กลับไม่ยอมคลาย ราวกับสัญชาตญาณกำลังบอกว่าอย่าปล่อยเธอไป เขามองเธอเงียบ ๆ แววตาเข้มที่ผ่านศึกหนักมานับไม่ถ้วน กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนในวินาทีนั้น ภาพเมื
