ภูมินทร์ดึงประตูรถเปิดให้ญาดาขึ้นก่อนแล้วตามติดขึ้นไป มือข้างหนึ่งประคองเธอไว้ มืออีกข้างคว้ากุญแจสตาร์ทรถ รถสตาร์ททันที เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องในค่ำคืนมืด แต่เพียงแค่ประตูปิดลง เสียงกระแทกหนัก ๆ ดังมาจากด้านหลังการ์ดพยายามงัดดันประตูเหล็ก พวกเขาต้องการดักจับทั้งคู่เอาไว้ไม่ให้หลบหนี
ภูมินทร์ไม่รอช้ามือข้างที่ไม่ได้จับพวงมาลัยหยิบระเบิดแสงควันเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้โยนไปหลังรถ ระเบิดปะทุทันที เสียงดังสนั่นพร้อมควันขาวพุ่งขึ้นกลางอากาศ รวมถึงระเบิดที่เขาโยนไปในบ้านทำงานพร้อมกัน
ปัง! ปัง!
เสียงระเบิดทำให้การ์ดสะดุ้งถอยไปคนละทาง บางคนหลบเข้าพุ่มไม้ บางคนล้มตัวลงเพื่อป้องกันแรงระเบิด เสียงร้องสับสนปนกับเสียงกรีดร้องและคำสั่งสั่งของธีรพงษ์ดังก้อง
“ไม่ต้องหันไปมองข้างหลัง!” ภูมินทร์ตะโกนต่อญาดาขณะเหยียบคันเร่งเต็มกำลัง
รถพุ่งออกจากซอยเล็กเสียงลมตีหน้ารถแรงจนใบหน้าของทั้งคู่แทบบิดเบี้ยว แต่ญาด
