การเผชิญหน้า
ค่ำคืนนั้น กองไฟกลางลานยังลุกโชน แต่แทนที่จะเป็นบรรยากาศอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ข่าวลือแทรกซึมในทุกกลุ่มสนทนา บ้างบอกว่าญาดาเป็นคนสร้างเรื่องเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ผู้กอง บ้างบอกว่าเธอทำให้เพื่อนตกหลุม บ้างถึงขั้นกล่าวหาว่าเธอเป็นตัวถ่วงที่ทำให้ภารกิจฝึกเสียหาย
ญาดานั่งเงียบ ๆ มุมหนึ่งของลาน ร่างเล็กดูโดดเดี่ยวแม้จะมีผู้คนรายรอบ สายตาหลายคู่ยังมองมาไม่วางตาทั้งสบประมาท ทั้งตำหนิ ทั้งตั้งคำถาม เสียงหนึ่งดังขึ้นจากวงสนทนาใหญ่
“ถ้าไม่ใช่ว่าพ่อเธอใหญ่โต ป่านนี้คงถูกไล่ออกแล้วล่ะ” อีกเสียงตามมา
“ใช่! ถ้าทุกครั้งที่พลาดมีผู้กองคอยช่วย แบบนี้มันแฟร์กับพวกเราตรงไหน” ญาดากำหมัดแน่นเธอกัดริมฝีปากจนชา หัวใจบีบคั้นจนแทบร้องไห้ แต่เธอก็ยังนั่งนิ่งไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา ทว่าเสียงตะคอกกังวานก็ดังขึ้นฉับพลัน
“พอได้แล้ว!” เสียงนั้นทำให้ทั้งลานเงียบกริบ ร่างสูงของภูมินทร์ก้าวอ
