ค่ำคืนเริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมผืนป่า เสียงจักจั่นและแมลงกลางคืนแว่วก้องอยู่รอบทิศ ไฟหน้ารถที่ฝ่าดงไม้มาเป็นชั่วโมงค่อย ๆ ทะลุผ่านเงามืดออกไปสู่พื้นที่เปิดโล่งเล็ก ๆ บ้านไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่กลางความเงียบสงัด ไฟดวงเล็กหน้ามุขเปิดสว่างเหมือนรอใครบางคนให้กลับมา ญาดาหันมองภาพตรงหน้าอย่างโล่งใจ หลังจากตลอดทั้งวันที่ต้องหนีการไล่ล่าข้ามมาอีกจังหวัด หัวใจของเธอเต้นแรงไม่หยุด กระทั่งรถคันนี้หยุดลงต่อหน้าบ้านพักเล็ก ๆ ที่แฝงตัวหลังบ้านใหญ่ในป่าได้อย่างแนบเนียน
“ถึงแล้ว...” น้ำเสียงทุ้มแผ่วของภูมินทร์ดังขึ้น ร่างสูงใหญ่เอนหัวพิงเบาะเหมือนหมดเรี่ยวแรงไปเกือบทั้งหมด หญิงสาวรีบโน้มตัวเข้าหาเขา
“ผู้กอง... อดทนอีกนิดนะคะ เดี๋ยวเข้าไปข้างในก็ได้พักแล้ว”ภูมินทร์เพียงยกยิ้มจาง ๆ แต่ไม่ตอบโต้ แสงไฟสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของเขา ทำให้ญาดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความกังวล เธอรีบลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูฝั่งเขาใช้สองแขน
