เช้าวันรุ่งขึ้นท้องฟ้าเหนือค่ายกลับดูหม่นหมองกว่าปกติ เมฆสีเทาทึบปกคลุมราวกับเป็นสัญญาณของวันที่ไม่ธรรมดา ภูมินทร์นั่งอยู่ในห้องทำงานเล็ก ๆ ที่ชั้นสองเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับนายทหารรุ่นพี่เดินเข้ามาในสีหน้าจริงจัง
“ผู้กอง มีคำสั่งตรงจากผู้การครับ” ซองเอกสารถูกส่งมาตรงหน้าเขารีบเปิดออกและอ่าน ทุกตัวอักษรคือแรงกดดันมหาศาล
“ว่าที่จ่าสิบเอกญาดา ธีรพงษ์ ลาออกจากการฝึกทหารแล้วตามคำร้องขอของผู้ปกครองมีผลบังคับใช้ทันที”ใต้เอกสารมีลายเซ็นของผู้การกองพันและตราประทับชัดเจนพร้อมคำสั่งปากเปล่าที่นายทหารรุ่นพี่เอ่ยต่อ
“ผู้การสั่งว่า…ผู้กองห้ามยุ่งเกี่ยวกับว่าที่จ่าสิบเอกญาดาอีกไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ๆ เรื่องนี้ถือว่าสิ้นสุด” คำพูดเหล่านั้นบาดลึกเหมือนมีดกรีด ภูมินทร์เงยหน้าช้า ๆ ความสงสัยในใจยิ่งแน่นขึ้น ญาดาไม่ใช่คนที่จะยอมลาออกเองง่าย ๆ เขามั่นใจว่าเธอถูกบังคับ
“เข้าใจแล้ว” เขาตอบสั้น ๆ ตามระเ
