สองวันที่ผ่านมาญาดาพักงานตามคำสั่งของผู้กองภูมินทร์ เธอได้เพียงอยู่ในห้องพักทบทวนเอกสารบางส่วนและนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง สายลมยามเช้าที่พัดเข้ามาไม่สามารถพัดพาความคิดเรื่องพ่อของเธอออกไปได้ ความรู้สึกที่เจ็บปวดและโกรธปนความเหงายังคงวนเวียนอยู่ในใจ เมื่อเธอคิดถึงความเย็นชาและความห่างเหินของพ่อ
เช้าวันนี้ญาดาก้าวเข้าสู่ลานฝึกหน่วยของตนเองเงียบสงัด มีเสียงลมพัดเบา ๆ ปะทะใบไม้สูงใหญ่ พื้นที่คุ้นเคยแต่วันนี้กลับดูแปลกตาไปเล็กน้อย ผู้กองภูมินทร์เดินเข้ามาในลานฝึก เขาเริ่มเรียกรวมกองนักเรียนฝึกทหารทุกคนด้วยน้ำเสียงเรียบเข้ม
“ทุกคน… ตั้งแถวตรง!”
นักเรียนทหารทุกคนรีบจัดแถวตามคำสั่ง ญาดายืนอยู่แถวหน้าสุด ใบหน้าเรียบเฉยดวงตาสอดส่องเพื่อนร่วมห้องอย่างเงียบ ๆ
ภูมินทร์กวาดสายตามองทุกคนแววตาของเขาหยุดชั่วขณะตรงญาดา เขาเห็นเธอยังคงนิ่งไม่ยิ้มราวกับมีเรื่องหนักอยู่ในใจ แต่เขาเพียงพยักหน้าเบา ๆ และสั
