เสียงกรอบแกรบกระทบใบไม้แห้งที่พื้น เบา ๆ ดังขึ้นมาจากข้าง ๆ ทางเดิน เสียงเหมือนกิ่งไม้หรือพุ่มไม้ถูกกระทบ การ์ดสองสามคนที่ยืนคุยกันอยู่หยุดนิ่งทันที สายตาหันไปทางเดียวกัน
“ได้ยินเสียงไหม” การ์ดคนหนึ่งขมวดคิ้ว อีกคนตอบ
“ใช่ เหมือนมีใครอยู่ตรงนั้น” หัวหน้าการ์ดหันมองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม
“ใครก็ได้ ออกไปเช็กหน่อย และคอยขึ้นไปดูหน้าห้องนายหญิงน้อยด้วย" ภูมินทร์ที่ยืนปะปนอยู่กับกลุ่มนั้นอยู่แล้วขยับตัวก้าวขึ้นข้างหน้า ใบหน้ามืดบังใต้เงาหมวก
“ผมไปดูเอง” น้ำเสียงเรียบหนักแน่น การ์ดอีกคนหนึ่งรีบเสริมทันที
“เดี๋ยวไปด้วย”
ทั้งคู่ก้าวออกจากมุมบันไดใต้โถงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังประตูเล็กด้านหลังที่เปิดออกสู่ชายป่าด้านนอก คฤหาสน์อากาศยามค่ำเย็นชื้นจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าที่ถูกลมพัดมา ความมืดรอบพุ่มไม้หนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นว่ามีใครซ่อนอยู่หรือไม้ภูมินทร์ชะลอฝีเท้า ตั
