ญาดาเงยหน้ามองตาม ท่ามกลางความมืดและความเงียบ เธอเห็นเพียงความหวังริบหรี่ที่ประตูบานเล็กนั้น ความหวังที่จะได้ออกไปจากที่นี่เสียที แต่ทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าหนักและแสงไฟฉายจากอีกฟากหนึ่งก็ดังใกล้เข้ามา…เสียงฝีเท้าหนักที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้ภูมินทร์รีบดึงร่างเล็กของญาดาให้แนบชิดกำแพง เขาใช้สายตากวาดมองไปรอบบริเวณ รู้ทันทีว่าหากรออยู่เฉย ๆ พวกเขาจะถูกเจอในไม่กี่วินาทีข้างหน้า
“เราต้องข้ามไปก่อนที่มันจะเลี้ยวมุมมาเจอ” เขากระซิบเสียงต่ำราวกับกลัวแม้แต่ลมหายใจก็จะดังเกินไป
ญาดากลืนน้ำลายฝืดคอ สายตาสั่นระริกมองเส้นทางตรงหน้าที่มีเพียงเงามืดกับประตูเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบก้าว แต่ทว่า…ระหว่างนั้น มีการ์ดยืนเฝ้าอยู่สองนาย ไฟฉายบนอกเสื้อสาดแสงวูบวาบไปทั่ว หัวใจเธอร่วงวูบความคิดแรกคือ เป็นไปไม่ได้
แต่ภูมินทร์กลับกุมมือเธอแน่นขึ้น ดวงตาคมเต็มไปด้วยความมั่นคง
“เชื่อใจผม ญาดา”
เขา
